Als een vreemde je aanspreekt
 

Vind je het prettig of vervelend als een vreemde je aanspreekt (met een zekere bedoeling)?
Maakt het dan uit of je diegene aantrekkelijk vind of niet en of je vrijgezel bent of niet en of je vrijgezel wilt blijven of niet?
Sta je er open voor om zo mensen (voor een relatie) te ontmoeten?
Wat doe je als je diegene echt niet leuk vind?

het maakt mij eigenlijk niet veel uit als een vreemde me aanspreekt, het is natuurlijk nog veel leuker als het een knap meisje is :) , maar achja je kan niet alles hebben he

Even zo maar:
- Wat bedoel je met een zekere bedoeling? En waar? In de kroeg, in een club, op straat?
- Nou ja, het heeft er wel invloed op, natuurlijk. Sowieso of iemand goed verzorgd is, en een beetje zorg heeft besteed aan zijn kleding, vind ik belangrijk. Andere kunnen wat versierpogingen betreft hier stoppen.
- Lijkt me wel belangrijk. Ik denk dat als je in een relatie zit, dat je het dan eerder als bedreigend beschouwt oid. Sowieso stralen mensen die bezet zijn iets anders uit dan mensen die op zoek zijn naar een vriend.
- In een cafe? Ach, waarom niet.. als ie aan mijn eisen voldoet.. :p Maar het is niet zo dat ik iedereen die mij aanspreek als mogelijke partner zie. God nee. :|
- Negeren, en als ik iets terugzeg ligt het aan mijn stemming of het sarcastisch is of vriendelijk. Ook aan de manier van benaderen toruwens.

Bij mij zou het zeker meespelen dat ik geen vrijgezel ben, ik zou me waarschijnlijk afvragen wat hij wilde, en wanneer ik erachter kwam wat hij wilde (als ik jou 'zekere bedoeling' goed opvat) weglopen..

Beetje vaag: wie spreekt je aan wanneer en waarover? Een oude mevrouw heeft me wel eens aangesproken en vervolgens een kwartier lang gehad over haar collecte-rondje. Ook wel leuk, maar goed een leuke jongen is natuurlijk beter. Ik zou het in ieder geval niet erg vinden, van wie dan ook niet. Altijd leuk om nieuwe mensen te spreken/ontmoeten, toch? En wie weet zie je elkaar daarna nooit meer, maar misschien groeit er vriendschap/liefde uit. Met dat laatste heb ik overigens geen ervaring mee (dat iemand me dan aanspreekt en dat ik daar relatie mee kreeg;)).

Ze komen maar, ik ben niet 'bang' voor mensen. Contact is altijd goed. Of het nu oppervlakkig is of er zit meer achter, zolang ik de controlle houd zie ik het probleem niet.

Meestal voel ik me wel gevleid als ik merk dat iemand mij aanspreekt en aandacht voor mij heeft. Ik maak zelf ook wel makkelijk contact, dus als iemand mij op een aardige manier benaderd (en er nog goed uitziet ook) dan maak ik zeker wel een praatje met hem. Of haar, heb ik ook wel eens gehad. Maar zeker nu ik een relatie heb, maak ik wel altijd direct duidelijk wat iemand wel of niet van mij mag verwachten, ik zal iemand in ieder geval geen valse verwachtingen geven.

En iemand die mij op een vervelende manier benaderd, krijgt óf een arrogante blik van mij óf ik vertel hem eventjes heel fijn dat ik geen behoefte heb aan gezelschap.

Dat ligt er heeeeel erg aan hoe mijn humeur is op dat moment. Ben ik al chagrijnig, dan denk ik: 'laat me met rust', maar ben ik in een goeie bui dan ben ik wel in voor een praatje. Sowieso blijf ik wel altijd vriendelijk, no matter wie er tegenover me staat, maar in een slechte bui probeer ik de ander dan gehaast af te wimpelen. Natuurlijk is het leuker als het een knap meisje is, maar dat gebeurt niet vaak nooit.

Ik zeg altijd niet zulke aardige dingen. Iets als 'Als je er ook nog maar 1 keer aan denkt om naar me te kijken ruk ik je ballen eraf en stop ik ze in je oogkas'. Oid.

Of ik doe alsof ik de eeneiige tweelingzus van Quasimodo ben. Loop je zo 'waaahmaahaaajahahahaha' met 1 oog dicht, een bochel nadoend en mank lopend langs.

Meestal houden ze dan hun smoelwerkjes wel dicht.

Nee, ik hou er niet van als ze iets tegen me zeggen.

Dat ligt volledig aan mijn humeur, op wat voor manier het gedaan wordt en door wie :)

Doorgaans vind ik het niks, of ik nou vrijgezel ben of niet, het ergste vind ik dat die mensen die het doen het op een irritante manier doen, dus ik zit er meestal ook niet op te wachten.

Of het moet dat ene leuke meisje zijn, dan zou ik alles uit te kast trekken om er iets van te maken.

Als ze fuckable is ga ik er sowieso mee praten. Als ze alleen aardig is wil ik er ook wel mee praten, maar dan moet ze wel interessant zijn. En als ze heel lelijk is maar wel aardig dan doe ik gewoon of ik getrouwd ben.

:D

wat ik dan doe
terug ouwehoeren

lullen is gewoon een hobby van me

en als iemand echt gaat versieren

dan
of de persoon is leuk genoeg -> ga ik er op in
of de persoon is niet leuk genoeg -> ga ik er niet op in


magoed bot afwijzen doe ik in principe niet ik weet dat het vele moed kan kosten om iemand aan te spreken, en ze kunnen evt nog wat tips meekrijgen

maar als iemand vervelend blijft doen dan wordt het dus wel een stuk duidelijker
in de trant van ik vindt je niet leuk wil je aub opzouten
en als dat nog niet helpt wordt het en nou oprotten ik moet je niet je ziet er niet uit van wat ik nu al weet vind tik je karakter ook kut dus hoepel op

zoiets wel :o

Als het een lekker ding is heb ik er geen problemen mee:p

Als het een loser is ---> afwimpelen!!!

Mwa.. Ik vind het wel vleiend als een jongen naar me toe komt met een bedoeling en er ook nog eens redelijk okee uitziet (helaas.. dat gebeurt mij dus nooit, ik ben nog nooit echt versierd in een kroeg of op de dansvloer.. wel een keer door een medewerker in een winkel..).

Het maakt wel uit als ik single ben als dat ik bezet ben. Als ik single ben, sta ik veel spontaner met iemand te praten als dat ik bezet ben.

Ja.

Zeggen dat ik bezet ben (a)

Komt u maar, hoor!

ja dat vind ik leuk:)

om mijn dankbaarheid te tonen lieg ik tegen een jongen die ik niet zo leuk vind netjes dat ik in het bezit ben van een heel jaloers vriendje, zodat ze (hopelijk) niet aan zichzelf gaan twijfelen ofzoiets

Dat hangt geheel van mijn humeur, de jongen en zijn subtiliteit af.

Als iemand de weg vraagt o.i.d., maar het niet uit hoe iemand eruit ziet.

Als iemand sociaal wil doen, hangt het af van:
a. zijn/haar hoofd
b. mijn humeur

Hangt van de persoon af en of ik goed gehumeurd ben. Maar meestal zit ik er absoluut niet op te wachten en gebeurd me gelukkig zelden.

Als ik die persoon niet zie zitten dan zeg ik dat ik te laat ben en me moet haasten ( liefst in een andere richting dan waar hij naar toe gaat )

ik weet nie.... ik denk wel dat ik normaal terug praat,,

als het een mooie dame is vind ik het altijd goed natuurlijk..

tenminste..als de boodschap positief is dan

Ligt eraan hoe je wordt aangesproken. En of het een Leuke knappe jongen is he :D

Als ik niet heel moe en dus heel chagrijnig ben, vind ik het altijd wel leuk om aangesproken te worden. Vooropgesteld dat het iemand is die een normaal gesprek kan voeren, tenminste. Aan uitspraken als "He lekker wijf, neuken?" heb ik niks.

Ik vind het alleen vervelend als iemand mij duidelijk echt leuk vindt, en ik moet hem afwimpelen. Ik houd er niet van om mensen te kwetsen.

ligt ook aan mij humeur..

Maar ik ben ook heel goed in het verknallen van zulke dingen als mooie jongens mij aanspreken. Dan doe ik heel bot of weet ik niet wat ik moet zeggen.. maja

Vind je het prettig of vervelend als een vreemde je aanspreekt (met een zekere bedoeling)?
Ligt eraan op wat voor manier diegene tegen me praat.
'hey lekkah dingg (inclusief gekwijl en vleeskeuring) mag ik je telefoonnummer?' of 'Sorry dat ik je stoor, maar ik wil je zeggen dat ik je mooi vind. Misschien mag ik je een keer wat te drinken aanbieden?'
(beide :nono:, maar de tweede heeft nog wel manieren:p)

Maakt het dan uit of je diegene aantrekkelijk vind of niet en of je vrijgezel bent of niet en of je vrijgezel wilt blijven of niet?
Als er iemand geïnteresseerd is in mij, dan wil ik best een praatje maken, ongeacht of ik vrijgezel ben of niet.

Sta je er open voor om zo mensen (voor een relatie) te ontmoeten?
Op dit moment sta ik er niet voor open, want ik heb al een relatie.

Wat doe je als je diegene echt niet leuk vind?
Dan zeg ik dat ik wegga/moet, want dat is dan ook zo.

Ik word als ik in de trein/op het station vaak aangesproken en spreek ook wel mensen aan. Vooral als daar een gelegenheid voor is. Soms zijn het oude omaatjes of opaatjes, soms mensen van ongeveer mijn leeftijd.
Even klagen over de NS, soms praat je dan verder, gezellig, soms ook niet en dan volgende keer beter.
Als het niet gezellig is probeer ik het gesprek af te kappen en als de ander dat doet, praat ik ook niet door.

Als het een lange reis is en het klikt, dan zou ik heel mss mn msn geven, meer info zeker niet.

En op die manier een relatie krijgen zie ik niet gebeuren:o

Dat gebeurd regelmatig. hoe ik reageer is totaal afhankelijk van zijn uitstraling, hetgene wat ie zegt en zn houding tov mij. Als ie me interessant lijkt wil ik er wel mee praten, anders niet.

Nou dat had ik dus laatst, was echt leuke jongen, maar ik heb al een vriend..en had dus niet gezegd dat ik die al had, maar had ook niet veel contact verder met die jongen gezocht. Toen hij er via via achter kwam dat ik al een vriend had, vond ik dat echt zo zielig :| misschien toch voortaan maar eerder zeggen :s

Behalve het laatste ben ik ongeveer ook zo:o

Soms denk ik wel eens dat er 'praat maar tegen mij' op mijn voorhoofd staat, want ik wordt heel vaak aangesproken voor allerlei verschillende redenen. Vind het over het algemeen wel leuk en gezellig. Gewoon, dat je weer eens contact hebt met nieuwe mensen enzo.

Ik vind het alleen vervelend als iemand me aanspreekt omdat hij iets van me wil (als in zoenen/seks/relatie e.d.) en door blijft gaan. Omdat ik een relatie heb maak ik dat ook vrij snel duidelijk, maar het wil wel eens gebeuren dat iemand dan doorgaat. Dat je me aanspreekt vindt ik prima, maar het moet wel gezellig blijven. Anders zit er voor mij niets anders op om ook héél ongezellig te gaan doen helaas...

Oh ja, van die mensen die je iets aan proberen te smeren terwijl je net aan het winkelen bent, ook heel vervelend als die je aanspreken!

Ja, afschuwelijk is dat. Helemaal als ze wel aardig en lief zijn. Aan de andere kant vind ik het ook zo stom om telkens als eerste tegen iemand te zeggen "Maar ik heb een vriendje, hoor!" Alsof ik denk dat dat het enige is waar ze opaf komen...

als het een leuke jongen is voel ik me gevleid.

dat vindt ik dan eiigelijk nog lomper dan gelijk iemand afwijzen

Vriendelijk afwenden.

Mensen die mij zomaar op straat aanspreken, durf ik niet zo snel te vertrouwen. Meestal loop ik ook gewoon door of maak ik een heel kort praatje. Maar ik moet er niet zoveel van hebben. Het zijn vaak toch wel wat te aandringerige types (mijn ervaring althans).

Vind je het prettig of vervelend als een vreemde je aanspreekt (met een zekere bedoeling)?
Ligt eraan wat die persoon uitstraalt, denk ik.

Maakt het dan uit of je diegene aantrekkelijk vind of niet en of je vrijgezel bent of niet en of je vrijgezel wilt blijven of niet?
Zoals ik hierboven ook al zei, knap of niet maakt niet uit, uitstraling wel. Als ik vrijgezel ben vind ik het wel leuk, maar heb nu een vriend. Zou ik het ook wel leuk vinden als iemand naar me toe komt, maar zou wel meteen duidelijk maken hoe het zit.

Sta je er open voor om zo mensen (voor een relatie) te ontmoeten?
Ja hoor

Wat doe je als je diegene echt niet leuk vind?
Ehm, iets van "hey, ik ga weer" ofzo, denk ik.

Ik hou er niet van om met vreemden te praten, dus als er iemand zomaar op me afstapt zou ik volgens mij echt meteen stil vallen en vrij weinig terug zeggen. Als zoiets op straat gebeurt loop ik meestal gewoon door.
en dan maakt het niet uit of ik een vriendje heb of niet..

same here... :o

Als iemand hulp (de weg, de tijd, hoe werkt de treinkaartjesautomaat) vraagt, dan ga ik daar altijd vriendelijk op in. Dat gebeurd wel redelijk vaak en ik vind dat ook leuk.

Voor de 'ik-wil-wat-van-je'-benadering sta ik niet echt open. Ten eerste omdat ik al een relatie heb en ten tweede omdat het vaak van die stereotype vervelende mannen zijn.

Tegen mensen die een abonnement of donateurschap aan je proberen te slijten zeg ik alleen maar 'Nee'.

Doe ik ook altijd. Loop je door de stad. Spreken ze je aan: "Mag ik je wat vragen?" - "NEE!" :)

ik heb twee verschillende reacties als een vreemde me aanspreekt die ook weer van andere factoren afhankelijk zijn

1 : als ik al een relatie heb. In het verleden reageerde ik erg allergisch op mannen die mij toen aan wilde spreken tijdens uitgaan. Ik wilde gewoon lol maken met vriendinnen, en zat niet te wachten op een vent die me wilde versieren. Ik zag ze als een bedreiging

2: als ik vrijgezel ben. Nu ik vrijgezel ben ben ik veel losser in contact met vreemden. Ik geef mensen nu meer een kans. Niet alle mannen willen meteen met je het bed in, ze kunnen ook gewoon vriendschappelijk een praatje willen maken. Omdat ik nu wat stevige rin mijn schoenen sta, en ook weet dat ik als ik maar duidelijk ben, niets hoef te vrezen van een man, ben ik nu niet meer zo vreemden schuw als vroeger.

de enige door wie ik ooit zomaar ben aangesproken (met zekere bedoeling) is een pedo/homofiele geestelijk gehandicapte, en nee daar had ik geen zin in. dus ik heb m maar heel subtiel gezegd dat ie op kon rotten.

verder heeft nog nooit iemand me zomaar aangesproken met zekere bedoeling. en om maar eens heel origineel te zijn: het zou aan mijn humeur en haar kop liggen hoe ik reageer

Als iemand me aanspreekt in de kroeg lijkt het meestal op voor de gek houderij. Tenminste dat was vorige week weer het geval (n)
Ik kan er echt niet tegen hoor.
Als het op straat zou zijn en het zou een leuk meisje zijn dan is dat wel redelijk, maar ik ben toch achterdochtig, ik weet niet waarom.

Owja en mensen die hier schrijven over een ''leuke" jongen. Over smaak valt niet te twisten, maar een leuke jongen bestaat naar mijn mening niet. Iedereen vind iemand toch leuk of helemaal nix.

Als iemand je aanspreekt of zelfs maar aankijkt, vind je hem of haar binnen een seconde leuk of niet. Dat beeld verandert tijdens een gesprek niet, het is een instinctieve voorkeur of afkeer. Dat moet welhaast chemisch zijn, en daar vecht ik ook niet tegen. Dus als ik hem niks aan vind, dan kap ik het gesprek af. Eerst onopvallend en beleefd en vriendelijk, met hints, maar als hij blijft aandringen word ik steeds norser en kortaffer en ongeinteresseerder, totat ik uiteindelijk onbeleefd moet worden omdat hij de boodschap: "nee, ik wil niet en laat me met rust" maar niet doorkrijgt met de non-verbale signalen.

Ik heb nu een collega die in het stadium van ontkenning zit. Ik ga niet in op zijn toenaderingspogingen, maar ben nog wel beleefd en vriendelijk. Hij is echter al in het aanraken stadium beland, en daar moet hij snel mee ophouden, anders moet ik echt letterlijk meedelen dat ik dat liever niet heb, en dat vind ik zo vervelend, iemand moeten kwetsen.

Als ze nou die hints eens beter snapten... Als ik je wil, ga ik er wel op in, sufkop!

Ja, ik eigenlijk ook :( Maar om nou gelijk bij het 1e contact te gaan zeggen dat ik een vriend heb..en ik ga er niet meteen vanuit dat hij bijbedoelingen heeft. (Het was niet tijdens het uitgaan, maar tijdens een excursie van m'n studie en de jongen in kwestie kende ik (dus) niet)

1: mannen snappen hints niet.
Eigelijk snappen ze het wel, alleen zijn ze bang dat ze het fout geinterpeteerd hebben! :D

2: Als een persoon mij aanspreekt, doe ik gewoon gezellig. Maar als het echt een heel leuk persoon is, maak ik er meer werk van! :D ...Dan word ik ook handtastelijk, maar dat hangt ook af van de chemie tussen die persoon en mij.

Als ik iemand aanspreek, gebeurt dat meestal door oogcontact, iets geks, of bij het dansen. En je voelt binnen 10 seconden of het iets is of niet. :)

Mensen zijn raar! :P