Geen idee wat ik hier mee aan moet...
 

Hallo,

Ik zit met een probleem en ik weet niet of ik dat nou hier moet plaatsen... Maargoed ik zal het maar gewoon hier neerzetten...

Ik ga al een aantal jaren met een 'vriendin' om. We zaten ook bij elkaar op school en steeds in de pauzes kwam ze met hele boeiende verhalen aan wat ze wel weer niet had meegemaakt. Wij hadden allemaal zoiets van: Jaja, het zal wel. Verder hadden we er niet echt veel aandacht aan besteed.

Na school is het contact een beetje verwaterd maar sinds een aantal maanden hebben we weer veel contact met elkaar. Ik sprak regelmatig met haar af, maar de verhalen werden steeds minder realistisch. Echt dingen waarvan ik weet dat dat nooit waar kan zijn en ik heb bewijzen. De leugens worden dus alleen maar groter en groter.

Eigenlijk kan ik hier behoorlijk boos om worden. Ik snap niet dat mensen alles bij elkaar kunnen liegen. Aan de andere kant vind ik het ook behoorlijk zielig voor haar, want volgens mij gelooft ze echt in haar eigen leugens.

Ik weet dus echt niet wat ik hier nu mee aan moet. Want, om eerlijk te zijn, heb ik niet echt zin meer om nog zo langer door te gaan. Ik vertrouw het gewoon niet meer. Bij alles wat ze zegt zet ik vraagtekens. Ik vertrouw haar niet. En volgens mij kun je dan zo iemand niet een vriendin meer noemen.

Wat zouden jullie in deze situatie doen? Gewoon zeggen hoe je er over denkt? Ik ben namelijk wel een beetje bang hoe ze zal reageren. Een ander meisje (wat dus inmiddels ook niet meer haar vriendin is) heeft ze ook in een kwaad daglicht gezet, dus waarom zou ze dat bij mij niet doen? Of zouden jullie toch maar gewoon met haar om blijven gaan en de leugens er maar voor lief bij nemen?

Pathologisch leugenaar misschien?

Ja dat zou het goed kunnen zijn.
Ik denk dat ze werkelijkheid en haar fantasie niet echt van elkaar kan onderscheiden.
Maar wat zou jij dan doen in mijn geval?

Als je graag met haar bevriend wil blijven, kun je toch gewoon een keer een goed gesprek met haar aangaan? Confronteer haar eens met iets waarvan je zeker bent dat het een leugen is, bijvoorbeeld. Maar blijf wel een beetje vriendelijk, het moet misschien niet te beschuldigend zijn...

Heb je daar geen zin in, dan kun je haar toch gewoon laten vallen? Ik bedoel, eerst had je ook al niet meer zoveel contact met haar, dus het gemis zal toch niet echt groot zijn?

Ik weet niet of ik door dit nog wel graag met haar bevriend wil blijven. Maar zoals ik al zei: Ik ben bang hoe ze zal reageren omdat ze die andere vriendin ook met leugens in een verkeerd daglicht heeft gezet. En ik weet zeker dat ze dat bij mij dan ook gaat doen.

Ja, ik denk dat ik haar dan gewoon moet laten vallen. Maar ik vind het ook zielig voor haar want volgens mij moet ze er wel aan geholpen worden. Ik had een tijd geen contact meer met haar omdat we allebei naar een andere school waren gegaan maar nu hebben we dus eigenlijk volop weer contact. Het is gewoon een beetje in tweestrijd met elkaar...

Misschien heeft ze idd pseudologia phantastica? (Een psychische ziekte waarbij iemand van alles verzint en daardoor soms werkelijkheid en fantasie niet meer kan onderscheiden).

Als ik jou was zou ik haar erop aanspreken. Neem haar een keertje apart en vertel haar bijvoorbeeld over de verhalen waarvan je bewíjzen hebt dat ze niet waar zijn. Dus ga haar niet van alle verhalen beschuldigen waarvan je dénkt dat ze niet waar zijn. Dan kun je wel eens aan het verkeerde eind trekken en blijken ze toch waar te zijn. Wacht dan maar even af hoe ze dan daarop reageert.

Als ze dan zich eruit probeert te praten of doet alsof jíj degene bent die liegt, weet je dus zeker dat ze liegt. Je kunt haar dan bijvoorbeeld ook confronteren met de rest of misschien kun je een volwassene inlichten (ik weet natuurlijk niet hoe oud jullie zijn..) die haar kan helpen?

Misschien is het wel goed voor haar het eens met een professioneel iemand te bespreken, want meestal liegen 'dat soort' -sorry voor die woordkeuze- mensen omdat ze verschrikkelijk onzeker zijn, of om de werkelijkheid verder van zich af te kunnen schuiven/doen alsof deze niet bestaat omdat hij te verschrikkelijk is. En als dat (of pseudologia phantastica) bij haar het geval is, is het wel goed als ze met iemand praat.

Heel erg bedankt voor je reactie. Ik ben trouwens 19 jaar. Ze moet er sowieso aan geholpen worden ja, want zo kan het echt niet verder. Er moet iemand komen waar ze mee kan praten. Inderdaad.

En dat confronteren.... dat zal ik dan maar gaan doen. Ook al vind ik dat een beetje moeilijk. En zoals ik zei: Haar reactie. Maar wat jij zegt: Als ze zegt dat ik dadelijk de persoon ben die aan het liegen is, weet ik genoeg.

Ja, tuurlijk is dat moeilijk, maar het is op zich wel nodig... En misschien ook wel beter voor haar en voor je eigen gemoedsrust?

Veel succes in ieder geval!

Ja, het is zeker nodig. Daar heb je gelijk in... :)
Ja ik ga het gewoon doen. En dan kijken we wel hoe het loopt.

Dank je wel :)