[Archief] Bekijk het origineel op : Mijn beste vriendin
Een eigenlijk veel te persoonlijk gedicht dat ik net heb geschreven omdat ik opeens inspiratie kreeg bij het horen van een liedje. Ik wil niet te veel erover vertellen maar het gaat hierom: Een vriendin waarvan ik denk dat ze veel te jaloers is op mijn omgang met andere meisjes.
Ik zou graag commentaar/feedback/tips willen over het gedicht zelf, over hoe het geschreven is e.d.
-------
Doordachte jaloezie geuit
in subtiliteit. Je verbiedt me te houden
van anderen, zelfs op jou
mag ik niet vallen. Gelukkig
ben je daar niet bang voor,
want je weet, jou zal ik niet
verlangen, al zou het mogen.
Afhankelijkheid is je sterkste wapen,
je ontwapent mij door zo af en toe
je ware jij te laten zien. Verdrietig,
meelijdend, veel te sociaal, ik sluit je in
mijn armen met woorden, je bent verboden
aan te raken.
Vrijgelaten, je bent weer blij, opgelucht
open ik mijn ogen voor anderen. Ik geniet
van mezelf, van wat ik kan met woorden.
Mijn zwakste punt, fobie voor onrust, je merkt
het en je slaat weer toe. Een traan,
mijn aandacht is weer opgeëist.
Dingaantouwtje
12-11-2009, 09:44
Vooral heel duidelijk! Niet om dingen heen gedraaid en niet teveel beeldspraak maakt dit gedicht heet 'hard' en brengt echt een boodschap over.
Ik vind het metrum een :nono: maar dat is misschien heel persoonlijk.
Vooral heel duidelijk! Niet om dingen heen gedraaid en niet teveel beeldspraak maakt dit gedicht heet 'hard' en brengt echt een boodschap over.
Ik vind het metrum een :nono: maar dat is misschien heel persoonlijk.
In beeldspraak had ik geen zin omdat ik echt moest uiten vwat ik voelde en metrum is niet mijn sterkste punt :o.
Maar vind je dat, nu ik geen metrum gebruikt heb, het gedicht een beetje loopt? Of loopt het helemaal niet?
Dingaantouwtje
12-11-2009, 22:06
Ik moet vooral zelf heel erg mijn best doen om het te laten lopen, maar het is zeker niet fout!
En de geen-beeldspraak is juist het mooie van dit gedicht, al zou ik de atoombom weglaten. Supergoed!
Ik moet vooral zelf heel erg mijn best doen om het te laten lopen, maar het is zeker niet fout!
En de geen-beeldspraak is juist het mooie van dit gedicht, al zou ik de atoombom weglaten. Supergoed!
Ik heb de atoombom weggehaald. Ik vond het zelf ook niet mooi staan maar ik wachtte om te kijken of het iemand zou opvallen. Scherpe blik heb jij ;).
Dingaantouwtje
13-11-2009, 17:48
Hm, ik vond gewoon dat het kleine stukje beeldspraak niet in het overduidelijke, harde, scherp geslepen geheel paste. :)
dance4ever
30-11-2009, 19:09
mooi! ik lees er lekker doorheen ook.
Dingaantouwtje
30-11-2009, 21:50
Mijn eerdere opmerking over het metrum wil ik enigszins ongedaan maken: Het gedicht heeft geen metrum maar het leest anders heel mooi. geen last (meer) van eigenlijk :P
Mijn niet zo beste vriendin
Ik ben er wel, ik luister,
vertel het me, ik lach
wanneer ik hoor te lachen.
Nee, ga door, het maakt
niet uit, was niets, geeft niets,
ik vertel het wel iemand anders.
Ik loop wel mee, het is niet zo
heel ver, een kleine omweg,
ga door, en toen, wat zei hij?
Wees maar blind, ik ben wel
een klankbord, laat je horen.
Ik? Hah, ik vertel het wel iemand anders.
Mijn eerdere opmerking over het metrum wil ik enigszins ongedaan maken: Het gedicht heeft geen metrum maar het leest anders heel mooi. geen last (meer) van eigenlijk :P
Ik ben blij dat je enigszins hebt uitgevonden hoe ik het gedicht bedoeld heb! :bloos:
Dingaantouwtje
30-11-2009, 21:55
Mijn niet zo beste vriendin
Ik ben er wel, ik luister,
vertel het me, ik lach
wanneer ik hoor te lachen.
Nee, ga door, het maakt
niet uit, was niets, geeft niets,
ik vertel het wel iemand anders.
Ik loop wel mee, het is niet zo
heel ver, een kleine omweg,
ga door, en toen, wat zei hij?
Wees maar blind, ik ben wel
een klankbord, laat je horen.
Ik? Hah, ik vertel het wel iemand anders.
Ik vind het echt een superdesuper en dan ook echt een mooi gedichtje! Je hebt een gevoel dat iedereen moet kennen heel mooi op papier gezet en ik voel mezelf daar welhaast lopen.
Ik lees overigens uit mezelf een 'aan' tussen iemand en anders. Dus ik vertel het wel aan iemand anders. Misschien kan je die er wel gewoon tussenzetten, of zie ik iets verkeerd?
Ik vind het echt een superdesuper en dan ook echt een mooi gedichtje! Je hebt een gevoel dat iedereen moet kennen heel mooi op papier gezet en ik voel mezelf daar welhaast lopen.
Ik lees overigens uit mezelf een 'aan' tussen iemand en anders. Dus ik vertel het wel aan iemand anders. Misschien kan je die er wel gewoon tussenzetten, of zie ik iets verkeerd?
Dank je! :o. Dit gedicht heb ik geschreven omdat ik vandaag, nadat ik tot 5 uur opschool heb gezeten, uren lang naar een vriending heb moeten luisteren over hoe kut haar leven is. :o.
Die 'aan' heb ik met opzet weggelaten, want dan vind ik het meer een 'mij(n )' gedicht. :bloos:
Dingaantouwtje
30-11-2009, 22:04
:Y(Y)
:o Zal ik hier maar eens iets posten? Vanavond. :y
Je ogen spuwen woede, de
pijn verborgen, bijna niet
te zien. Maar ik ben slimmer,
af en toe heb zelfs jij, een
hater, liefde nodig.
Jammer, we hadden vrienden kunnen zijn,
dat je vaker haat dan liefde
hebt geuit. Misschien had ik,
ik had geprobeerd, je niet zo
diep gestoken, vroeger.
---
Wat vinden jullie van dit gedicht?
En wat vinden jullie dat ik er een frans woordje in heb gestopt? Dit is de tweede keer dat ik dit doe, in m'n vorige gedicht deed ik dat ook (een gedich in de Vingeroefeningentopic).
Dingaantouwtje
19-12-2009, 09:55
Ik vind het niet storend, maar ik weet niet wat het betekend :D
De vorige keer wel.
Maar ik kan wel gokken, dus misschien is het ook wel weer goed juist, dat je erover gaat denken.
Mijn niet zo beste vriendin
Ik ben er wel, ik luister,
vertel het me, ik lach
wanneer ik hoor te lachen.
Nee, ga door, het maakt
niet uit, was niets, geeft niets,
ik vertel het wel iemand anders.
Ik loop wel mee, het is niet zo
heel ver, een kleine omweg,
ga door, en toen, wat zei hij?
Wees maar blind, ik ben wel
een klankbord, laat je horen.
Ik? Hah, ik vertel het wel iemand anders.
Mooi, heel erg mooi! Die laatste zin ook echt heel mooi (y)
PrincessKairi
31-12-2009, 16:04
Ik vind alle gedichten super mooi. Ik ben misschien wel een meisje, maar ik ken het gevoel als iemand je verteld hoe kut haar leven loopt terwijl ze totaal geen idee heeft of jij wel zo'n zin hebt om te luisteren hoe oneerlijk het leven wel niet is. Super!(y)
Mooi, heel erg mooi! Die laatste zin ook echt heel mooi (y)
Dank je! :o
Ik vind alle gedichten super mooi. Ik ben misschien wel een meisje, maar ik ken het gevoel als iemand je verteld hoe kut haar leven loopt terwijl ze totaal geen idee heeft of jij wel zo'n zin hebt om te luisteren hoe oneerlijk het leven wel niet is. Super!(y)
Normaal gesproken luister ik wel naar mensen als ze tegen me aan willen zeuren, maar niet als ik van 7 tot 5 op school heb gezeten! Ik ben blij dat mijn gedicht herkenning bij je oproept.
Als ik weer inspiratie heb zal ik hier nog een gedicht posten, op dit moment besteed ik m'n inspiratie jammer genoeg aan schoolprojecten!(n)
Doordachte jaloezie geuit
in subtiliteit. Je verbiedt me te houden
van anderen, zelfs op jou
mag ik niet vallen. Gelukkig
ben je daar niet bang voor,
want je weet, jou zal ik niet
verlangen, al zou het mogen.
Afhankelijkheid is je sterkste wapen,
je ontwapent mij door zo af en toe
je ware jij te laten zien. Verdrietig,
meelijdend, veel te sociaal, ik sluit je in
mijn armen met woorden, je bent verboden
aan te raken.
Vrijgelaten, je bent weer blij, opgelucht
open ik mijn ogen voor anderen. Ik geniet
van mezelf, van wat ik kan met woorden.
Mijn zwakste punt, fobie voor onrust, je merkt
het en je slaat weer toe. Een traan,
mijn aandacht is weer opgeëist. Wrede jaloezie.
Damn, mooi! In eerste instantie miste ik ook het metrum, maar na herlezing moest ik daar al op terugkomen. Er is één ding waar ik me aan stoor: het laatste zinnetje. Het is ''stating the obvious'' en voegt naar mijn mening niets toe.
Mijn niet zo beste vriendin
Ik ben er wel, ik luister,
vertel het me, ik lach
wanneer ik hoor te lachen.
Nee, ga door, het maakt
niet uit, was niets, geeft niets,
ik vertel het wel iemand anders.
Ik loop wel mee, het is niet zo
heel ver, een kleine omweg,
ga door, en toen, wat zei hij?
Wees maar blind, ik ben wel
een klankbord, laat je horen.
Ik? Hah, ik vertel het wel iemand anders.Qua taalgebruik vind ik deze minder sterk dan de vorige, maar in zijn eenvoud roept het veel herkenning en een beeld op, dat maakt het mooi.
Je ogen spuwen woede, de
pijn verborgen, bijna niet
te zien. Maar ik ben slimmer,
af en toe heb zelfs jij, een
hater, liefde nodig.
Jammer, we hadden vrienden kunnen zijn,
dat je vaker haat dan liefde
hebt geuit. Misschien had ik,
ik had geprobeerd, je niet zo
diep gestoken, autrefois.
---
Wat vinden jullie van dit gedicht?
En wat vinden jullie dat ik er een frans woordje in heb gestopt? Dit is de tweede keer dat ik dit doe, in m'n vorige gedicht deed ik dat ook (een gedich in de Vingeroefeningentopic).Het Frans kan ik niet waarderen, omdat het mijns inziens niets meer doet dan aan de lezer laten blijken dat de dichter het Frans beheerst. Het wijst niet terug naar iets, er zijn geen andere elemenenten die naar iets Frans' verwijzen, het voegt geen mooie klank of rijm toe...etc. Daarnast vind ik dit de minste van de drie gedichten, omdat het me het meest doet denken aan een dagboekoptekening die in stukjes gehakt werd. Het is me niet ''dichterig'' genoeg, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar begrijp me niet verkeerd, het is zeker geen slechte poging. :)
Damn, mooi! In eerste instantie miste ik ook het metrum, maar na herlezing moest ik daar al op terugkomen. Er is één ding waar ik me aan stoor: het laatste zinnetje. Het is ''stating the obvious'' en voegt naar mijn mening niets toe.
Dankje! :bloos:
En ja, metrum is niet echt mijn ding, maar ik probeer wel gedichten op één of andere manier te laten 'lopen'. Ben blij dat dat gelukt is. :)
Dat laatste zinnetje, vind je niet dat 'stating the obvious' iets toevoegt? Mijn bedoeling was niet om het een soort uitsmijter te laten zijn, maar meer van het hele geidcht in dat zinnetje samen te voegen. Niet gelukt? :o
Qua taalgebruik vind ik deze minder sterk dan de vorige, maar in zijn eenvoud roept het veel herkenning en een beeld op, dat maakt het mooi.
Huhu, het is inderdaad ook geen kunstwerk. :o Ik ben wel blij dat je een beeld hebt bij waar ik over schrijf.
Het Frans kan ik niet waarderen, omdat het mijns inziens niets meer doet dan aan de lezer laten blijken dat de dichter het Frans beheerst. Het wijst niet terug naar iets, er zijn geen andere elemenenten die naar iets Frans' verwijzen, het voegt geen mooie klank of rijm toe...etc. Daarnast vind ik dit de minste van de drie gedichten, omdat het me het meest doet denken aan een dagboekoptekening die in stukjes gehakt werd. Het is me niet ''dichterig'' genoeg, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar begrijp me niet verkeerd, het is zeker geen slechte poging. :)
Je hebt helemaal gelijk! Eigenlijk schreef ik het ook in een soort van dagboek, een schriftje waar ik soms, met nadruk op soms, opschrijf hoe ik me voel.
Hoe zou je het gedicht vinden als ik dat woordje in het Frans vervang door 'vroeger'?
Dankje! :bloos:
En ja, metrum is niet echt mijn ding, maar ik probeer wel gedichten op één of andere manier te laten 'lopen'. Ben blij dat dat gelukt is. :)
Dat laatste zinnetje, vind je niet dat 'stating the obvious' iets toevoegt? Mijn bedoeling was niet om het een soort uitsmijter te laten zijn, maar meer van het hele geidcht in dat zinnetje samen te voegen. Niet gelukt? :o
Nou, het is meer dat ik in mijn hoofd alles al lang samen had gevoegd. Het is een beetje alsof je een film kijkt waarin álles wordt uitgelegd, terwijl je zelf al lang de linken hebt gelegd. Snappie?
Je hebt helemaal gelijk! Eigenlijk schreef ik het ook in een soort van dagboek, een schriftje waar ik soms, met nadruk op soms, opschrijf hoe ik me voel.
Hoe zou je het gedicht vinden als ik dat woordje in het Frans vervang door 'vroeger'?''Vroeger,'' of ''toen'' ja.:)
Franserevolutie
07-01-2010, 20:08
Mijn niet zo beste vriendin
Ik ben er wel, ik luister,
vertel het me, ik lach
wanneer ik hoor te lachen.
Nee, ga door, het maakt
niet uit, was niets, geeft niets,
ik vertel het wel iemand anders.
Ik loop wel mee, het is niet zo
heel ver, een kleine omweg,
ga door, en toen, wat zei hij?
Wees maar blind, ik ben wel
een klankbord, laat je horen.
Ik? Hah, ik vertel het wel iemand anders.
Ik vind dit echt een mooi gedicht! Vooral omdat je het vanuit 1 persoon (jezelf) beschrijft terwijl het eigenlijk om een dialoog gaat, met dan vooral de inbreng van de ander. Ook de manier waarop je komma's plaatst waardoor je zinnen opdeeld in korte stukjes vind ik prettig om te lezen.
@Quis: Ik heb lang nagedacht en ik heb net een paar dingen veranderd. :)
@Franserevolutie: Bedankt! :bloos: Het was ook de bedoeling dat het uit mijn perspectief beschreven werd, want zoals je aan het gedicht ziet maakt het mij 'gesprekspartner' niets uit hoe ik me voel. O, en ik hou(d) van komma's! :o
Omdat het gedicht wel bij de titel van dit topic pas en ik lang niet in dit topic heb gepost:
Ik
Niet verder, hier stop ik, jij ook!
Openhartigheid heeft een limiet,
jij niet, maar ik hou ermee op.
Vraag niet verder, ik wil het niet weten,
vergeten dat jij het niet mag weten.
Zo dichtbij, je adem tergt mijn geduld.
Ik wil het niet, jij weet het, het kan niet,
het mag niet, ik wil het, jij weet het.
Jij bent open, spiegelbeeld, niets verhullend.
Ik draai me om. Zie mij niet! Ik wil,
laat me verdrinken in mijn leugen.
Waarheid, mijn grootste angst. Vraag
niet verder. Mijn leugens raken op!
Twijfel, mijn raadgever, waarom doet zij
mij dit aan? Je hebt gelijk, of niet?
Ze wil alleen maar aardig zijn, of
is het een dramaslet op jacht naar mij?
Paranoia, mijn rechter, wat moet ik doen?
Hoever mag ik, wil ik gaan, durf ik
mezelf open te stellen, mijn liefde te geven,
de waarheid te onthullen? Durf ik?
---
Mijn inzending voor de afgelopen gedichtenwedstrijd. Feedback is welkom