Heb jij een leidinggevende rol en heb je het gevoel dat er naar je geluisterd wordt?
 

Ik was hier wel nieuwsgierig naar. Sommige mensen blijven namelijk herhalen, dat je er voor geleerd moet hebben om mensen op de juiste manier te kunnen helpen, maar ik heb alleen mijn dieren ehbo en mij lukt het prima.

Ik merk dat ik soms nog iets te zacht ben, maar dat begin ik ook af te leren.

Ik train namelijk een korfbalteam met kinderen die je nog kunt maken, maar ook nog kunt breken. Ik heb al twee keer meegemaakt dat ik erbij geroepen werd, omdat er iemand niet durfde te spelen. De kinderen zijn 9 t/m 11 jaar oud.
De jongen wara ik mee trainen geef heeft totaal geen overwicht op ze. Durven ze niet te spelen? Dan spelen ze toch niet? Zo ben ik totaal niet. Ik heb eerder zoiets van; ze durven niet? Waarom niet? Hoe kan ik 'm zo ver krijgen dat ie wel durft?
Vaak werkt mijn houding dan ook beter dan die van die andere trainer. Ik heb meer overwicht op de kinderen en als ik nee zeg is het 9 van de 10 keer ook nee, maar er is altijd tijd voor een geintje.

Soms merk ik dat ze me niet echt serieus willen nemen, maar dat ligt op dat moment ook aan mezelf. Ik verzin altijd aparte manieren om dingen bij kinderen aan te leren. (bijvoorbeeld hinkelend de bal in de korf proberen te schieten om hun evenwicht te versterken). Soms vinden kinderen die dan te leuk en worden ze druk en vervelend. Op zo'n moment lopen ze over me heen. Ik heb dinsdag een teamgenoot van mij ze aan zien pakken en nu weet ik ongeveer wel hoe ik mezelf kan gaan verbeteren.

Hebben jullie ook ergens een leidinggevende rol in? En wat vinden jullie van jullie eigen houding? Wat kan er bij jou nog verandert worden en wat vind je juist goed gaan?

Ik heb in het dagelijks leven geen leidinggevende rol, maar kan die wel zo af en toe op me nemen, bij het organiseren van iets of in de zomer bij een kinderkamp waar ik kampleiding ben. Of op het forum enigzins natuurlijk.
Meestal wordt er geluisterd, maar meestal ik wat ik van een ander vraag ook niet meer dan redelijk. Dus... Ik ben niet het persoon om heel autoritair te gaan doen (tenzij iemand echt heel lullig doet, maar dat is een uitzondering).

Ochja..

Er zijn verschillende "vormen" van mensen helpen, denk ik. Om iemand te helpen hoef je niet per sé een leidinggevende rol te hebben, vind/denk ik.

Bij mijn stage heb ik wel een leidinggevende rol en dat gaat voorlopig nog vrij goed, maar de kinderen hebben ook nog geen hele rare dingen uit proberen te halen. ;) Het scheelt wel dat ik vaak één-op-één of met een klein groepje werk en niet 8 uur achter elkaar, maar dat was ook één van de redenen waarom ik deze opleiding ben gaan doen. Op het moment dat er 8 uur lang dertig kinderen zijn weet ik niet meer waar ik moet kijken en/of naar moet luisteren en ben ik binnen de kortste keren bekaf en dan lukt niets me meer. Ik zou zeker strenger kunnen zijn, dan zou ik het voor mezelf ook makkelijker maken, aan de andere kant kan dat ook weer heel veel energie kosten. En ik mag wel wat minder naïef zijn soms. ;) Qua wel goed gaan, ik denk dat ik over het algemeen een goede band met de kinderen heb en dat werkt erg prettig (bijkomend voordeel is dat streng zijn dan vaak minder nodig is). En een ander pluspunt wat ik vaak van anderen hoor: ik heb vreselijk veel geduld. Teveel soms, denk ik zelf. :o

ik heb zo "nu en dan" een leidinggevende rol op mijn werk (Restaurant).
Zodra de echte leiding even weg is, wordt ik gezien als degene die controle houdt, omdat ik er van het meeste personeel het langste werk. Ikzelf vind het een beetje opschepperig om te zeggen, maar ik kan wel redelijk goed mensen inschatten, en dus ook wel inschatten hoe ik mensen moet benaderen. Vandaar dat er ook maar weinig serieuze conflicten zijn op het moment dat ik even "leiding" heb. (stelt lang niet altijd veel voor, 6 vd 10 keer gaat alles sowieso toch wel op rolletjes). Op het moment dat er wel iets mocht zijn tussen collega-gast, collega-collega, en heel soms gast-gast, probeer ik een soort bemiddelende rol te spelen, en dat pakt meestal wel goed uit.. en bij de echt moeilijke dingen roep ik de leiding er toch wel bij.

Daarnaast ben ik vaak bezig met het inwerken van nieuwe mensen. Ik denk dat dat wel te vergelijken is met jouw voorbeeld bij korfbal. In de horeca is het belangrijk dat je een beetje assertief bent, en je moet natuurlijk absoluut niet mensenschuw zijn. soms komen er bij ons nieuwe mensen, die nog niet veel met "mensen gewerkt hebben", of gewoon nog erg jong zijn. Ik vind het dan altijd een sport om ervoor te zorgen dat ze "hun mannetje staan" (niemand zit te wachten op een fluisterende ober..). Geduld is daarbij erg handig.... en dat is iets waar ik soms nog wel een beetje problemen mee heb. Gelukkig gaat dat steeds beter, maar soms wil ik nog wel eens teveel informatie in een keer in iemand proppen.

Over je puntje over "serieus genomen worden", ik ken dat gevoel. Zeker bij de wat "stille" mensen die net bij ons binnenkomen, en die ik moet inwerken, verzin ik altijd de meest absurde voorbeelden en aparte manieren om dingen in te zien, waardoor collega's van me zich welleens afvragen of mijn manier wel werkt...

Als ik straks achttien ben krijg ik soms een leidinggevende rol. Ik geloof dat ik er redelijk mee om kan gaan (iig zo ging het tot nu toe). Bij mij is het natuurlijk anders omdat ik al jaren in deze rol gegroeid ben. :)

Ik ben soms niet streng genoeg. Kinderen die geen zin hebben aan het werk krijgen is mijn minpunt. :o
Ik kan vrij goed anderen aansturen en begeleiden denk ik. :)

Ehm tja, ik geef les aan de onderbouw op een middelbare school. Zit nog in mijn opleiding, maar leiding geven is iets wat ik dus regelmatig doe. Ook ben ik eens als leiding op een bijspijkerkamp geweest, en dat ga ik weer doen

Bij beiden is het zo dat ik geloof ik aanleg heb voor het leiden van de kinderen. Maar alleen aanleg is niet genoeg. Als strategie heb ik geloof ik gewoon altijd doen alsof je beslissend en zeker bent. En consequent zijn.

En bij het aanleren van dingen met een aparte leervorm, doe het voor met een gezicht en toon van: dit is compleet normaal. En niet bang zijn om even boos te worden op iemand. Onthou wat werkt en wat niet werk, dan leer je vanzelf :) succes!

leidinggeven kun je denk ik niet leren. Wel bepaalde dingen oefenen, maar je zult toch een beetje een soort van machtspositie aan jezelf moeten toekennen waar anderen naar luisteren. Als je dat van jezelf hebt is dat zeer makkelijk, anders is het heel heel heel veel oefenen en trainen denk ik op bepaalde punten. Sommige zullen het ook nooit kunnen ben ik bang :o

Ik heb geen leidingevende rol ofzo normaal, maar als je opschool ooit iets in groepsverband moet doen heb ik wel ooit dat ik de leiding naar me toe trek, niet dat dat echt te vergelijken is met "het echte leven" maar toch :o

Ik heb sindskort een leidinggevende rol waarbij ik een team van 4 andere mensen moet aansturen. Geen kinderen zoals de rest van dit topic, maar mensen die stuk voor stuk ouder zijn dan mij.

Omdat ik me nog vrij onervaren voel in deze positie kan ik me nog niet echt uitlaten over wat ik van m'n eigen houding vind of hoe ik 't nog kan verbeteren.

Enige wat ik momenteel doe is benadrukken dat iedereen bij me aan kan kloppen en/of me kan corrigeren als ik iets verkeerd doe, en dat ik alles zal proberen om mijn rol zo goed mogelijk te vervullen.

Je moet denk ik wel inderdaad op een bepaalde manier omgaan met mensen; in principe moet je als voorbeeld dienen en kan je niet zomaar even doen wat je wilt zonder erbij na te denken.

Ik heb in het dagelijks leven geen leidinggevende rol maar ik doe wel regelmatig van die tijdelijke dingen waarin ik wel een leidinggevende rol heb. Zo heb ik vorig jaar het 6V-cabaret op mijn school geregiseert en daar had ik uiteraard wel een leidinggevende rol. Ik moet zeggen dat het contact met mensen me dan niet zo heel goed ligt. Ik kan niet goed orde houden, niet goed een groep stil krijgen en zorgen dat ze naar mij luisteren, voel me dan vaak opgelaten en ben daar gewoon te verlegen voor. Ik ben meer iemand die het echte organiseerwerk op de achtergrond doet. Zo ging het vorig jaar eigenlijk ook, ik deed de praktische dingen en een klasgenootje van me deed de dagelijkse leiding zoals ik het maar zal noemen en samen met haar ging dat heel erg goed :)

niet meer
heb in het verleden wel met groepen kinderen gewerkt van 5 - 13.
Had niet altijd even veel overwicht
maar er zaten ook veel kids met gedragsproblemen tussen. Ik zou nu zeker strenger zijn. Alhoewel die 12jarigen soms ook oncontroleerbaar waren en ik zou nog steeds niet weten hoe ik daar mee om moest gaan. Leraar zijn lijkt me maar moeilijk ;)

in werkgroepjes en teams enzo
neem ik ook vaak de leiding op me
maar alleen als ik het een vertrouwde omgeving is.

wat daantje hierboven zegt herken ik wel een beetje
ik ben ook vaak meer iemand die op de achtergrond ervoor zorgt dat alles geregeld wordt

Ik heb zelf een jaar of wat roei training gegeven en tsja dan had ik de leiding, zelf was ik toen 16 en degene die ik trainde 15 en 14 dus best wel dicht bij mekaar ik had soms te weinig in huis om hun te laten doen wat ik wilde maar over het algemeen ging het wel redelijk. Maar ik heb wel gemerkt dat ik te bemiddeld ben en dus dan schiet je niks op.
Heb ook op de roei gestuurd dan heb je min of meer de macht of de roeiers afhankelijk van wie dat waren ging mij dat goed af, zeker toen ik meer ervaring kreeg en dus dondersgoed wist waar ik mee bezig was.

Ik ben projectleider (samen met nog iemand) van het maatjesproject voor langdurig en chronisch zieke kinderen en jongeren.

Wat ik goed vind gaan:

*geven van de training en intervisie aan de maatjes;
-(kritische) vragen stellen
-actief luisteren en observeren
-bedenken van goede inhoudelijke (creatieve) trainingsonderdelen
*Organiseren en coordineren van diverse zaken rond het project

Wat ik kan verbeteren:

*Meer koppen met spijkers slaan; vuist op de tafel en expliciet weergeven wat ik wil. Ik draai er soms nog wat om heen.
*Meer vertrouwen hebben in mijn kunnen; het gaat (best) goed.

Conflicten ben ik nog niet echt tegen gekomen, maar ik ben geneigd te aardig te blijven. k moet zeggen dat ik hier wel steeds meer in groei.

Verder heb ik in mijn 1e jaar van mijn opleiding een groepje ouderen (bege)geleid. In mijn 2e jaar op een ZMOK school een klas van 12 12 jarige jongens met diverse stoornissen; conflicthantering vond ik daar best lastig!
En in mijn 3e jaar van mijn opleiding heb ik veel op het leidinggevende niveau gedaan; individueel jongeren begeleiden als ook in een groepje Onderhouden van netwerkcontact etc etc.

(en nog het een en ander aan vrijwilligerswerk; kinderkampen, verstandelijk gehandicapte kinderen begeleiden etc)

Kort samengevat was mijn sterke kant mijn creativiteit, betrokkenheid en het nemen van (veel)initiatieven.
Mijn minder sterke kanten waren; onzeker zijn in mijn kunnen, en omgaan met conflicten/ mijn grenzen.

Leuk om eens te overdenken!

Wat betreft het gevoel hebben dat er naar mij wordt geluisterd:


Dat gevoel heb ik (nu) wel.

Alleen bij die ZMOK school had ik dat gevoel soms niet.

Ik heb in 't dagelijkse leven geen leidinggevende rol. Alleen als ik klasgenoten iets moet uitleggen en dan heb ik zeker 't gevoel dat er naar me geluisterd wordt ja.

Mensen luisteren altijd naar mij, want ik weet meestal meer dan zij.

Haha.
*hapt niet* ;)

:p

Brutalen hebben de halve wereld :)

De juiste uitdrukking is "spijkers met koppen slaan".

Taalprobleem: ik draai nogal eens dingen om.

Ik werk in een RIBW voor volwassen psychiatrie en loop stage in een maatschappelijkherstel-huis voor drugsverlaafde mannen. Bij beide werk ik als woonbegeleider.
Ik heb absoluut het gevoel dat er naar mij geluisterd wordt. Wanneer ik strak op de regels sta, maar ook wanneer dat wat minder nodig is.

In eerste instantie probeer ik zoveel mogelijk mijn clienten te benaderen als mensen, niet als clienten of bewoners. Niet te dominant, kleinerend of wat dan ook. Met zoveel mogelijk respect dus.
Ik ben onzettend strak op de regels, met name in mijn stage, maar tot nu toe heb ik daar alleen maar goede reacties op gehad, van collega's als van bewoners. ( Ik sta er zelfs bekend om...)
Belangrijkste is dat ik zoveel mogelijk probeer om duidelijkheid te scheppen. Niet alleen in de dingen die ik zeg, maar ook in hoe ik handel. Dus als ik de ene keer een situatie op een bepaalde manier reageer, doe ik dat in een soorgelijke situatie ook. Zo weten ze bij mij waar ze aan toe zijn en dat geeft ook veel rust en begrip.

als er op school iets is (altijd groepswerk)
of gewoont huis en ik weet dat ik dat het beste kan regelen dan neem ik de leiding wel eens op me

en de mensen die me kennen luisteren dan ook omdat ze dan weten dat het wel goedkomt

Ik ook:o

"Daar valt geen touw aan vast te knopen" was bij mij "Daar valt geen poot aan vast te binden." geworden om één of andere reden :p

Ik ben leiding op scouting aan kinderen van 5 tot 10 jaar. Stellete druktemakers en niet willen luisteren, tot dat je ze de consequenties van hun eigen gedrag vertelt of je stem verheft en dan luisteren ze meestal wel.

Verder werk ik met verstandelijk gehandicapten en ja ook dat zijn bijdehandjes, maar meestal willen ze wel naar me luisteren. Behandel ze met respect en heb geduld en dan willen ze over het algemeen wel.

K heb af en toe 10 tot 20 man onder me staan op de bouwput.
Die zijn ook ouder dus dat ie moelijk maar ja gewoon die mensen Werken ook en nemen hun verantwoording dus weinig last mee
K draag alleen de eind verantwoording maar is zeldzaam zoveel mensen onder me

meestal hen ik een leerling bij me en heb daar de leiding over

ben voortgezet timmerman met zijn uitvoerders papieren

Momentaan loop ik stage in een APZ, Zwolse poort locatie fransiscushof. Daar begeleid ik zelfstandig mensen gedurende de dag. Ik merk wel dat ik bij bepaalde mensen moeite heb mijn eigen grenzen consequent na te leven. Voor één persoon heb ik ergens een zwak, behoorlijk onprofessioneel -helaas. Pluspunten van mezelf vind ik dat ik -ligt aan situatie- over het algemeen bereid ben tot overleg & 'rust' uitstraal. Ik zou wat assertiever mogen zijn naar 'mede'-leidinggevende (tijdelijke) 'collega's' en wat zekerder mogen voelen, waar het door gebrek aan ervaring wel eens aan schort.

Ik heb niet echt een leidinggevende rol wat betreft hobbie's ofzo. Ik zit bij een muziekvereniging en daar doe ik eigenlijk niets in het bestuur of als leiding. Eigenlijk alleen op gebied van school heb ik wel eens een leidende rol gehad (regisseur in een filmpje bijvoorbeeld). Maar nee, ik ben geen geboren leider.

Ik ben leiding bij een scoutinggroep en daarnaast heb ik een leidinggevende functie gehad bij m'n vorige baantje.
Er zit veel verschil tussen beide functies en ik denk dat voor de leidinggevende functie op mijn werk idd een hoge opleiding belangrijk kan zijn.

Leiding geven aan een groep kinderen is geen kunst. Tuurlijk vergt het wel moeite, moet je je goed voorbereiden en moet je met kinderen om kunnen gaan, maar het is iets wat je hebt of wat je niet hebt. Je kan wel wat trucjes leren, maar het belangrijkste deel heb je toch in je (of niet).

Leiding geven op m'n werk was heel anders. Je moet de hele tijd denken aan wat jezelf bent aan doen, maar ook wat anderen moeten doen. Je moet constant in gedachten hebben wat je kan zeggen als iemand naar je toe komt met 'wat kan ik doen?' Je moet alle problemen oplossen die je tegen komt, want naar iemand anders gaan kan je niet. Daarnaast moet je ook de tijd en het werk wat nog gedaan moet worden in de gaten houden, want er zijn mensen afhankelijk van het werk dat jij en je medewerkers doen. Ik denk dat hiervoor een redelijke opleiding inderdaad geen kwaad kan.

op mn stage waar ik kinderen help in eerste instantie met huiswerk. Maar ook veel praten (het zijn toch pubers, en thuis kunnen de meeste van hen hun verhalen niet echt kwijt... misschien ook omdat ze opgroeien in de Nederlandse cultuur en sommige dingen in hun eigen cultuur niet echt kunnen bespreken)en verder proberen we ze ook zelfstandiger te laten worden en voor te bereiden op de brugklas enz. Het is natuurlijk niet een stage waaruit je haalt wat ik later voor werk ga doen, het is meer 'orienterend en je leert er de algemene basisdingen die je voor het latere werk nodig hebt'.

Maargoed, daar moet je met een paar anderen leiding geven aan zo'n 30 leerlingen en nu ik ze beter ken heb ik meer en meer het idee dat ze naar me luisteren en me respecteren. Ik stel ook duidelijk mijn grenzen wat heel erg helpt.

Op mn werk (bijbaantje) heb ik geen leidinggevende functie. Wel wordt er soms naar me geluisterd omdat ik er nu al wat langer werk e.d. xxx

Van nature heb ik echt geen leidinggevende rol, maar als hij me toe wordt gewezen (bijv. als ik moet oppassen of regisseren) dan wordt er echt wel naar me geluisterd en heb ik ook wel het idee dat ik de leiding echt heb :)

Als ik gym geef op de middelbare school, waar ik niet voor geleerd heb luisteren de meeste klassen wel naar me, dat komt natuurlijk ook doordat het vak door de meesten leuk gevonden wordt, soms is er een klas die gewoon voorgenomen heeft om te etteren en dan is het moeilijk om ze lang naar je te laten luisteren, ik kies dan meestal voor de mogelijkheid om ze een druk spel te laten doen en ga daarna weer verder met datgene wat ik wou uitleggen en wat een stuk ingewikkelder was, dan kunnen ze wel luisteren.

voor de volgende keer zie je zoiets aankomen en laat je ze eerst helemaal uitrazen voor je aan je uitleg begint. Het valt mij nog mee hoe goed ze naar mij luisteren!

Ja, ik werk bij een huiswerkinstituut en daar ben ik samen met iemand anders de leider / begeleider van een groepje van 8 kinderen, 12 t/m 16 jaar. Over het algemeen vind ik mijn eigen houding wel goed, maar soms mag het nog wel iets strenger. Maar ik heb mijn draai zo langzamerhand gevonden, dus het lukt wel zo.

En de rest van de mensen de andere, dus wat schiet je ermee op? ;)

Nou, brutalen hebben de halve wereld voor zichzelf. De rest moet die andere helft verdelen onder 3.958.372.963 verschillende types mensen. ;)

Mjah, dat is weer waar.
Heb jij een leidinggevende functie?

Ik ben hulpleidster (er is dus officieel ook een leidster "boven"mij, maar dat verschil is niet echt duidelijk) bij kleutergym en bij turnen voor meisjes van 6 t/m 9 jaar.
Ik heb daarbij het gevoel dat er goed naar me geluisterd word. De kinderen weten wat ze aan me hebben, en ik ben verder ook niet echt streng. Maar ze weten allemaal wel dat als ze dingen doen die gewoon echt niet kunnen, dat ik ze er wel op aan zal spreken.