Vastbesloten
 

Laat ik een ding even voorop stellen. Ik ben niet uit op aandacht of wat dan ook. Ik heb behoefte om mijn verhaal te delen met anderen en als je denkt leuk te zijn, laat je grappendan aub achterwegen.

Het gaat namelijk om het volgende:

Ik ben al ruim 3 jaar lang depressief. Het is in de 3e klas begonnen, ik werd buitengesloten. Ik werd niet geaccepteerd en heb een jaar lang een teruggetrokken en eenzaam bestaan geleden. In de 4e klas veranderde dat, ik werd minder mensenschuw en kreeg meer vertrouwen in de mensen om mij heen. Zodoende kreeg ik meer vrienden. Maar mijn depressie ging niet over. Het ging/gaat met bergen en dalen. De ene keer voel ik me prettig en optimistisch maar het meest voel ik me toch wel ZWAAR depressief.

Ik ben niet iemand die veel praat, ik ben meestal in mijzelf gekeerd. Ik krop mijn problemen op en als ik ze uit komt alles tegelijk. Dan barst ik uit en jank ik alles eruit.

Ik ben niet tevreden met mijzelf, zowel uiterlijk als innerlijk kan ik zo niet verder. Ik word constant direct/indirect geconfronteerd met mensen die mij vernederen. En ze hebben gelijk, ik ben ronduit lelijk. Ik doe me best om knapper te zijn, ben veel afgevallen en draag veel merkkleding. Maar mijn uiterlijk blijft het zelfde, minder kolossaal dat wel, maar lelijk ben ik.

Innerlijk ben ik verrot. Ik ben contactgestoord en heb inmiddels veel van mijn eerdere vrienden weer verloren omdat ik ingerolen werd voor een populairdere groep. Nu zullen jullie zeggen, dat gaat vanzelf over het is tijdelijk. Maar nee dit blijft, die depressie blijft, ik voel me al té lang zo. Daarnaast bewaar ik een groot geheim. Ik ben homo. Niemand ziet het aan me. Natuurlijk krijg ik wel eens opmerkingen maar die zijn nooit serieus. Ik weet zeker dat als ik het openbaar zou maken, niemand mij zou geloven.

Maar waar het op neer komt is dat ik het niet meer zie zitten. Als mijn leven er zo eenzaam en verrot uitziet, dan leef ik liever niet. Is het dan zo fijn om door te gaan met leven als je iedere ochtend met een verdrietig gevoel wakker wordt dat je door moet? Dat je niet gestorven bent aan een hartaanval of iets dergelijks? *knip*

Ik wil weten of meer mensen in het zelfde schuitje zitten. Ik heb namelijk behoefte aan mensen die hetzelfde zijn als mij. Miss kunnen we elkaar helpen. En denk niet dat iemand mij op andere ideeen kan brengen, ik heb hier al een jaar serieus over nagedacht en ik ben vastbesloten.

ik heb er niet zoveel verstand van hoor, maar probeer een sport te zoeken die je leuk vind, zoek werk dat je leuk vind. Je zal vast wel je plekje ergens vinden :)

persoonlijk zou ik nooit zelfmoord kunnen plegen, ik zie zelfmoord als iets lafs. weglopen voor je problemen en mensen die van je houden, die zullen er allicht zijn, kun je zoiets niet aandoen. Hoe denk je dat zij zich voelen wanneer ze jou vinden?
Maar dat terzijde, dat is een andere discussie.
Ik raad het je af natuurlijk.

Als je zelf zo overtuigd bent dat depressie nooit over zal gaan dan zal het ook niet overgaan. Wat je wel moet doen weet ik niet, zoek professionele hulp zou ik zeggen. Kijk of je je zelfbeeld een beetje kan opkrikken. Depressie is goed te behandelen.

Ik leef voor mezelf en niet voor anderen

laat ik het kort en simpel zeggen: Je hebt er veel over nagedacht en niet over gepraat, je versterkt je eigen gedachten zonder dat je iemand de kans geeft een ander licht op de zaak te werpen.

Bekijk het trouwens ook eens wat groter, ik neem aan dat je minstens 17 bent, dan stelt 3 jaar op zich niet zoveel voor.

Zoek even een psycholoog ofzo op en maak een praatje, als het niet werkt kan je dat plan altijd nog uitvoeren.

Is trouwens behoorlijk origineel, ik vraag me af hoelang dat zou duren en of dat wel goed werkt, dit is niet bedoeld als aanmoediging maar dat weet jij natuurlijk ook.

hehe, ok. succes dammit.

het feit dat je post op een forum dat je het van plan bent zegt genoeg eigenlijk. (nee ik bedoel niet dat je aandacht zoekt)

Ik geloof dat het hier niet echt wordt gewaardeerd als je een zelfmoordpoging gaat beschrijven!


Verder: je verhaal klinkt tegenstrijdig. Enerzijds ben je vastbesloten, maar anderzijds zoek je hier contact en wil je er met lotgenoten over praten. Goed dat je dat doet, want wellicht helpt je dat. Zoek zoveel mogelijk hulp om je heen en klamp je daar aan vast: Ouders?, mensen hier op het forum? en heb je al eens aan Proffesionele hulp gedacht?(heb je in allerlei vormen)
Ik vind het jammer te horen dat je alleen voor jezelf leeft: is dat een soort zelfbescherming?, dat je bang bent om je nog aan iemand te geven en dat je het vertrouwen helemaal kwijt bent?

Wat voor een relatie heb je met je ouders?, boer(tje)s?, Zus(jes)?, anderen?. Wie vertrouw je op dit moment?

Heb je ook passies in je leven, dingen die jij heel leuk vindt?; zoja wat?, zo nee, wat zou je leuk lijken om te gaan doen?

Wat geeft jou nog Wel positiviteit?; dat kan heel klein zijn.


Sterkte er mee!

Is een aankondiging van zelfmoord niet verboden?

Tja, laat ik het zo zeggen. Als je niet eens bereid bent om hulp te zoeken, om het tenminste te proberen, maar dat je lekker blijft verzuipen in zelfmedelijden en zelfspot.

Tja...

Zoals je in de announcement kunt lezen; zelfmoordaankondigingen zijn niet toegestaan, evenals ‘tips’ (hoe, wat, waar enz). Praten over de oorzaken mag wel.

En wat ik verder nog wil zeggen; ik denk niet dat het vanzelf over zal gaan, dat het maar een periode is of wat dan ook. Maar als jij niet bereid bent je tanden erin te zetten en te vechten om beter te worden, dan weet je in ieder geval
ZEKER dat het niets wordt.

Heb je weleens geprobeerd iets aan je problemen te doen?
Wíl je wel iets aan je problemen doen, muv zelfmoord? Dat
stuk ontbreekt volledig namelijk, imho.

Zoek hulp, werk aan je problemen. Jij bent degene die de baas
is over jouw leven, jij bent degene die de keuzes maakt. Maar
haal dan ajb wel alle mogelijkheden uit het leven, schat het op
de juiste waarde.. Je hebt er maar één nl.