Eenzaam gevoel
 

Heeft iedereen wel eens van die momenten dat je je eenzaam voelt?

Ik heb nooit een vriendin gehad, laat dan staan ooit gezoend of wat dan ook. Op zicht geen probleem zou je zeggen, die zijn er meer. Maar op de een of andere manier heb ik wel eens momenten waarop ik me zeg maar alleen voel. Het gevoel dat niemand je interessant vindt en je alleen maar gebruikt voor eigen doeleinden. Het doet me ook vaak zeer om vrienden te zien die al verkering enz hebben en dat jij er maar zeg maar bij zit.........

Normaal heb ik er niet echt last van, van de buitenkant ziet niemand het. Maar van binnen zit er ergens een rot plekje dat me parten speelt soms. Wie heeft dit ook wel eens?

Vreemd, tegen me zelf zou ik zeggen dat het niet nodig is...... maar het gebeurd soms wel.

Het gevoel is deel van mijn leven.

Yep... :(

same

weet exact wat je bedoelt, dan vraag je je weles af wat je hier in godsnaam doet. Nu had ik op vakantie mn eerste echte vriendin zegmaar en dat gevoel is nu deels weg, omdat ik dus weet dat het wel mogelijk is zegmaar.........

maar zij woont in rome, dus ik heb nog wel dat eenzaamgevoel :(

vroeger had ik faal angst of weet ik veel hoe ze dat noemen toen had ik dat met alles ...maar nu heb ik dat alleen als ik in aanraking kom met iemand van het vrouwlijk geslacht...ik kan er niks aan doen...ik probeer altijd zo snel mogelijk weg te komen als een meid een praatje tegen me maak en ik weet niet waarom .

ik denk bang voor het onbekende of zo .. ?

hmmm, ben dus niet de enige. Maar maak als dat tegen andere zeg buiten dit forum, dan krijg ik reacties van "Komt wel goed" "Stel je niet aan" "ga nou niet zielig doen" enz........ zijn voornamelijk dus mensen die niet weten wat het is.

ja man het is gewoon klote ze zouden het zelf is moeten hebben

Ach...ik ben nog niet zo in de 'vriendinnetjes-zoek' fase (ben wel erg laat, maar kan ik nix aan doen) maar ik heb ook wel es van die momenten...ik weet dat ik over et algemeen gezien wordt als een vaag figuur, omdat ze vaak gewoon niet snappen wat ik bedoel...ook ben ik sociaal geen moer...ik zit buiten school 8er mn PC, en daar kom ik alleen 8er vandaan als ik moet eten of slapen...
(en tóch komen vrienden vamme naar me toe met liefdesproblemen...)

ik dacht altijd dat ik een of andere rare uitzondering was...maar dat is niet zo.
en kjah voel me soms eenzaam, heel alleen en niets waard maar jah daar leer ik ook wel weer me leven tegen de tijd dat ik 40 ben en nog steeds single

Ik denk niet dat ik met 40 nog zo alleen ben als vandaag. Simpelweg omdat ik het dan wel heb gehad als dat het geval is, wetende dat ik al het mogelijke heb geprobeerd.

Door laag en hoog, door dik en dun, de wanhoop zal me over alle bergtoppen sturen :o dus met 40 gaat het óf goed met mij óf ik ben er niet meer.

Laten we maar hopen dat het goed komt :)

dat heb ik ook. het lijkt wel of mensen op een of andere manier niet met me willen binden :( :confused:

ik weet da ik nie ut zelfde gevoel as jij heb, omda ik wel al meerdere mense heb gehad.. maar ik heb maandje of 2 trug ook periode gehad da ik me 'alleen' voelde.. daardoor voelde ik me steeds sow klote en je moet jezelf der dan weer ffkes over heen zette.. want as alles goe gaat behalve da, is ut toch zonde om daardoor je klote te gaan voele.
maar je moet er echt in gelove da jou tijd nog wel komt, tuurlijk is ut nie leuk as da zo lang duurt en je gaat er dan ook nie meer in gelove, je positieve instelling is dan weer met vlage weg..
ut zal ook wel helpe om der over te prate maar je moet er wel rekening mee houde as je het der over hebt met iemand die wel al ooit iemand heeft gehad da die het nie helemaal kan begrijpen. Je kunt je dan wel in die persoon inleve maar helemaal begrijpe hoe die ander denkt en wat die voelt gaat dan gwoon niet.
Maar Jeroen, ik heb ut hier wel es vaker met je over gehad, en ik kan der nog steeds nie inkome hoe ut komt da je nog niemand hebt gehad.. zover as ik weet hoe je bent en doet en hoe je eruit ziet, snap ik het echt nie! Maar je weet da je der altijd met me over kan praten he! :)

Ik zal dat maar als een compliment opvatten....:)

oh ja...... zoals ik al zei, ingrid. Van buiten zie dat ook niet. Het zijn gewoon van de momenten. Ik loop heus niet met een depri gezakt gezicht over straat. Maar als je bv alleen thuis bent ofzo en die voorbeelden die ik noem....... ja..... dan kan je zo`n moment hebben.

Je bent 17, White Eagle, niet 34... ;)

REIE

praat over 17 jaar nog wel een keertje weer:)

ik denk dat iedereen wel eens een eenzaam gevoel heeft..
Soms zit ik op school, tussenvriendinnen van mij, iedereen is gezellig aan het praten en nog voel ik me eenzaam..
tja..
Een andere keer voel ik me helemaal niet eenzaam maar gewoon goed, een meisje met goede vriendinnen enzovoorts..
Ik denk dat dit ff een periode is, enm dat gaat vanzelf weer over, hoewel het nu ff kutvoelt..
Maarja, kweet dus ook wel wat het is, maar toch zeg ik: komt wel goed :)
Want het komt ook wel goed..

ik ken het als je in een klas zit en je heel alleen voelt, daar baal ik van...
En ******** same hier 40 en single is geen leven meer denk :(
ik zie wel volgens mij wil niemand een ****** tr*t die zich zelf snijd enzenz.
anders had ik toch wel iemand gehad?? of iemand die zei jah ze is leuk ??

40 en single is prima, maar niet als je dat je hele leven al geweest bent daarvoor en hopeloos liefde nodig hebt.

Je bent leuk.......:)

Ja, tussen zeggen en menen zit een groot verschil. Helaas is bij mij nooit gebeurd. Ik kan het me niet meer herinneren tenminste.

ik ken het heeel goed.. kheb precies utzelfde.. bestwel elke dag ofzow..

ik word er gek van en oowk bezt wel depri.. en niemand lijkt het te begrijpen

Ik heb het iets je anders dan jullie denk ik... ik ben niet alleen.. heb zat goede vrienden, maar omdat ik al wat dingen heb meegemaakt ben ik veel verder dan al mijn vrienden die ongeveer mijn leeftijd zijn en op die manier voel ik mijzelf wel eens een beetje eenzaam

hmmm.......... dan heb je toch wel es dat gevoel dus:)

ja, maar niet dus omdat ik alleen ben, maar gewoon tja... anders... maar je hebt gelijk ik heb dat gevoel wel... eenzaam gevoel maar niet alleen... ik heb er eigenlijk niet eens zoveel last van... soms merk ik het gewoon... maar dat maakt niet uit... ik heb allemaal toffe mensen om mij heen hoor... maak zat lol enzo... dus op die manier weer niet...

als je eenzaam ben waarom loop je dan weg voorjezelf?? als je liefde wil leer meer vanjezelf te houden ! enz enz groetjes vanny

en oja dat alleen gevoel is heel oke weet je hoezo dat is de tijd dat je opzoek moet gaan naar jezelf dus eenzaam waarvoor loop je weg voorjezelf deze tijd moet je gebruiken om te zien wie je ben en wat je wil hoe je het wil wat trek jou zo erug aan in een ander??? dat zijn eigenschapen die je heb want we zijn perfecht geboren alleen het zijn eigenschapen die je nog niet ontwikkeldt heb en als er misbruik van je gemaakt wordt het jou is SCHULD!!! want jijben de gene die je eigen zo kwetsbaar opsteld het zit dus in je eigen gedragspatroon om deze mensen aantrekken dus je ben niet eenzaam er val nog heel veel aanjezelf te veranderen en daarvoor zijn die tijden gebruik wierook gaat op je kammer zitten enzz en gaat op zoek naar jezelf groetjes vanny

wat jij zegt en da verhaal deronder vin ik dus echt onzin!
waarom moet je da probleem allemaal bij jezelf zoeke as je geen liefde bij andere kunt vinde?

ja, en gebruik LEESTEKENS! :rolleyes:

Ik weet wel wie ik ben en hou wel van me zelf. Ben dus met ingrid eens. Das echte onzin.

laat ik dit topics es weer actueel maken.......

misschien willen er nog meer mensen hun mening kwijt?

Verrek... ik heb altijd gedacht dat ík de enige was die dit heeft.. Pfroei.. oké, ik ben wel wat ouwer he.. Maar tis wel het zelfde gevoel :( Zal ff bij 't begin beginnen: 7 jr. geleden is m'n vader overleden, ik ging toen net de brugklas in. Nix boeide me, niet hoe ik erbij liep, niet wat de mensen van me dachten. Daardoor was ik best wel een 'kneus' volgens mede-scholieren :( Nahja, door bepaalde dingen heb ik blijkbaar kunnen laten zien dak toch wel tof was (ofzoiets ;) ) en begon m'n vriendengroepje wat te groeien. (in het dorp waar ik nog steeds woon had ik gelukkig wel vrienden, zaten echter nie bij mij op school :( ) Nahja, 't ging telkens wel beter, maar ik moet wel zeggen dat als ik mezelf zoals ik toen was, vergelijk met scholieren die nu dezelfde leeftijd hebben.. Damn, ik was toen echt (n) Mahja, das achter me he ;) Op een gegeven moment benk compleet verliefd geworden o een meisje in m'n klas. In mij ogen was/is (<-- leg ik zo uit) ze alles wat je maar in een vrouw kan wensen. Nahja, écht hopeloos dus he.. en zij zag nix in mij :( , maar toch maar blijven proberen :o Nahja, nieuwe opleiding begonnen, gelukkig wel vaag contact kunnen houden met desbetreffende dame :) Na een paar maanden gestopt met de studie, kwam weer thuis.. en toen begon 't weer. Voelde mezelf nergens goed voor en ga zo maar ff door.. Ben op een gegeven moment gaan chatten op s.com, ontmoet daar waarempel wel zoooooooooon leuk meisje... (ik zal haar ff Y noemen) wel wat jong (toen 14, ik 19 ) Maar 't klikte gwoon goed. Ging steeds verder, we vonden elkaar steeds leuker.. internet-relatie gehad, echter nooit in RL gezien :( :( :( :( (snap nog steeds niet waarom..) Om een lang verhaal kort te maken: de laatste paar maanden is ze zooo veranderd.. ze heeft nu een relatie die alleen op sex gebasseerd is :( (wat ik never nooit niet van haar verwacht had..) Ik ben druk bezig om haar te vergeten, waarbij dit forum gelukkig goed helpt :) Alleen.. ik heb best een hele grote behoefte om de liefde die ik aan Y heb gegeven tot op zekere hoogte, opnieuw te kunnen geven aan iemand.. en dat diegene er ook voor mij is.. alleen, dat schiet dus nie op :( In de brugklas is me altijd gezegd dat ik lelijk was en dergelijke 'complimenten' :( en dat is iets waar ik me nog steeds aan vasthou :confused: Maar dat is dus sinds Y me in de steek gelaten heeft.. Ik voel ook geen enige behoefte meer om uit te gaan, maar als ik t wel doe.. tsja, ik zie wel leuke meisjes, maar daar blijft t bij, 't lijkt wel alsof ik iets uitstraal waardoor meisjes denken dat ik geen relatie hoef ofzo (niet dat dat is wat je zomaar bgint, dat snap ik ;) ) ik bedoel, ik ben best aardig enzo.. maarjah, ik doe ook geen moeite eerlijk gezegd, weet niet, heb de moed een beetje opgegeven :confused:
Maar wat nou helemaal beroerd is, dat meisje wat ik op school zo leukig vond is weer terug in m'n gedachten sinds hoofdstuk Y uit is. (volgens mij heeft dat helemaal nix met dit topic te maken, dus laat maar)
hmz, ik weet nu zelf niet eens goed wat ik nou hiero geschreven heb, hoop dat jullie me vatten ofzo.

Gr.
Luk@z

Heyz, je moet ook niet zulke topics bij andere onderwerpen zoals Muziek en Onzin enzo zetten. Want die snappen er vaak echt geen zak van.
En volgens mij heeft iedereen dat gevoel van eenzaamheid wel eens, ligt eraan hoe zwaar

Ja en nee. Ja, dat heb ik af en toe. Nee, want als ik het heb doe ik er iets tegen. Dan ga ik er lekker tussen uit. En lekker tussen uit hoeft niet persee te betekenen een duur dagje...!

Ik wil volgende zomer door Nederland gaan zwerven.
En naar Hongarije naar een festival.

hmm, bijna elke dag een paar uur

ik heb dat gevoel ook heel vaak, dan voel ik me een beetje incompleet ofzo. ik verwerk dat vaak in gedichten, want erover praten doe ik niet. ik ben blij dat ik niet de enige ben

I second that. :(

Ripper

Wat het merendeel van jullie beschrijft had ik tot men 15 ofzo... Had wel wat interesse voor meiden op fysiek gebied (door hormonen), maar leerde ze liever wat kennen ofzo dan echt erop af te stappen. Hoe meer hormonen, hoe moeilijker het werd.

Dat heeft me echter genoeg tijd gegeven om er goed over te denken, en na ee ntijd gaf ik er niet meer om... Waarna alles kalm aan op gang kwam, en alhoewel ik er toen niet uit zag (k ben juist foto's tegen gekomen... Woog toen 8 kilo meer, stond vol jeugdpuistjes, haar was ieuw nzo...) geraakte ik toch aan vriendinnetjes... Juist door altijd relax te doen, proberen denken hoe zij zich voelden en op welke manier ze zouden willen dat ik met ze praat.

Ik denk dat het in jullie geval het beste is om contact te zoeken met 1 meisje, via internet eventueel (kom ff af forum, uit gamewereld, stop met sites te maken en te coden, en laat ie hardware met rust....), zet je op een profielpage (cu2, asl, looknmeet) ofzo, zet waar je schrik van hebt... En sommigen zullen wle reageren, al is het uit medelijden, na een tijd komt het wel.

Stel het niet uit, zo geraak je verder in de probs... Het is moeilijk, maar wat heb je te verliezen?

En trouwens, alhoewel ik veranderd ben & nu veel socialer ben... Wat geeft het, echte mensen zien naar je binnenste, ik voel me nu nog eenzaam... Het is niet dat je echte vrienden krijgt door moed te hebben, wel door jezelf te zijn.

En wat ik dan doe in die eenzame tijden : oude vriendschappen aanhalen, nieuwe maken, uitgaan (niet naar dicotheken ofzo, naar jeugdcentra of op cafe ofzo), of proberen exact verwoorden wat ik dan voel, hoe het gekomen is en wat ik wil, en die gevoelens dan publiceren, op site fzo....


Kan me echt neit schelen dat bepaalde mensen zo veel van me afweten, ik ben niet verlegen om mezelf te zijn, en anders ga ik nooit mensen vinden die er als ik over denken.

ik ken dat gevoel heel goed..

nu is het een beetje aan het verdwijnen. laatste tijd zijn me vrienden ook echt me vrienden, heb het gevoel weer dat ze er toch nog steeds voor me zijn.
ook verliefd en kans dat het beantwoord word.
hoef ik straks al die stelletjes misschien ook niet aan te zien.
misschien ook wel, daar ben ik bang voor :(
dan word het des te erger........