Moet ik dit dating-gebeuren een kans geven?
 

Lang verhaal, maar ik zou het fijn vinden als jullie het willen lezen.

Dit is echt heel lastig: om te beginnen, ik heb nog nooit een relatie gehad maar ik wil er op zich wel één, hoewel ik me prima vermaak in m'n eentje). Ik had vroeger op de basisschool een "vriendje" (kalverliefde, het enige dat we deden was bij elkaar spelen en liefdesbriefjes schrijven :p ) maar toen ik naar een andere school ging, verwaterde het en zagen we elkaar niet meer. Toen ik naar de middelbare ging, zat hij ook op die school, maar behalve af en toe 'hoi!" in het gangpad gebeurde er niets. Op een gegeven moment haalde ik m'n diploma en ging ik een vervolgopleiding doen. Hiervoor moest ik elke dag met de trein, en heel soms moest hij ook die trein hebben (hij deed ook vervolgopleiding in andere stad maar moest eerder weg dan ik dus we zagen elkaar alleen als hij zich had verslapen) en maakte we een praatje over het weer o.i.d.

Op een gegeven moment, na een paar maanden, kom ik thuis van school en roept m'n moeder dat er post voor me is. Het blijkt een kaart te zijn van X (zo noem ik 'm effe) dat 'ie van me houd (!) en of we iets zullen gaan doen (z’n naam eronder in geheimtaal, schattig of zorgwekkend –we zijn beide 18- u mag het zeggen :p ) Ik schrok een beetje en reageerde er niet op (mijn gezond verstand zat in de droger :p ) en dat leek goed te gaan, tot 'ie op een gegeven moment opbelt (pa:"hallo, met meneer..." ik (in gebarentaal): "ik ben naar de bieb!!!" pa: "o, Sanne? ja die is er hoor, momentje...") en vraagt of we een keer naar de bios zullen gaan (geen woord over de kaart :s ), ik weiger ("tja..nou..ik...uhm...") en hoor een paar maanden niets meer van 'm. Zie 'm wel eens op het station, maar behalve een gebruikelijk praatje over het weer niets bijzonders. Vervolgens moet ik stage lopen en kom ik niet meer op het station en zie ik ‘m ongeveer 2 maanden niet meer.

Toen gebeurde het: ik werd vrijdag opeens door hem gebeld, of ik misschien zin had om iets te gaan drinken? Misschien was het de stand van de maan, of waren het m’n hormonen die weer eens m’n brein overnamen (doen ze wel vaker) maar ik zei ja, en zijn we dus vandaag bij hem thuis wat gaan drinken/kletsen/twee potjes schaak (we zijn beide een beetje typisch :p ), op zich best gezellig (hoewel ik een beetje hoofdpijn van ‘m kreeg omdat hij nogal een harde stem heeft en 5 kwartier in een uur praat, maar goed dat kunnen natuurlijk gewoon zenuwen zijn geweest) maar toen ging ik uiteindelijk weer naar huis. Ik pakte mijn fiets uit de garage en toen zei hij een beetje lacherig/quasi nonchalant (“the name is Bond, James Bond”) “zo, maar wat eh…*frunnik aan trui* noemen we onze relatie nou eigenlijk? Goede vrienden, of eh….uhm…tja…euh…*nog meer gefrunnik aan trui*”.

Toen ging bij mij een soort van “groot alarm” af. Mijn hersens werkte op topsnelheid: gefrunnik aan kledingstukken plus het gebruik van het woord “relatie” maakte heel wat los. Het voelde alsof ik in een goedkope spelshow zat en de presentator zou een bak slijm over me leeggieten als ik niet antwoorden binnen 10…9…8…

Uiteindelijk zei ik iets in de richting van iets-meer-dan-vrienden-misschien-relatie-in-wording-we-zien-wel-doei!!!
Ik heb nu zijn mail/msn/telefoonnr. (en hij hetzelfde van mij) en de “deal” is dus dat we contact opnemen om voor deze week/weekend iets af te spreken in de richting van bioscoop/café (in elk geval geen schaken). Maar ik heb eigenlijk geen flauw idee wat ik voel. Vriendschap iig wel. Misschien wel iets meer, maar ook niet echt van “kiss me, you fool!!” :p

Probleem is echter dat ik nog nooit echt verliefd ben geweest. Ik heb een aantal keren gedacht van wel, maar achteraf wilde ik gewoon zo graag verliefd zijn dat ik het mezelf heb “aangepraat” dat ik verliefd was op iemand. Het was ook meer de (klinkt raar, maar ik kan het niet beter verwoorden) “zin om te jagen”, ik vind het leuk om te “flirten” en als het ware de “jager” (ik voel me nu heel, heel, heel erg stom en dat zal ook wel terecht zijn :p ) uit te hangen. Dat is nog zoiets, ik ben gewent dat ik het initiatief (als ik mezelf heb overgehaald dat ik iemand zie zitten) neem een plan-van-aanpak verzin, zeg maar (en als het eenmaal heeft gewerkt en mijn doelwit begint voorzichtig interesse in me te tonen, is de lol er vanaf en hoeft het niet meer… ik ben heel erg slecht :bloos: ). Ik ben het absoluut niet gewent dat ik opeens aan de andere kant van het kat-en-muis gebeuren sta. Ik heb geen controle meer, en dat is nieuw voor me. Of het me bevalt, daar ben ik nog niet helemaal over uit.

Maar goed: ik weet van-horen-zeggen wanneer je verliefd bent. Als je een gek gevoel in je buik hebt, als je alleen maar aan die persoon kan denken, enz. Maar goed, ik was in staat om mezelf dat aan te praten, dus hoe weet ik het verschil tussen dat, en “the real thing”, is er überhaupt wel een verschil (dringend een antwoord nodig)?!? Maar hoelang moet ik mezelf de kans geven verliefd te worden op X? Moet ik zeggen “als ik na … afspraakjes nog niets voel, dan houd ik het voor gezien” of had ik überhaupt dit afspraakje al niet moeten maken voor ik echt verliefd was? Gaan jullie alleen met iemand uit waar je al verliefd op bent, of ook met jongens/meiden waarvan je denkt dat de vonk later nog wel eens over zou kunnen springen? En hoe zit dat met gevorderde bezigheden zoals zoenen? (zelfde vraag). Ik heb geen ervaring op beide gebieden :p

En laatste vraag: X wil duidelijk zekerheid betreft de stand van onze “relatie”, daar heb ik begrip voor, het is fijn om te weten waar je aan toe bent (“gefeliciteerd! We hebben nu precies 5 jaar…uhm…wat hebben we eigenlijk?”) maar ik vind het eigenlijk fijner om nog even in de we-zien-wel fase te blijven tot ik wat minder met mezelf in de knoop zit. Maar omdat hij dat volgens mij niet wil, wanneer maak je een relatie “officieel”? (vind dat zelf een beetje vreemd, maar ik kan het me wel voorstellen als je dat wilt) wanneer je echt gek bent op elkaar of wanneer je dat niet bent, maar je wel denkt dat er een kans is dat het gebeurt (zeker in mijn geval, ik ben nog nooit echt verliefd geweest dus het lijkt me sterk dat dat nu “opeens” gebeurt…wat als ik misschien wel de liefde van mijn leven laat lopen omdat mijn hormonen in de file staan?!?)

ARGH!!!!! IK BEN ZO GEFRUSTREERD!!!!!!!!!!! *slaat hoofd tegen muur*

Weet dat het een beetje lang verhaal is, maar adviezen zijn zeer welkom :(

Als ik het zo bekijk heb je hem nog niet echt een kans gegeven, omdat je denkt dat je meteen hoteldebotel van hem moet zijn. Dat hoeft natuurlijk niet. je kunt het beter een tijdje aan kijken, dan merk je vanzelf wel of het werkt voor je. Het is erger als je later denkt dat het wel iets had kunnen worden. Zolang je niets doet wat je niet wilt en nergens vanuit gaat, komt het wel goed denk ik.

Je weet het niet dus?

Gewoon een keer afspreken en kijken of het leuk is, en als hij weer vraagt wat er nou tussen jullie is kan je hem de waarheid zeggen,

Alhoewel ik dit allemaal na een potje schaak heeel erg vroeg vind, (dit zou je hem ook kunnen zeggen bv.) om meer tijd te kunnen krijgen om te denken over je eigen gevoelens

OMG wat ben jij grappig :D

verder moet je gewoon even rustig denken wat je wil en wat je voor hem voelt. maar daarvoor moet je hem denk ik nog vaker zien, want dat weet je niet na een potje schaken lijkt me :)

succes, en trouwens, dit verhaal kun je ook wel posten bij letteren, zeker weten dat je positieve reacties gaat krijgen (Y)

Wat leuk dat jullie na al die jaren elkaar weer gaan zien! :) Maar goed, das voor jou alleen maar lastig als ik het zo lees. ;)

Ik herken het 'jagen', ik heb er zelf ook nog wel eens een handje van te flirten, en op het laatste moment 'nee' te zeggen. :bloos: Vind ik op zich niets mis mee, want andersom is het ook wel eens gebeurt. Maar ook de momenten waarbij je zoiets hebt van: wat moet ik nu weer met deze situatie? Op zich vind ik het niet vreemd om met iemand naar de bios te gaan als ik denk dat ik hem ergens wel leuk vind, en dat misschien later de vonken nog wel overspringen.. Je moet er alleen wel voor zorgen dat je niet met de persoon in kwestie zoent voordat je weet dat je ook echt met hem door wil. Zoenen gebeurt meestal in de situatie zelf (niets om je zorgen over te maken, het gebeurt vanzelf ;)) en als je hem niet aan het lijntje wil houden moet je dat dus niet met hem gaan doen. Maar een date kan prima toch? Althans, ik vind het niet vreemd. Wat je uiteindelijk zelf doet, moet je zelf beslissen.

Succes iig, en heel veel plezier!

I agree here ;)

Ik vind dat je gewoon een vervolgdate kan maken :) En dat je tegen hem zegt dat je niet helemaal uit je gevoelens bent, en dat je het een beetje aan wil kijken. Gewoon met hem erover hebben dus.

Na een paar dates (misschien een zoen) weet je vast wel meer over de situatie of je nou wel of niet verliefd bent. (Verliefdheid kan ook groeien, dus vandaar dat ik adviseer dat je het nog eventjes aan kijkt).

Ik vind het wel eerlijk om dit aan hem voor te leggen. Want er is dus een kans dat je na een aantal dates zegt niets voor hem te voelen. En als hij van niets weet (dat jij hebt gezegd dat je een relatie wilde), dan komt die klap hard aan!

Succes :)

Dat ik eigenlijk het probleem... ik ben nog nooit echt verlieft geweest, dus hoe weet ik of ik ech wat voor 'm voel en dat ik het mezelf niet heb aangepraat omdat ik graag verliefd wil zijn? en dat aankijken.. volgens jullie is dat dus oké? Vind ik zelf eigenlijk ook, alleen het pobleem is dat terwijl ik nog één en al twijfel ben, hij al helemaal in de startblokken staat voor een relatie en onze bruiloft al zowat aan het plannen is. Hij wordt te snel verliefd, ik te langzaam/helemaal niet (bestaat dat, dat een persoon NOOUt in zijn/maar leven verliefd wordt/), is dat te overbruggen? :)

Ik denk dat je maar gewoon een tijdje moet blijven 'daten' en zien wat er van komt :). Je hoeft echt niet na het eerste afspraakje verliefd te zijn!

mij aanmoedigen tot crossposten? foei! stoute forummer!!! :nono:

:p (misschien doe ik het toch wel :evil: )

Ik stapte ook met een en al twijfel (en angst!) in onze relatie. Ik heb het hier met hem over gehad en hij begreep me :) We hebben het gewoon rustig aangedaan en dat heeft heel erg geholpen in het vertrouwen en het groeien van de relatie.

Jezelf aanpraten verliefd te zijn? Dat kan. Maar ik denk dat je na een paar dates wel door hebt of je nou echt verliefd bent of niet.
Wat ik heb bij echt verliefd zijn is inderdaad vlinders in mijn buik, niet meer kunnen eten, alleen nog maar aan hem denken, alleen nog maar over hem praten, hem willen zoenen etc.

Het sleutelwoord is altijd communiceren. Vertel hem je angsten en je twijfels. Hij zal daar echt wel goed en voorzichtig mee omgaan!

Sterkte :)

Ik ben juist heel vaak 'verliefd' geweest maar weet niet meer of dat verliefdheid was of dat ik t mezelf aangepraat heb.
Het bestaat dus aan beide kanten. :D

het is jammer dat er geen lampje ergens op je enkel ofzo zit, groen=ware liefde rood=jezelf aangepraatte liefde geel=out of order, bel het servicenummer op je rechter elleboog. Ook al heb ik het nog nooit gedaan, ik denk dat ik het missch. na een zoen wel zou weten. Maar wat als ik er dan achterkom dat het idd niets is, hij is een typische "geek": vrij schuw, nog nooit een relatie gehad en als de dood iets verkeert te doen en heel snel gekwetst ("maar...ik dacht dat we iets hadden!!!"). Precies zoals ik eigenlijk (hoewel betreft het nerd gedeelte: hij is meer een fantasy-LOTR-dungeons-and-draegons-nerd, ik meer een sience-fiction-star-trek-ufo's-bestaan-echt-nerd :p ). Ik moet er niet aan denken hoe onze kinderen zullen zijn als het echt wat wordt :eek:

Damn, welkom in mijn hoofd. :D

Doe inderdaad wat Yab-Yum zegt: eerlijk zijn en rustig aan.

wow, op het nurd na zijn, heb ik iemand gevonden die net zo gestrest in haar hoofd is dan ik, volgensmij...


veel succes meis, en je kan het.. :o :D (y)

mmmm.. ik had zoveel lol met lezen dat ik niet eens meer in staat ben om nuttig advies te geven... succes (y)

Een vrouw met humor (y)

Misschien ben je wel gewoon verliefd, maar zit je onbewust nog in een ontkenningsfase want waarom zou je je er anders zou druk over maken?

hoi Sanne

als ik het zo lees vind die jongen je overduidelijk heel erg leuk of is hij zelfs verliefd maar dat had je zelf ook al uitgevogeld. Ik vind dat hij je wel een beetje overvalt met de vraag wat voor relatie jullie nu hebben na één avond wat drinken met elkaar. Mijn advies is om het gewoon aan te zien, natuurlijk kunnen jullie wat gaan drinken of naar de bioscoop gaan, maar dan als vrienden, er is sowieso niets verkeerd aan dingen rustig opbouwen. Zelf zou ik nog niet met hem gaan zoenen, hij heeft overduidelijk gevoelens voor je en als jij niet zeker weet of je die ook hebt en je zoent hem toch lijkt het me dat er naderhand vervelende situaties kunnen ontstaan. Ik zou zeggen, kijk het gewoon aan, wacht rustig af. Als je hem uiteindelijk niet leuk gaat vinden kun je er nog een leuke vriendschap aan overhouden.

En o ja, nog één ding, wat is er typisch aan schaken? :)

:D

Zorgwekkend.

OMG :o

Het zou nog mooier zijn al zouden jullie elkaar hebben leren kennen op zo'n startrekconventie. :p

Tjah... dit zijn dingen die je alleen zelf kan uitvinden

Volgens mij is er niet echt een standaard-verliefdheids-gevoel. DE keren dat ik me écht verliefd heb gevoeld waren alle keren anders, steeds weer een nieuw soort van gevoel, maar steeds kon ik wel voelen dat het hier om een gevoel van verliefdheid ging.
Als je dat gevoel niet kent of het jezelf aangepraat had eerdere keren, dan moet je dit daten tijd geven en daar tegen hem ook eerlijk over zijn.
Jullie hebben elkaar al een tijdje niet gezien en weinig gesproken. Pak eerst de vriendschap weer op, lieer elkaar weer opnieuw kennen en geef het een kans, sowieso een kans om weer vrienden te worden. Komt die prikkel bij jou ook langzaam opzetten, dan voel je vanzelf wanneer deze komt, daarover moet je je echt niet drukmaken.
En weer eerlijk tegen hem, zeg hem dat je nog niet weet wat je wilt, dat je hem wel graag wilt zien, maar nog niet weet hoe precies verder. Eerlijkheid is ontzettend belangrijk en je moet niet bang zijn dat je hem kwetst, want dat is beter dan iets verzwijgen en iemand iets anders laten denken dan er in werkelijkheid is

Ach, zoenen hoort toch ook bij ontdekken of je iemand heel leuk vindt? Kom op zeg, een zoen en dan geen relatie is niet het einde vd wereld

Je denkt te veel na.

I totally agree on this one.
Hoe rationeel kun je het begrip relatie en alles wat er om heen hangt benaderen echt :D Ik heb respect voor zijn doorzettingsvermogen (en ignorance) trouwens om na zo'n duidelijke afwijzing je vrolijk weer uit te vragen.

Ik denk dat ik hem duidelijk zou maken wat je ons verteld, dat je alles nog niet helemaal weet maar hem opzich aardig vind. Vrienden met kans op meer dus.

tja... Ik heb er vanacht nog es over nagedacht, maar hoe langer ik met het idee speelde, hoe kanslozer een tweede afspraakje me leek. Ik zie er ongelofelijk tegenop nog een keer met 'm uit te gaan, en aan een relatie moet ik al helemáál niet denken! Hij is o.a. gewoon véél te opdringerig ik krijg het er benauwt van. Bijv: we gingen zondagmiddag dus wat drinken, en we wisselde msnadressen en e-mail uit. diezelfde avond stuurt hij me nog een mailtje "of het wel klopte" en meer van dat soort dingen. ik heb gezegt (is overigens ook zo) dat ik het heel druk heb met m'n stage doordeweeks, maar hij heeft vakantie en wilde het liefst maandagof dinsdag weer iets gaan doen ("kan je dan écht niet?"). Vaarwel eigen leven! Ik denk dat ik toch maar laat weten dat ik het niet zie zitten. The question is: hoe? Ik zou 'm bellen vandaag, wat zal ik zeggen?!? Argh!!! Ik moet het gaan uitmaken terwijl het eigenlijk nog niet eens aan is! Ik haat de wereld... ( :p )

Lastig, maar aan opdringerige mensen ga je je alleen maar ergeren. Ik denk dat je of gewoon eerlijk moet zijn. Je kan het voorlopig ook uitstellen; heb het te druk blabla vrijdag verjaardag, zaterdag al afgesproken met iemand. En als die er dan iets aan zegt dan is het van 'goh.... en ik maar denken dat ik nog niet getrouwd was'
:bloos:

Beetje lullig om het op die manier te doen. (n) Ik zou het hem gewoon zeggen, dat je het bij nader inzien toch niet wilt, dat je nog vrijgezel wil zijn en druk bent met andere dingen in je leven. :) Dan is er toch niks aan het handje? Hij 'dwingt' je min of meer hiertoe, want als hij nooit had gevraagd wat voor soort relatie jullie nou hebben, had jij nu niet zo moeilijk hoeven doen.

Ik denk dat ik zijn bijnaam van "X" verander in "De Plakker". Ik heb 'm na veel zal-ik-wel-zal-ik-niet gebelt (ik had het tenslotte belooft en als ik te lang zou wachten zou hij zelf misschien bellen en ik wilde zelf "the element of surprise" hebben, als je begrijpt wat ik bedoel). Toen ik de telefoon wilde pakken kreeg ik een hik-aanval en moest ik nóg een halfuur wachten voor ik kon bellen, maar goed... :p

Ik belde dus en vertelde een beetje onhandig ("tja...uhm...*hik*..weet je...") dat ik het heel gezellig vond gisteren, maar dat ik toch niet denk dat dit gedoe een kans van slagen heeft, en dat m'n hoofd momenteel ook niet staat naar een relatie (met hem, maar dat zei ik er maar niet bij :p ). Toen was de verleiding zéér groot om gewoon de hoorn op de haak te gooien ("hang op!!! hang op!!! Je weet dat je het wilt...") maar hij bleef toch praten dat hij wel blij was dat ik eerlijk tegen hem was (ook al klonk hij niet zo) maar dat hij er wel mee zat dat (omdat ik vanwege een nieuwe stageplek vanaf volgende week een andere trein moet hebben) we elkaar waarschijnlijk zo goed als nooit meer zouden zien enz. Uiteindelijk ging het gesprek een beetje in de richting van "nou... maar we kunnen toch best es wat gaan drinken ofzo" "als goede vrienden bedoel je?"(uh oh... Plakker alert! Plakker alert! VERLAAT HET SCHIP!!!) "nou...uhm..*iets onduidelijks dat ik niet kon verstaan* of af en toe bellen, msn-en we zien elkaar vast wel" "ja, maar ik heb het momenteel echt HEEl erg druk en..." "we zien wel, oke?" "eh..." "nou ja...dag!" "dag...")

geweldig. :s

Ok probleem opgelost!

:) je hebt een leuke schrijfstijl...

en ik denk dat t opgelost is (y)

<3 @ Mayu.

Jij zou een weblog moeten maken. :D

Schrijf ee nboek, titel heb je alvast 'De plakker'. Klinkt pakkend :)

je zegt het zelf

'maar ik vind het eigenlijk fijner om nog even in de we-zien-wel fase te blijven tot ik wat minder met mezelf in de knoop zit'



doe je dat toch :)

Dat was geen reele optie volgens mij.
Iig, ze heeft em al gebonjoured, jammer.
Ik had er graag meer over gelezen. :D