Hallo! We zijn benieuwd wie de forumbezoeker is. Vul hier een korte enquête in. Dank!


PDA

[Archief] Bekijk het origineel op : Ontwijkende persoonlijkheidsstoornis


Verwijderd
08-05-2009, 17:51
http://nl.wikipedia.org/wiki/Ontwijkende_persoonlijkheidsstoornis

Hoe serieus moet ik dit nemen? Ik ben nogal geïnteresseerd in psychologie, en kwam dit tegen toen ik wat kennis aan het vergaren was. Iemand in mijn directe omgeving, die ik zeer goed ken, voldoet aan alle situaties die genoemd worden. Maar ik vraag me af tot hoever deze stoornis herkent wordt in de psychologie, dus ik vraag het hier even. :P En als het echt wat is, tot hoever moet ik mij zorgen maken. En wat zou ik kunnen doen. Iemand hier die er ervaring mee heeft? Alvast bedankt. :)

xxChange
08-05-2009, 19:01
Je hoeft je in z'n geheel niet zorgen te maken. Het woord 'persoonlijkheidsstoornis' klinkt behoorlijk heavy, maar is niet meer en niet minder dan (pakt persoonlijkheidspsychologie boek er even bij) een manier van denken, voelen, omgang van anderen en/of mogelijkheid van het beheersen van het eigen gedrag dat sterk afwijkt van de verwachtingen die voorkomen in de cultuur van de persoon. Dat sterk moet je trouwens ook niet al te serieus nemen, mensen verschillen van elkaar onderling natuurlijk, maar bij iemand met een persoonlijkheidsstoornis manifesteert zo'n verschil zich dusdanig dat het kan opvallen/opvalt. Ik zou het meer zien als een een soort van sterke karaktertrek.
Overigens kúnnen persoonlijkheidsstoornissen wel ernstig zijn, maar dit zijn zeer zeldzame en extreme gevallen. Iemand die bijvoorbeeld een anti-sociale persoonlijkheidsstoornis heeft, kan simpelweg redelijk vaak bot uit de hoek komen en zal niet bepaald het eerste persoon zijn dat jouw te hulp schiet, maar het kan, in een dus zeer extreem geval, ook een massamoordenaar zijn die geniet van het vermoorden van mensen.

Wat je zou kunnen doen met iemand waarvan je vermoedt dat hij/zij een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis heeft? Ten eerste, ga er geen labeltje op plakken. De scheiding tussen wat men in de DSM-IV 'normaal' en 'abnormaal' noemt, is ontzettend vaag. Die persoon kan net zo goed erg verlegen en onzeker zijn. Ik zou hem/haar af en toe meenemen naar sociale dingen (de stad in even wat drinken van mijn part), laten wennen aan sociale dingen. Maar ga niet pushen en laat die gene vooral doen waar hij/zij zin in heeft als diegene het niet waardeert.

Hopelijk snap je het een beetje :)

Woeste Woerd
08-05-2009, 19:52
Ontwijkende Persoonlijkheidsstoornis is één van de stoornissen in het cluster 'persoonlijkheidsstoornissen'. Dat lijstje wat in die wikipedia artikel genoemd word klopt wel, maar voor de diagnose criteria moet je een stapje terug doen en moet je kijken wat er vereist word bij persoonlijkheidsstoornissen. Hierna word een subtype gesteld, zoals de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Daar kom je dan dit tegen;



A. Een duurzaam patroon van innerlijke ervaringen en gedragingen die duidelijk binnen de cultuur van betrokkene afwijken van de verwachtingen. Dit patroon wordt zichtbaar op twee (of meer) van de volgende terreinen:

1. cognities (dat wil zeggen de wijze van waarnemen en interpreteren van zichzelf, anderen en gebeurtenissen)
2. affecten (dat wil zeggen de draagwijdte, intensiteit, labiliteit en de adequaatheid van de emotionele reacties)
3. functioneren in het contact met anderen
4. beheersing van de impulsen

B. Het duurzame patroon is star en uit zich op een breed terrein van persoonlijke en sociale situaties.

C. Het duurzame patroon veroorzaakt in significante mate lijden of beperkingen in het sociaal en beroepsmatig functioneren of het functioneren op andere belangrijke terreinen.

D. Het patroon is stabiel en van lange duur en het begin kan worden teruggevoerd naar ten minste de adolescentie of de vroege volwassenheid.

E. Het duurzame patroon is niet eerder toe te schrijven aan een uiting of de consequentie van een andere psychische stoornis.

F. Het duurzame patroon is niet het gevolg van de directe fysiologische effecten van een middel (bijvoorbeeld drug, geneesmiddel) of een somatische aandoening (bijvoorbeeld schedeltrauma).

Het is dus ook een stuk heftiger dan wat ik proef uit xxChange bewoorderingen. Een persoon die bot is is niet per definitie anti-sociaal. Het kan erna wijzen dat iemand mogelijjk anti-sociaal is, maar het kan ook gewoon Woeste Woerd zijn met een kater. De meeste botte mensen zijn trouwens vaak niet anti-sociaal, want als dat het voornaamste probleem is grijpt het in feite vaak niet heftig genoeg in hun en andermans levens in. Het is belangrijker dat dit patroon aan blijft houden en voor ernstige problematiek in iemands leven, voordat zoiets erkent word. Mensen niet willen helpen en bot zijn zijn natuurlijk geen 'nuttige' eigenschappen over het algemeen, maar over het algemeen kunnen zulke mensen er uitstekend mee leven.

Gewoon verlegen zal dus eerder als gewoon verlegen beschouwd worden, ook enorm vervelend en lastig, maar niet zo ingrijpend als een persoonlijkheidsstoornis. Gaat een persoon zich verwaarlozen, zijn verantwoordelijkheden uit de weg wegens faalangsten, zal hij / zij zichzelf op elk moment van de dag verachten en zichzelf opsluiten, dan is er meer aan de hand. Ook belangrijk is dat personen die deze stoornis hebben (wat ik me nog herinner uit de studie) vaak geen successen van zichzelf kunnen opnoemen, gewoon verlegen mensen doen dat vaak wel na enige stimulering. Er is daar wel meer voor nodig dan 'licht abnormaal' gedrag.

Het labeltje is inderdaad enorm vervelend, maar het geeft mensen in de professionele wereld een idee hoe ze iemand moeten benaderen en wat de ongeveer de behandeling zal zijn. Stel dat ik een persoon moet behandelen die verhuist vanuit Amerika, dan is het toch handig dat die psycholoog en ik ongeveer dezelfde ideeën hebben wat een bepaalde problematiek inhoudt. Voor dat soort zaken is de DSM IV vooral opgesteld, om de communicatie tussen artsen, psychologen en andere hulpverleners te verbeteren.

Ik heb zelf de stoornis nog niet vanuit mijn studie gezien, maar zover ik het weet is het gewoon een 'geaccepteerde' stoornis in de psychologische wereld die vaak optreed met andere stoornissen / psychologische afwijkingen en haar eigen behandeling en benadering vraagt voor de problematiek.

xxChange
08-05-2009, 20:50
Ik zie het niet als per definitie als ernstig, omdat bij mij twee 'persoonlijkheidsstoornissen' op mijn hoofd gestempeld heb gekregen. Voor zover ik weet, heb ik er inderdaad wel terug kerend last van, maar niet dusdanig erg dat het mij serieus belemmerd, ik ga er meestal gewoon recht tegen in. Door die stempels krijgen mensen die het van mij weten nogal snel een idee dat ik niet 100% ben ofzo, terwijl ik toch behoorlijk normaal ben, heb alleen zo m'n rare trekjes, maar wie niet? ;)

light fighter
08-05-2009, 21:04
Ehm je bent 17 dan mag er nog geen persoonlijkheidsstoornis worden vastgesteld hooguit in ontwikkeling.

Maar terug naar de vraag van de ts het is niet heel moeilijk om mensen te herkennen in symptomen van een stoornis. Echter het stellen van een diagnose is een complex en ingewikkeld verhaal wat alleen door gekwalificeerden (gz-psycholoog; klinisch psycholoog en psychiater) gedaan mag worden.

Sarah
10-05-2009, 14:00
Iedereen die omschrijvingen van persoonlijkheidsstoornissen bestudeert, zal zichzelf herkennen in een daarvan (of een paar). Iedereen heeft namelijk een persoonlijkheid :p. Kijk maar eens rond in je vriendenkring, waarschijnlijk kun je bijna iedereen wel in één van de omschrijvingen inpassen.

Het is pas een persoonlijkheidsstoornis als het zo extreem is, dat het je beperkt in normaal dagelijks leven: het aanknopen of onderhouden van vriendschappen, het volgen van een opleiding op je eigen niveau of het behouden van een baan, dat soort dingen. Waarbij dan natuurlijk ook moet gelden dat het langdurig aanwezig is en niet door een andere aandoening of omstandigheid wordt veroorzaakt (in dit geval bijvoorbeeld sociale fobie, of eventueel een rouwreactie, of het is gewoon een verlegen tiener). En dat de persoon niet nog in ontwikkeling is.
Als het echt beperkend is bij de persoon in je omgeving, zou je eens met diegene kunnen gaan praten, vragen of alles wel goed gaat etc. De persoonlijkheidsstoornis zelf kan niet weggaan, maar iemand kan handvatten krijgen om met moeilijke situaties om te gaan en kan daar veel aan hebben. En als iemand door terughoudendheid erg wordt beperkt, maakt het niet zo veel uit of het ook een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis is of niet, want dan kan bv. een assertiviteitscursus sowieso helpen.