Mij verliezen, jij verloor
 

Mij verliezen, jij verloor

Vergeten zandsporen, verbaasde gezichten
een verloren ziel schrijft duizend gedichten
mispassen begaan, blunders – wij bestaan

niet enkel uit transparante gedaanten, vormen
beelden wij in onze gedachten, woorden
en letters vervagen in belang van mensheid

de waarheid, zij is te hard voor hen
dus het spijt me als ik te direct ben, maar
voor de eeuwige schuldige heb ik geen geduld

Dit is niet zo mijn ding, maar het loopt wel goed, behalve zou ik in de laatste strofe schuldige door schuld veranderen, dan kom je wel op een heel direct rijm uit, maar ik vind dat wel passen bij de rest.
Deze overgang is ook leuk:

wij bestaan

niet enkel uit transparante gedaanten, vormen
beelden wij in onze gedachten,

Het heeft wel iets, maar ik heb hier een beetje het net-niet gevoel. Je zinnen zijn lang en de constructie zit nogal rommelig aaneen maar de essentie van het gedicht vind ik wel oké.

Oke. Ik vind de eerste twee strofes leuk, écht leuk (op het woord mensheid na, want na die eerste vijf regels zit je in zo'n dromerig sfeertje en door het woord mensheid raak je dat helemaal kwijt. Jammer.) 't Ritme is daar ook goed.

Nou, over de laatste strofe dan. Die vind ik dus wat minder, het ritme is minder goed, de zinnen en woordkeus lijken afgeraffeld. De rijm hen-ben vind ik ook te direct - te voor de hand liggend. Gewoon te.
Het idee is mooi, de eerste twee strofes ook maar naar de laatste zou ik nog een keer kijken.
(Als ik jou was maar dat ben ik niet)