Deur naar mijn gedachten
 

In de hoop op reacties en kritiek, iets dat gisteravond laat uit mijn handen kwam rollen. To be shit, or not to be shit. Belangrijker nog, waarom?


----------

Misschien maak ik mijn leven moeilijker door zoveel na te denken, maar anderzijds kan ik het als vermogen zien. Een aanvulling van dat vermogen is dat ik mijn gedachten door mijn vingers op een scherm kan zetten. Op die manier kan ik anderen een inzicht geven in wat mijn gedachten zijn. Ik kan een deurtje naar mijn hoofd maken om een blik te geven in hoe ik denk. Of ik dat ook goed kan is een tweede. Wie weet is alles wat ik denk zo verknipt en gek dat ik er mensen mee afschrik. Maar op het punt dat ik het goed gebruik, kan ik er mee neerzetten wat ik wil. Ik kan zo ver mogelijk proberen te communiceren en gevoelens vastleggen. Is al dat denken toch nog ergens goed voor.

Als ik dit schrijf, ben ik net uitgeweest. De herinnering aan de bioscoop, de fietstocht, haar woorden en haar gezicht staan nog vers in mijn geheugen. Uiteindelijk zal ik enkel de opvallende of leukere dingen nog weten. Maar het was leuk. Ze is lekker simpel, in positieve zin. Ze staat niet te veel stil bij dingen, dat is een vermogen opzich. Dat wil ik ook kunnen. Het maakt het makkelijker dingen te nemen zoals ze zijn. Griezelfilms zijn nep, klaar. Mensen zijn raar en doen domme en gekke dingen. Klaar. Waarom? Maakt niet uit, dat doen ze gewoon.
Het waarom houdt me bezig, boeit me mateloos. Waarom? Ik zoek overal iets achter. Alles heeft in feite een betekenis.
Ze doet normaal.
Ze mag me.
Ze kijkt me heel vaak aan en lacht.
Misschien vind ze me leuk.
Ze negeert me.
Ze moet me waarschijnlijk niet.
Zoiets kan toch betekenis hebben? Anderzijds moet ik oppassen dat ik niet het onleesbare probeer te lezen. Ga ik overal iets achter zoeken, dan maak ik mezelf enkel gek.

Ik kan mijn gedachten opschrijven. Als een deurtje naar mijn hoofd. Ik kan mijn gevoelens met deze letters visualiseren. Beschrijven hoe de boekenkast van mijn gedachten op het randje van de afgrond balanceert. Een simpel duwtje laat de kast naar beneden storten. De kast blijft heel. De boeken verliezen hun blaadjes, deze liggen wijdverspreid in de afgrond. Het kost tijd om ze op te rapen. In mijzelf gekeerd zal ik ze oprapen, ordenen en in de boekenkast terugleggen om daarna het gevaarte naar boven te slepen. Ik zet hem het liefst zo ver mogelijk van de afgrond. Maar in feite is het niet van belang. Als mensen duwen doen ze het meestal wel goed. De kast zal wel weer vallen. Ook dan zal ik de boeken bij elkaar zoeken en de kast in orde maken. Op dat punt hervind ik mijzelf. Daar weet ik wie ik ben.

We willen altijd meer, hebben nooit genoeg en zelfs als ons leven makkelijk is zijn we in staat om het moeilijk te maken. Zo moeilijk als we zelf willen enerzijds, anderzijds de problemen die zich van buitenaf aandienen. Maar ook die hebben we voor een deel in de hand. Ons handelen bepaalt hoe dingen gaan en deels wat anderen doen. Zo hebben anderen hun invloeden op mij of jou. Ik kan mijn gedachten uit willen zetten, mijn honger naar antwoorden zal ik toch niet kunnen stillen. Op dat punt zal ik me misschien vervelen en zorg ik dat ik wat na te denken heb. Tegenstrijdig zeg maar. Hypocriet.

Ik hoop dat ik het vermogen heb de deur voor anderen open te houden. Kijk, dit ben ik. 'Dit zijn mij.' Dit zijn de dingen die mij maken tot de persoon die zich in de bovenstaande tekst profileert. Tot een persoon die bestaat, die is. Een die in ieder geval in de veronderstelling verkeert dat hij zelfstandig na kan denken. Hij gelooft dat iedereen dat kan. Dat iedereen anders denkt. Sommige mensen houden van de actie, of willen niet altijd het waarom weten. Anderen zijn met het waarom van andere dingen bezig. Wij zijn, maar wij zijn niet een. Wij verschillen. Wij strijden, of zijn daartoe bereid als wij geloven dat het goed is. Als men ons kan doen geloven dat iets goed is.

Mijn gedachten zijn een netwerk. De ene gedachte beïnvloedt de andere. Het botst, of maakt juist een connectie. Ook buiten mij bevinden zich fysieke netwerken waar ik invloed op heb of waar ik indirect invloed op kan uitoefenen. Ik kan lampjes doen knipperen door op een knopje te drukken. Deze lampjes kunnen naast mij staan, maar ook in Amerika staan. Ik heb er invloed op. Ik heb ook invloed op mensen om me heen. Ik kan ze aanzetten tot denken, of ze vertellen wat mij boeit. Anderzijds kan ik me zo profileren dat niemand mij mag. In die zin kan ik manipuleren. Ik ben invloedrijk. Dat is iedere ik. Daarom is het niet bijzonder. Een netwerk bestaat uit invloeden en communicatie. Door invloeden uit te oefenen kun je communicatie in de hand werken. Maar invloeden kunnen ook het resultaat zijn van communicatie. Zo hangt het wereldje misschien samen.

Te lang, of gewoon niet goed ? :(

Ik kom niet door die eerste alinea heen; je houdt mij als lezer niet vast.

Alleen... hier kan ik mijn vinger niet leggen op waar het mis gaat. Wellicht teveel 'ik', wat het minder boeiend maakt.

Maar ik weet het niet.

Ik heb het wel tot het einde doorgelezen, maar ik werd er naar mijn idee niet echt voor beloond.

De eerste twee alinea's komen me veel te bekend voor. Ik heb ze al veel en veel te vaak gelezen en dan meestal op puberale livejournals of een soortgelijke habitat. Ik som op:

1) Help, ik word gekweld door mijn bovengemiddelde intelligentie!
2) Help, misschien is alles wat ik denk wel heel erg vreemd voor alle andere mensen!
3) Help, andere mensen zijn simpel en daarom benijd ik ze!
4) Help, ik vind een meisje leuk, maar ik weet niet of ze mij leuk vind!

Dat zijn vier dingen die ik in de eerste twee alinea's meen te lezen en die ik, met alle respect, niet zo interessant vind om in een tekst terug te zien. Te dagboekerig, te alleen-interessant-voor-de-schrijver-en-zij-die-onvoorwaardelijk-en-mateloos-in-hem-geïnteresseerd-zijn. Het grootste plezier beleefde ik aan het feit dat dit type teksten meestal een recordaantal aan spellings- en grammaticaregels verkrachten, terwijl jij toch heel net schrijft.

De vier daaropvolgende alinea's staan vol met twijfelachtige gedachten die ik wat hakkerige zinnen vormgegeven zijn. Ik bedoel daarmee dat de zinnen zelf ok zijn, maar dat ze op één of andere manier niet goed op elkaar volgen. Misschien komt dit ook omdat er niet echt een verhaallijn in zit, waardoor de zinnen ook niet echt aan elkaar vast gemaakt zijn. Het zijn allemaal losse stukjes die weliswaar over dezelfde gedachte gaan, maar die tegelijk geen geheel vormen. Leest erg onrustig.

Daarnaast zijn deze alinea's alleen maar vertelsels over wat je denkt en één van de 'gouden regels' van het creatieve schrijverschap luidt nog altijd 'don't tell, show'. Dat idee de invloedrijke 'ik' is op zich hartstikke leuk, maar vertel het niet zo droog. Probeer er een verhaal van te maken met een fictionele Pietje die allerlei zaken beleeft met Sam en Moos waardoor de lezer op het laatst kan zeggen 'Hey, eigenlijk is iedere ik een invloedrijk ding in een netwerk van communicatie!', of iets in die geest. Doe er wat mee, in plaats van het plompverloren te vertellen.

Wel, ik ben eigenlijk verdomd negatief in deze reactie. Ik hoop maar dat je er iets aan hebt en dat je beseft dat ik hoop dat de volgende keer weer even enthousiast in de pen klimt en me laat zien dat ik een zeiksnor ben. :)

LUH-3417

Ik word niet wild van je stilistische capaciteiten, maar wel lijk je het vermogen te hebben de deur voor anderen open te kunnen zetten. De ideeën en gedachten die je onder woorden hebt gebracht, zijn voor mij zeer herkenbaar, en daarmee ook niet bijster interessant om te lezen. Allemaal al gedacht en herdacht, ooit, in een pril stadium van mijn geestelijke... ontpopping. Máár, dat is uiteraard heel persoonlijk. Het is altijd leuk om te lezen dat iemand bij dergelijke zaken stilstaat. Veel mensen zullen ervan kunnen leren, denk ik.

Gaat zo voort!

Ik heb wat taalkundige en technische opmerkingen in de tekst geplaatst:

Auwauw, toch bedankt dat jullie je er doorheen gewurmt hebben in ieder geval ! ;) Hier kan ik wat mee! Opvallend vind ik dat de reacties uit mijn omgeving overwegend positiever zijn als hier, maar dat is natuurlijk ook niet zo gek.
Jammer toch dat de mensen die ik ken niet zo kritisch zijn.

Dat is de fout die ik in het begin ook maakte.
Blijf schrijven, pak de commentaren van hier mee.
Wat de mensen daar zeggen, zegt niet zo veel :)

ik 48
de 26
het 23
dat 22
kan 19
in 18
een 18
ze 15
mijn 13
op 13
zijn 13
te 13
is 13
en 12
me 10
die 9
maar 9
niet 9
van 9
als 8
of 8
ook 8
dingen 7
zo 7
mij 7
gedachten 6
wat 6
goed 6
zal 6
doen 6
mensen 5
denken 5
om 5
heb 5
naar 5
waarom 5
anderen 5
wij 5
uit 4
vermogen 4
willen 4
invloeden 4
invloed 4
kunnen 4
hebben 4
dit 4
misschien 4
maken 4
we 4
door 4

wtf?

ik vind het idee in elk geval goed, ik heb ook wel zoiets van hmm zouden ze wel begrijpen, wat ik bedoel als ik dit post? enz.
voor de rest vind ik de zinnen wel puik maar als geheel vormen ze inderdaag een iest te puberale klaagzang... een beetje breezersl*etjesgemekker....

'Dit zijn mij'

vond ik heel leuk :D