constant aantrekken, afstoten
 

Hey,
Ik weet niet meer wat ik met me zelf moet beginnen. Ik doe dit al jaren in relaties. Ik wil dat ze me graag zien, ik wil hier van bevestigd worden.
Als ik vrees dat ze me minder graag zien schiet ik in paniek en doe ik alles om het weer goed te maken en zeker te zijn dat hij me graag ziet. Eenmaal ik terug zeker ben, begin ik het net beu te worden en maak ik me druk over vanalles en wil ik weer uit de relatie zelf geraken.
Laatst nu ook weer meegemaakt en het uitgemaakt met mn vriendje, nu mis ik hem natuurlijk wat dan altijd achteraf is, maar zo blijf ik echt constant mensen terug aantrekken afstoten, en daarmee kwets ik veel mensen, maar doet mezelf ook altijd zeer veel pijn...
Herkent iemand dit? weet iemand raad?

Het gaat je waarschijnlijk niet eens zo zeer om die jongen maar om wat hij je geeft; bevestiging dat je leuk genoeg bent.

Geeft hij je dit niet meer dan ben je dat gevoel kwijt omdat het niet vanuit jezelf komt maar van buiten. Natuurlijk raak je dan in paniek. Je hebt hem nodig voor jezelf, voor je eigenwaarde.

Zo ben je altijd op zoek naar aandacht van anderen terwijl je beter wat aandacht aan jezelf kunt geven.

Denk ik :D.

Ik heb geen idee of ik juist ben maar volgens mij ben je niet erg zelfzeker...
Ik herken me in jouw situatie en het is inderdaad een probleem.
Je wil bevestiging omdat je niet erg zelfzeker bent, of omdat je tijdens je opvoeding weinig aandacht of liefde hebt gehad (in mijn geval).
Eens je om aandacht hebt gevraagd en voldoende bevestiging hebt gehad heb je er eventjes genoeg van totdat je opnieuw bevestiging nodig hebt, het is een vicieuze cirkel en inderdaad soms erg vervelend voor partner of vrienden.
Maar wat doe je eraan?
Mee leren omgaan mssch :)

Je weet gewoon niet wat je wil denk ik?

toffe opmerking : P

Ben inderdaad niet echt zelfzeker en heb geen gemakkelijke jeugd gehad kan je wel zeggen. Maar ik wil niet constant mensen kwetsen.
Zo weet ik ook niet meer zie ik mijn vriend dan eigenlijk wel graag of niet, want ik ben al vaker terug met hem iets begonnen telkens weer had ik dat zelfde gevoel van hem nodig hebben, weer zonder hem willen zijn... Is zo vermoeiend en kwetsend voor beiden.
Hoe kan jij en mee omgaan dan?

Wacht op de dag dat je een kerel ontmoet die bij al jou 'wacky anthics' zegt/denkt: "pff..laat me niet lachen meisje". Een sterke zelfverzekerde gast die zijn liefde en complimentjes uitdeelt middels een theelepeltje ipv een bulldozer. Ik denk dat je voortdurend lui hebt ontmoet die te gretig ingaan op jou 'liefdesuitingen'. Daardoor gaat de spanning er voor snel jou af en is het exit voor die gasten. Vervolgens mis je de aandacht en complimenten waarmee deze kneuzen je overweldigden en is het logisch dat je ze op dat moment mist. Echter: wat je moet doen is uit de buurt blijven van mannen die niet sterk genoeg in hun schoenen staan.

Dit was het niet hoor. Hij was helemaal geen jongen die vlug complimentjes gaf, nooit eigenlijk. En heb nooit al zo'n relatie gehad met zo'n soort jongen. Hij overlaadde me niet ofzo met liefde en aandacht. Dat wil ik ook niet, en was hij ook zeker niet.
Het draaide echt niet om complimentjes of aandacht ofzo hoor, gewo ja weten dat er iemand is/was voor me, als ik dat gevoel niet meer had deed ik alles om terug bevestiging te krijgen dat ik hem niet kwijt was... en als ik het dan zeker was zo ongeveer begon het weer anders

Ik snap niet echt wat nou precies het probleem is. Kun je het voor jezelf onder woorden brengen? Dan is het misschien ook makkelijker om er aan te werken :)

Wel ja, het is wat moeilijk uit te leggen.
Bij mijn ex (en zoals vaker al, ook in andere relaties) voelde ik telkens als er ruzie was ofzo serieuze paniek hem kwijt te geraken, ook al zat ik toen met twijfels of ik nog verder wou met hem. Dan deed ik alles om het weer goed te maken, om zeker te zijn dat hij bij me zou blijven.
Het is net altijd zo in een relatie dat op het moment ik ze kwijt ben (zoals nu) of dreig kwijt te geraak ik ze persé terug wil. En eenmaal alles dus gewoon rustig is, ik er terug uit wil geraken. Ik vind het van me zelf zo bitch-ig dat ik mensen zo behandelen, want ik wil ze echt niet kwetsen maar dat gebeurd net telkens opnieuw terug zo.

En waarom wil je dan weer uit die relatie?

Dat je als je ruzie hebt het graag goed wil maken kan ik mij voorstellen. Ik voelde me vaak na afloop ook schuldig (zeker als het aan mij lag) en wilde het dan goed maken en lekker knuffelen ;)
Als het uit is dat je dan je vriend terug wilt is ook logisch. Je bent toch aan hem gehecht (houdt van hem) en hebt een periode van je leven met hem doorgebracht.

Maar waarom wil je -als de relatie goed is- uit de relatie stappen? :)

Ik weet het niet, heb het telkens opnieuw dan opeens voel ik er me niet meer goed bij, krijg ik over al twijfels over, erger ik me aan vanalles...

Heb ik ook gehad tot een halfjaartje terug.
Voldoening zoeken in je relatie en je daar te hevig op storten, om telkens weer in hetzelfde gat te vallen (fouten, dingen die missen, problemen zien) en vervolgens terug willen/bij de volgende persoon hetzelfde gevoel hebben na een paar weken.

Kwestie van tijd, jezelf en de juiste persoon vinden. Sinds een paar maanden gaat het bij mij prima, maar ik ben dan ook het meisje van mn dromen tegengekomen :d

Neem vooral voldoende tijd voor jezelf. Misschien dat het soms allemaal te klef wordt.
Mijn vriend bijvoorbeeld heeft momenteel geen werk meer met het gevolg dat hij ganse dagen bij me thuis zit, dat vind ik persoonlijk behoorlijk irritant... Ik ben nu eenmaal iemand die graag een avondje alleen thuis zit na een drukke werkdag... ik hou van rust. Elkaar te weinig zien kan een boosdoener zijn maar elkaar teveel zien ook. Dan ga ik bewust een avondje bij mijn ouders of op stap met een vriendin.
Als ik hem zou vertellen dat ik hem even niet wil zien zou hij razend zijn en zou hij enkele weken bewust vertrekken om mij te plagen :rolleyes:
Een relatie hebben is niet altijd even rozegeur en maneschijn...
Soms blijf je bij iemand uit gewoonte of uit angst in de leegte te vallen, dat maakt het soms zo moeilijk het uit te maken.

Ik herken het wel een beetje. Waarschijnlijk heeft het er meer mee te maken dat je onzeker bent en geliefd wil worden. Het gaat je misschien niet persé om de jongen, meer om iemand te hebben/aandacht te krijgen ed.

Je moet jezelf ook leuk vinden zonder iemand naast je (Y)

:)

ik dacht altijd,
misschien wil je niet graag genoeg, dat je het afstoot!
maar ben je dan bang dat je toch alleen bent/ heb je het toch nodig.

Ik ben gewoon alleen gaan zijn, probeer te bewijzen dat ik heel goed alleen ben.

Maar nu stoot ik alleen nog maar af, zonder goed te maken :$

ach ach ach
everything will be okay?

Ik denk dat je verliefd bent op het gevoel van verliefdheid.

Je wilt graag voelen dat hij ook verliefd is, en dat hij alleen oog op jouw heeft. En dat is nou eenmaal iets wat onmogelijk voor altijd blijft.
Verliefdheid is voor het begin van een relatie. Dat is het punt waar je alleen nog oog voor elkaar hebt, alleen nog maar aan elkaar kan denken. En alles op een roze wolk lijkt te drijven.

Maar helaas is verliefdheid altijd een tijdelijk iets wat vroeg of laat omgezet wordt in een heel ander gevoel. Houden van.

Het moment dat je merkt dat hij niet meer alles op een roze wolk ziet raak je in paniek. Dat gevoel van verliefdheid is inderdaad een geweldig gevoel. Maar het "houden van" is ook een sterk gevoel waar je echt nog niet bang voor hoeft te zijn.

Verliefd zijn noemen ze dat in de volksmond :p Dat gaat wel weer over ;)