Splitting
 

Ik vroeg me af of iemand mij een concreet voorbeeld van het afweermechanisme 'splitting/ splitsing' kan geven...

In de literatuur staat hier het volgende over:
Splitting is een afweermechnisme dat je beschermt tegen een overspoeld worden door externe overweldiging. Komt het geweld van buiten in de vorm van geweld van de ouder(s), waar het kind/ jongere voor overleving van afhankelijk is, dan zal het meer de werkelijkheid moeten loochenen.
Splitting is een afweermechanisme dat het ego beschermt tegen conflict door het actief uit elkaar houden van tegenstrijdige ervaringen met belangrijke anderen.

Ik kan me er alleen nog geen goede voorstelling bij maken hoe dit in zijn werk gaat...

Wat ik er zelf over dacht is dat het misschien is als een kind door zijn moeder geestelijk/ lichamelijk mishandeld wordt, het zijn moeder als het ware als twee onafhankelijke personen gaat zien: een goede en een slechte moeder. Het kind kan de werkelijkheid van een moeder die mishandeld zo beter een plaats geven, omdat het het mishandelende 'gedeelte' van de moeder als het ware loskoppeld van haar 'lieve''kant...

Iemand andere ideeen :confused:?

Volgens mij leg je het zelf al vrij goed uit. Splitsing is voornamelijk bedoelt om toch nog bij de ouders te blijven, omdat je ze wel nodig hebt. Echter, je kunt die afweer niet te lang gebruiken, dan loop je het risico op een borderline persoonlijkheid. Althans, in de psychodynamische therapieën. Hij noemt loochening er nog bij, omdat dit in feite nog net iets verder gaat dan loochening. Bij loochening ontken je dat een bepaalde werkelijkheid bestaat, bij splitsing zie je eigenlijk twee werkelijkheden direct naast elkaar.