Zij was een droom
 

Zij was het kleine meisje,
Die nooit voor zichzelf durfde te gaan,
Zij keek altijd naar een ander,
Zij was de schaduw van de maan,

Zij voelt zich nog een vreemde,
Maar net als ieder ander is zij alleen maar bang,
Ze is een grote strijd begonnen,
Zij houdt zichzelf in bedwang,

Zij laat zichzelf nooit gaan,
Bang voor wat een ander van haar zegt,
Maar in haar dromen kan zij dromen,
In haar dromen wint zij elk gevecht..

Zij kon niet uit de schaduw stappen,
Zij blijft voor eeuwig bang en klein,
Maar na lange, stille dagen,
Zullen dit nog altijd dromen zijn.

Wat vinden jullie hiervan?

mooi !

Ik niet zo heel erg eerlijk gezegd. En wel hierom:
- je hoofdlettergebruik en regelafbreking! Je hoeft dat helemaal niet te doen omdat het zo mooi oogt. Lay-out heeft zeker een functie, maar de bedoeling is vooral dat het gedicht juist gelezen wordt, me dunkt, en als je het nu leest rammel je het als vanzelf af in je hoofd.
- dwangmatig rijmen zorgt voor cliché zinnen

Oke, ik begrijp jouw op- en aanmerkingen. Ik stel het zeer op prijs, anders had ik het hier niet op neergezet. Alleen wil ik 1 dingen zeggen. Voor mij dit was dé manier om mijn gevoelens erin te kunnen verwerken, aangezien het op mijzelf slaat. En er staan vrij weinig afgebroken zinnen in. En als die er wél in staan, dan geeft dat het beeld weer wat ik van mezelf heb. Of ligt dat aan mij? Maar je moet ook de boodschap willen en kunnen begrijpen. Die cliché zinnen slaan gewoon op de situatie, voor mezelf zit daar een gedachte achter. Maar dat is gewoon persoonlijk, denk ik.

Dit is ook niet het forum om kritiet te krijgen op het gevoel dat jíj hebt bij je gedicht, daarvoor moet ik je doorverwijzen naar Psychologie :). Hier geven we dus vooral aanmerkingen op het gedicht zelf, gelukkig kan je het op prijs stellen.