PDA

[Archief] Bekijk het origineel op : Spiritueel met glazen stoelen


Anathema
19-10-2005, 21:12
Onlangs ging ik twee tandenborstels kopen. Eén voor elke hand, want dat is efficiënter. Ik belde dinsdagmiddag mijn tandarts voor een afspraak. Ik vertrouw die supermarkten niet. Tandenborstels moet je bij tandenborstelverkopers kopen, net zoals je schoenen in schoenenwinkels moet kopen. Of groenten in een groentewinkel. Elke zaak heeft zijn specialisatie, of zo zou het toch moeten zijn. Hij nam op en ik vroeg een gepaste datum. Hij stelde donderdagavond om half vijf ’s avonds voor. Dat uur was voor mij onmogelijk, dus vroeg ik of zevenentwintig na vijf ook goed was. Ik noteerde het in mijn pocketagenda en ging verder met het eten van mijn lunch.

Donderdagochtend werd ik gewekt door de postbode. Slaapdronken en naakt wandelde ik naar de voordeur van mijn rijhuisje. Ik boog door mijn knieën en opende de gleuf van mijn brievenbus om mijn lieve postbode een goede morgen toe te wensen. Hij keek verwonderd en een beetje geschrokken naar beneden en zei dat er een pakje voor mij was aangekomen. Waarschijnlijk was het de glazen stoel die ik uit Japan had laten importeren. Zo’n glazen stoel is multifunctioneel, weet je. Je kan er niet alleen op zitten maar ook door kijken. Ook zou hij volledig in harmonie moeten zijn met de rest van de omgeving en is hij heel makkelijk te reinigen. Vast en zeker waar voor mijn geld. Ik stond op en opende de deur.

“Waar staat hij? Zeg me, waar staat hij? Ik heb niet veel tijd.” Je moet altijd zeggen dat je weinig tijd hebt. Anders nemen de mensen je niet serieus. De postbode deinsde achteruit en antwoordde niet.
“Jij wil een fooi zeker? Dat kan je mooi vergeten.”
Dat personeel van tegenwoordig is niet meer wat het geweest is. Ik was ervan ontdaan en blijkbaar de omstanders ook. Ik zette enkele stappen naar voor en zag de doos enkele meters verderop staan.
“Daar staat hij, mijnheer. Zou u hier even willen tekenen alstublieft?”, zei mijn onbehulpzame postbode met een bibberende stem. De mensen zijn tegenwoordig zo snel opgewonden. Hij zou beter eens een glazen stoel kopen om wat op te ontspannen. Ik plaatste vlug een kribbel op het papier, wandelde naar de doos en sleepte deze binnen. Terwijl wandelde de postbode gehaast weer naar zijn postmobiel om de buurt van hun pakjes en nieuwsberichten te voorzien. Ik pakte de stoel uit en plaatste hem in het midden van mijn woonkamer. Hier zou ik voortaan zitten om tot innerlijke rust te komen. Ik ben namelijk heel spiritueel. Je moet tegenwoordig spiritueel zijn. Als je niet spiritueel bent ga je kapot, vraag maar aan de mensen die het niet zijn. Ze zullen het allemaal zeggen, er zijn geen uitzonderingen. Ik plaatste mijn billen op de stoel om tot innerlijke rust te komen. De stoel was echter koud en bijgevolg lukte het niet zo goed. Misschien dat ik mijn kleren maar eens moest aantrekken.

Mijn courgettesoepje stond al voor me geserveerd. Ik zat op een terrasje op het marktplein een krant te lezen. Het was dertien over één. Een gezette jongedame zat twee tafeltjes verder een koffie te drinken. Ze keek in mijn richting en ik riep haar glimlachend een goede middag toe. Men moet altijd roepen tegen vreemde mensen, anders horen ze je niet. Vroeger dacht men altijd dat ik problemen had met mijn stem. “Ik heb helemaal geen problemen met mijn stem!”, riep ik dan, maar zij hoorden het blijkbaar nooit. Zij hadden problemen met hun gehoor, dat is wat er mis was. Ik bleef mijn krant lezen en af en toe eens een slokje courgettesoep nemen tot vier na vier. Toen belde ik naar mijn tandarts en vroeg of ik mijn afspraak mocht verplaatsen. Hij stemde in en vroeg welke dag voor mij het beste zou passen, waarop ik antwoordde of vandaag om eenendertig na vier ook in orde was.

Na een korte wandeling kwam ik om negenentwintig na vier aan bij het gebouw waar mijn tandarts werkt. Ik wachtte nog twee minuten totdat het tijd was voor mijn afspraak. Niemand houdt immers van mensen die te vroeg komen. Zo’n mensen hebben te veel tijd, en niemand heeft wat aan mensen met te veel tijd. Als men aan zulke mensen wat zou hebben dan zouden ze niet te veel tijd hebben. Te weinig tijd hebben is al beter, maar aan die mensen kan je dan weer geen gunst vragen. Net op tijd zijn is altijd het beste. Ik opende de deur en ging op de stoel in de wachtzaal zitten. Drie minuten later was de tandarts mij nog steeds niet komen roepen. Duidelijk iemand met te weinig tijd. Na vier minuten opende echter de deur en riep hij mij binnen.

“Voor wat zal het zijn mijnheer, de halfjaarlijkse controle of heeft u ergens last van?”
“Ik heb een tandenborstel nodig. Of beter, twee.”
Hij keek me even bedrukt aan, daarna begon hij te lachen. Ik begon ook te lachen, waarom weet ik niet. Beiden lachten we zonder enige reden, en daarna stopten we.
“Welke modellen hebt u in voorraad?”
“Meent u dit serieus, mijnheer?”
“Natuurlijk. Ik heb geen tijd om grapjes te maken. Zou ik uw modellen nu mogen zien?”
De glimlach van zijn gezicht verdween. Het leek even alsof hij nog iets wou zeggen, maar daarna trok hij zich terug en ging naar zijn bureau. Uit een lade haalde hij enkele doosjes en legde ze voor me neer.
“Ik heb slechts één soort tandenborstel, maar in verschillende kleuren.”
“Oh. Dus, elke kleur heeft een verschillende functie?”
“Neen, de kleuren zijn louter decoratief of om verschillende tandenborstels te kunnen onderscheiden mochten er verschillende gezinsleden dezelfde soort kopen.”
“Zou ik elke tandenborstel eens mogen vasthouden?”
“Is dat echt nodig?”
“Anders zou ik het toch niet vragen? Ik heb weinig tijd, laat me ze alstublieft snel vasthouden.”
Hij stemde in en begon de tandenborstels uit te verpakking te halen. Het waren er vijf, een rode, een gele, een blauwe, een groene en een blauwe. Ik hield elke tandenborstel vast in zowel mijn linker als mijn rechterhand.
“De blauwe licht mij het beste links en de gele vind ik het meest comfortabel rechts.”
De tandenborstelverkoper zweeg en bleek in zijn gedachten verzonken te zijn.
“Zou ik ze even mogen uitproberen?”
Hij sperde opeens zijn ogen open en keek mij vol ongeloof aan.
“Mijnheer, dit is absurd. Ik wil dat u de tandenborstels neerlegt en mijn praktijk verlaat.”
“Denkt u dat ik al deze tijd voor niets heb gespendeerd? Laat mij dit alstublieft nog snel doen. Ik moet zo ergens zijn.”
Hij mompelde iets op grommende toon, gaf me een tube tandpasta en wees me naar de gootsteen. Daar deed ik op elke tandenborstel een dosis tandpasta en begon ik met mijn twee armen tegelijkertijd te poetsen. Vijf minuten later spoelde ik mijn mond en keek in de spiegel. Alles zag er in orde uit.
“Ik neem ze. Hoeveel zal het gaan kosten?”
“Vierentwintig euro en dan nog zeven euro voor de twee tandenborstels.”
“Hoeveel jaar garantie zit erop?”

Roosje
19-10-2005, 21:27
Ik vind hem te overdreven, maar eigenlijk is het ook wel grappig. Ergens. Het is jammer dat je op sommige dingen te lang doorgaat, vind ik, dat doet er afbreuk aan.

Ruby Blue
25-10-2005, 10:15
oh. Anathema. Echt een heel leuk verhaal, lekker sarcastisch en gejaagd, ik genoot me eventjes kapot toen ik je Lettertje las.
Prachtig, eerlijk waar!

muckymouse
28-10-2005, 16:13
heel grappig

maar dit klopt niet

Zo’n mensen >> moet zijn Zulk soort mensen of Zulke mensen.

verder heel leuk

Changshan
28-10-2005, 16:37
muckymouse schreef op 28-10-2005 @ 17:13 :

Zo’n mensen >> moet zijn Zulk soort mensen of Zulke mensen.

Het is een Belg hè. Dan kan dat toch?

Sketch
28-10-2005, 16:58
Ik vond Zo’n glazen stoel is multifunctioneel, weet je. Je kan er niet alleen op zitten maar ook door kijken. wel grappig. De rest niet.

Roosje
28-10-2005, 17:11
@ Sketch: Er staan nog fouten in ook.

Zo’n glazen stoel is multifunctioneel, weet je. Je kan er niet alleen op zitten maar ook door kijken.


Je kunt er niet alleen op zitten, maar er ook door (heen) kijken.

Anathema
28-10-2005, 17:48
Bedankt voor het lezen en de commentaren (uiteraard nog meer voor de kritiek en het corrigeren van fouten).

@Roosje:

Je kan mag ook.

Over de er twijfel ik. Die heeft als ik mij niet vergis dezelfde functie, betekenis en plaats in de bijzin, dus bijgevolg kan je die dan ook schrappen, of dat dacht ik toch.
Op welke dingen ben ik overigens te lang doorgegaan?

Roosje
28-10-2005, 20:34
Anathema schreef op 28-10-2005 @ 18:48 :
@Roosje:

Je kan mag ook.

Over de er twijfel ik. Die heeft als ik mij niet vergis dezelfde functie, betekenis en plaats in de bijzin, dus bijgevolg kan je die dan ook schrappen, of dat dacht ik toch.
Op welke dingen ben ik overigens te lang doorgegaan?

Je kunt vind ik een stuk mooier.

En zonder er kan het misschien wel, maar ik vind het lomp staan. Dus.

Waar je te lang op doorging, dat weet ik niet meer, dan zou ik het nog een keer moeten lezen en daar ben ik even te lui voor. :o

Anathema
29-10-2005, 09:42
Roosje schreef op 28-10-2005 @ 21:34 :
Je kunt vind ik een stuk mooier.

En zonder er kan het misschien wel, maar ik vind het lomp staan. Dus.

Waar je te lang op doorging, dat weet ik niet meer, dan zou ik het nog een keer moeten lezen en daar ben ik even te lui voor. :o

Dat geeft niet, ik zou er ook te lui voor zijn.
Ik vind kan mooier klinken, voelt natuurlijker aan bij mij. En ook vind ik het op een of andere manier mooier zonder die er erbij. Het zal wel aan mijn nationaliteit liggen. ;)

Changshan
29-10-2005, 15:16
Ik denk het inderdaad... en volgens mij is het niet zo storend hoor, we houden er hier gewoon van te mierenneuken. ;)

Roosje
29-10-2005, 18:25
Hmhm, ik heb niet veel beters te doen.

Shabanu
30-10-2005, 13:13
Ik vind het een mooi verhaal, die gozer heeft meer dan een steekje los. Maar ik zou niet gaan bibberen maar in een deuk liggen als postbode als een naakte engerd het pakketje in ontvangst nam...

Elisabeth.
30-10-2005, 14:20
Wauw, onzinnige genialiteit =).