ik weet het eventjes niet meer...
 

hey,
dit is eventjes een lang bericht, maar ik moet het eventjes kwijt
voor de eerste keer heb ik een lief, we zijn ondertussen al een halfjaar samen, maar ik zit op een punt dat ik heel hard aan onze relatie ben aan het twijfelen. Er zijn een aantal dingen aan Ben die me heel hard storen en omdat ik eigenlijk totaal geen liefdeservaring of jongenskennis heb, weet ik niet zo goed wat ik moet doen.
Het eerste wat me in begin al wat tegenzat, was het feit dat Ben soms precies alleen maar over zichzelf kan praten. Eerst dacht ik dat hij gewoon nerveus was en dat hij bang was voor awkward stiltes.Maar nu, x-aantal maanden later is er nog altijd niks veranderd. Soms lijkt het alsof zijn studies, hobbys en vrienden het enige is waarover hij kan praten. Om eerlijk te zijn besteedde ik daar niet veel aandacht aan... tot vorige week. Sinds vorige week heeft hij het heel druk, het is ons toen maar één keer gelukt af te spreken en ook deze week ziet het ernaar uit dat we elkaar maar één keer gaan kunnen zien. Ik snap wel dat hij het druk heeft, maar dan komt nog eens bij dat hij nu heel weinig stuurt. En als hij eens op een berichtje antwoordt, gaat het weeral over hem.
Ik raak zo gefrustreerd en ik word er echt verdrietig van. Een vriendje dacht ik, is iemand bij wie je terecht kunt en bij wie je na een zware dag eventjes kunt uitblazen en al je zorgen kunt vergeten. Maar dat gevoel heb ik nu absoluut niet. Ik mis hém wel, maar het komt zo hard over dat hij mij niet mist en ik weet niet eens of hij doorheeft dat het eventjes zo slecht is aan het gaan.
Langs de andere kant ben ik bang dat ik het allemaal opblaas en de drama-'ik-heb-aandacht-nodig'-vriendin speel en dat wil ik niet. Maar ik wil ook niet dat hij AL zijn aandacht op mij vestigt, hij lijkt gewoon niet zo geïnteresseerd en dat kwetst me...

Awel, kunnen jullie me helpen? Zijn alle jongens zo? Overdrijf ik? En wat moet ik doen? Het liefst zou ik het gewoon willen opgeven (maar again, het is nog maar pas de 2e week dat het zo is) en ik weet niet hoe ik er met hem over kan praten zonder als de superzielige afhankelijke girlfriend over te komen. En ik zou ook wel willen dat ik erover stop te piekeren...

Ik zou er eerst eens met hem over praten. Je kan best zeggen dat je je een beetje genegeerd voelt. Dat maakt je niet gelijk afhankelijk of zielig. Je besteedt ook aandacht aan hem, zijn gevoelens, het is niet zo gek om dat ook te willen.
En over het algemeen is het normaal om bij 3-6 maanden de irritante gewoontes bij de ander te ontdekken. De wittebroodsweken zijn dan voorbij en de kleine dingetjes worden steeds groter, zeker als je er niet over praat.
Dus vertel hem wat je voelt, want hij kan niet in jouw hoofd kijken.

Heb je ooit wel eens de ruimte genomen om ook dingen te vertellen?
En heb je hem ooit wel eens gezegd dat je je zo voelt?

Alle jongens zijn zo, en niemand boeid t echt, geef hen een tijdje geen sex, en word die weer lief en aandachtig, of gaat die gewoon vreemd met een slet.
Omdat je geen jongens kennis hebt, of ervaring met relaties, kan je niet inschatten dat je gewoon verlieft bent, en daarom hem je laat verwaarlozen.

Test maar eens of hij een klootzak is, en hoeveel hij om ie geeft. Leer je nog wat van

Wanneer stop je eens met generaliseren? Dit is natuurlijk onzin.

Sure, dat wil je dat ze geloven :D

Ik ben zelf niet zo, betekent dit dat ik geen jongen ben?

Fucking onzin. Als je niks zinvols te zeggen hebt, zeg dan helemaal niks. Boeit met een t. Als je al kut-adviezen geeft, doe het dan in elk geval grammaticaal kloppend. Als jij dit zo doet in je relaties, kan ik me voorstellen dat jouw relaties erg weinig voorstellen. Maar met dit soort antwoorden, kan ik me eigenlijk ook heel goed voorstellen, dat jij erg weinig voorstelt.
Afgaande op jouw antwoorden, weet jij niet heel veel beter.

Voor de topicstarter: volg dit advies in vredesnaam niet op, en begin gewoon eens met je vent te praten.

Seks is geen machtsmiddel. Gezonde relaties zijn sterk door communicatie. Daarbij hoef je elkaar niet te chanteren om gehoord te worden maar is er ruimte voor ieders behoefte en zorgen. Binnen een gezonde relatie neem je elkaar serieus.

Je vent gaat niet praten, hij gaat smoezen maken en dan je een weekje in de watten leggen, en dan gaat t weer overnieuw, praat eens met je oma ofzo, of iemand anders die al 30 jaar relaties achter de rug heeft, alle relaties gaan zo, daarom hebben de meeste ook altijd ruzie, of zo'n legkip vriendin

Hallo pessimist! Gelukkig zijn er ook zat fijne relaties in deze wereld. Jij kent deze jongen niet dus je kunt ook niet voorspellen hoe deze situatie zich ontwikkeld.

Heb je ooit een relatie gehad?

Zat relaties gehad, en geen korte ook!

En noem mij maar een pessimist, maar laat je oma t maar lezen eline, en ze gaat me een realist noemen!

Want ken hem al aardig goed door haar bericht!

Het feit dat jij die ervaringen hebt gehad betekent niet dat dit voor 100% van de gevallen klopt.

Als je bovendien meerdere langdurige relaties hebt gehad en ze zijn allemaal stukgelopen, zou ik eens naar je eigen aanpak kijken.

En dat is niet genenaliseren?

Je mag al me relaties na gaan, heb nog goed contact met ze -allemaal-

Zeer goed contact idd.

Ik heb mijn oma nog nooit één negatief woord over mijn opa horen zeggen. Zo, en zullen we nu weer ontopic gaan?

Je hebt weinig idee van hun situatie, we weten niet eens hoe oud deze mensen zijn en of het druk zijn van deze jongen "gerechtvaardigd" is (misschien is hij veel tijd kwijt aan werk of studie?). Wat belangrijk is, is dat dit meisje haar probleem bespreekbaar leert maken met haar vriend. Misschien is hij zich niet eens zo bewust van zijn gedrag of zit er juist veel meer achter. Daar samen over praten geeft meer inzicht en duidelijkheid.

Hij heeft duidelijk niet de tijd om haar gerust te stellen, en merkt niet dat hij haar verwaarloost :D