Als je bijna niets lust...
 

Hoe doe jij dat? Eet je dan tóch de dingen die je niet lekker vindt (omdat je het moet of omdat het gezond is) of eet je gewoon heel eenzijdig die paar dingetjes die je wél lust.

Bij mij is het vrij erg eigenlijk. Ik ging vroeger met een boterhammetje naar een feestje omdat ze er zo nodig pannenkoeken of poffertjes moesten eten (walg!) en lust tegenwoordig nog steeds heel veel dingen niet. Toch eet ik ze wel, aangezien het niet gezond is om nooit groenten binnen te krijgen en ik bepaalde dingen toch ook wel móet eten van m'n ouders.

Nog meer mensen?

nee, moest vroeger altijd mijn bord leeg eten en dan leer je alles wel eten er zijn nu weinig dingen die ik niet lust maar als ik dat bij vrienden ofzo wel iets "vies" eet dan zeg ik het wel behalve bij vrienden die nog thuis wonen want dat vind ik dan weer onbeleefd dus dan schuif ik het gewoon naar binnen. (wow wat een zin hee)

he gelukkig iemand met hetzelfde probleem.
ik lus ook bijna nikx ik haat het om in een restaurant te eten alleen de mac is cool. Maar in een restaurant neem ik altijd het kindermenu... friet dus iets anders lust ik vaak niet in een restaurant. ik lust b.v wel pizza maar alleen met kaas, salami en ananas.. zie dat maar eens te vinden ik pulk er van alles af altijd.

en op visite ist ook al zo'n ramp groente heb ik niet zo'n moeite mee maar buitelands ofzo wel. En dan eet ik vaak nix maar als iedereen je aankijkt moet je dan iets eten hoe ranzig het ook is. dan eet ik er heel weinig van en de rest schuif ik naar iemand anders haha er zit vaak wel iets bij wat ik lust.. stokbrood ofzo

Jacqueline

Nah, als ik het moet eten, zorg ik van tevoren dat ik hele erge honger heb of dat er iets bij ligt dat wél te eten is. Zo heb ik ooit een of ander vlees met chips zitten eten.....:/....juist...

Maja, ik heb het zo wel opgekregen :)

Ik heb het gewoon leren eten. Ik eet helemaal geen lekkere dingen meer, en vind nu automatisch de dingen die ik vroeger niet zo lekker vond lekker.

Mijn zusje...die eet brood, tosti's, hamburgers (los en/of op een wit broodje, zonder al die troep), knakworstjes, gebakken aardappels, patat, pizza...en dan heb je het wel zo'n beetje gehad... Ze hoeft van mijn ouders ook niet haar bord leeg te eten, dat hebben we nooit hoeven doen (gelukkig) en ja, ze is nu wel zo oud dat ze dan zelf wel een boterham pakt oid. Oh, tegenwoordig heeft ze geloof ik ook kip siam oid ontdekt, dat gaat ook wel, geloof ik.

Ik lust de meeste dingen wel, ik mag ze alleen niet. Ik eet vrij eenzijdig, weinig keus...dus ja. Ik probeer wel toch elke dag of zo wat anders te eten, maar je hebt toch vaak wel een paar keer in de week hetzelfde (zeker wat brood + beleg betreft...elke dag hetzelfde ;)).

Ik moest vroeger altijd eten wat er op tafel stond, en m'n bord leegeten.
Gekookte prei vind ik echt afschuwelijk, van de geur ga ik al bijna over m'n nek, maar toch eet ik het.
Omdat ik het al vanaf vroeger heb geleerd alles te eten.
Dus ik heb er geen last van.

Ligt het aan opvoeding?

Ik vind het altijd wel zielig voor mensen die niks lusten.
Dan kan je alleen maar zo weinig gevarieerd eten......
En idd op feestjes en verjaardagen word je zo aangekeken.
Ik ben wel blij dat ik alles kan eten.

En hoe kun je eigenlijk weinig lusten, heel veel dingen hebben toch een andere smaak dus hoe komt dat dan?

Dat is precies mijn zusje!!
Ik lustte vroeger ook bijna geen groente, at altijd alleen aardappelen en vlees.. nu eten we vaker verschillende pasta's en rijst enzo, en dat lust ik gelukkig wel.. behalve dus als er heel veel groente in zitten, maar die laat ik dan meestal gewoon liggen..

Geen idee, maar ik vind bijv. aardappelen al erg vies, dus dan valt er veel af (maar 'k eet ze wel hoor). Maar ook groenten als worteltjes, sperziebonen, spinazie, alle soorten '-kool' enzovoorts vind ik uiterst goor. Kan d'r niks aan doen.

En volgens mij ligt het niet aan de opvoeding hoor. Ik moest vroeger altijd alles eten wat d'r op m'n bord lag, behalve spruitjes en spinazie, omdadt ik daar letterlijk van ga kotsen. Maar voor de rest alles en dat bord moest helemaal leeg.
Tegenwoordig moet ik ook bijna alles nog wel eten als ik thuis eet, maar dat is veel minder vaak als vroeger. En smaakt het me echt niet dan vinden ze me tegenwoordig oud genoeg om er voor te kiezen dan maar een boterhammetje te pakken.
Maar toch baal ik er best wel van.

Elke dag hetzelfde beleg heb ik ook haha, maar dat wat je zegt over dat je dingen niet mag, dat lijkt me wel heel erg vervelend. Dan weet je dat je iets lekker vindt, maar je mag er niet aankomen zeg maar. Das misschien nog wel irritanter als dingen niet lusten!

Volgens mij is het gewening hoor. Neem nou bijvoorbeeld bier: de eerste 80 keer is het smerig (vond ik) en nu heb ik dr nog weinig problemen mee. Zelfde geld voor spruitjes en brocoli.

Ik lus dus geen Hollands eten. Vroeger at ik duz helemaal nix tot dat mijn moeder er achter kwam dat ik wel at toen we nasi/bami/macaronie/spaghettie aten. Toen was ik nog maar 6 ofzow. Tegenwoordig eet ik wel gewoon het eten op bij anderen, tenzij het hutspot is, als je me wil laten kotsen moet je me dat geven, en ook geen aardappelpuree, khou zoiezo nie van aardappelen, ik krijg altijd rijst. Nou ben ik ook nog es vegetarier en ik hou nie zo van eieren, duz meestal eet ik nie super veel. Ik ben wel gek op junkfood en helemaal op italiaans. Vroeger wou ik idd ook nooit naar restaurant, maar tegenwoordig gaan we dan wel naar italiaans restaurant of grieks en dan ist meestal wel lekker. Maar ik eet zoiezo nie veel. Kheb laatst van tot s'middags 5uur (iz al bijna avond) op hetvolgende geleefd: zakje cheese union chips, twix, blikje cola, glas water en zakje m&m's. :o :o Ja, das nie egt gezond. Maar je eet ook gewoon wat je gewend ben en ik vin eigenlijk dat mensen niet van anderen moeten eisen dat iemand z'n bord moet leeg eten, toch doet ieder1 het wel, want anders beledig je de ander, tja is nou eenmaal zo. Maar ik wijk nu af van het ond en tis ook wel lang. Maareh menseh: eet wat je wil en ga nie verplicht ranzig voedsel naar binnen werken

Ik lust zelf ook niet echt bepaald alles. Een hoop groentes eet ik niet (spruitjes, andijvie, broccoli, krootjes, bietjes... *kots*) en ook stamppot mag van mij vandaag nog verboden worden.

Ik heb ook een vreemde afkeer van bijna alles wat met saus te maken heeft... iedereen eet altijd lekker patat met mayo o.i.d. maar ik hoef dat dus echt niet... geef mij maar gewoon zonder.

Wat ik eigenlijk vooral niet lust zijn van die vieze, harde dingen die tussen je tanden knisperen (sla enzo, en de groentes die ik hierboven noemde)! Daar kan ik echt van over mn nek gaan... :D

Maar ja, boeie... ik eet gewoon wat ik wel lust (en als ik écht honger heb ook wat ik eigenlijk niet lust) :)

Ik heb dat probleem gelukkig niet. Ik lust maar heel weinig dingen niet. Het is bij mij ook zo dat ik altijd mn bord leeg moest eten behalve bij drie dingen die je echt niet lustte. Die hoefde je niet te eten. Verder hebben wij vaak twee verschillende soorten groente; gekookte groente en sla / komkommer / tomaat meestal. Mn broertje is namelijk wel een heel lastige eter.

Geldt precies voor mij ook....en ik probeer ook altijd alles als ik bijv. in het buitenland ben, gewoon om te kijken of ik t lekker vind of nie en gelukkig vind ik ook meestal alles lekker...er is echt heel weinig wat ik echt niet moet...

Om eerlijk te zijn vind ik mensen die bijna niks lusten onwijs zeuren.... :o maja ik weet niet wat het is om niks te lusten, dus...

Ehm, bij de meeste restaurants kun je gewoon zeggen: Geef mij een pizza hawai met ipv ham salami ofzo. Doen ze echt niet moeilijk over. Of je zegt gewoon dat je een pizza kaas, salami ananas wil

Mijn moeder kon dus echt niet koken. Ik heb wat afgeleden, vroeger.

Bruine bonen met van dat glibberige spekvet over je aardappels, dat het zo stolt op je koude bord.

Gestoofde uien met een hardgekookt ei.

Tot waterbommen gekookte bloemkool met een pápje en een bleke saucijs.

Alles rijkelijk bestoven met notemuskaat natuurlijk.

Ik lust nu dus nog steeds geen hollandse pot. Mijn vriend gelukkig ook niet. Die heeft ook zo geleden, die kreeg thuis bloedworst met hete bliksem....

:eek:

Mijn ouders dwongen me gewoon mijn hele bord leeg te eten, ook al vond ik het niet lekker. Op den duur begon ik het dan te leren eten, en begon ik het dus ook lekker te vinden. Zo eet ik nu zelfs heel erg graag spruitjes :)

Mijn nichtje is juist zo opgevoed dat wanneer ze iets ook maar een beetje niet lekker vond, ze het niet allemaal op hoefde te eten, bijvoorbeeld maar twee spruitjes oid. Daardoor vindt ze gewoon alles vies en is ze heeeel kieskeurig - ofwel; ze eet gewoon alleen chips of patat en ze drinkt alleen cola..

Ik denk dat iedereen wel iets niet lust of niet zo lekker vindt, maar om het dan gelijk niet te eten.??!!?? Ik denk echt dat dat aan je opvoeding ligt.

Hmm...hutspot :)

Aardappelen, bruine bonen, winterwortels, uien, zout en een hoop jus...*kwijlt*

Dat werkt dus niet bij iedereen zo. Er zijn ook mensen die juist een aversie krijgen tegen iets dat ze gedwongen moeten eten en die dingen juist leren waarderen als ze ze gewoon zelf mogen proeven.

Ik heb zelf altijd geleerd dat je kinderen nooit moet dwingen om iets op te eten, maar dat je er ook geen machtsstrijd van moet maken (ik studeer pedagogische wetenschappen btw), daar vind ik persoonlijk ook wel iets in zitten.

Een heleboel dingen die ik vroeger niet lekker vond, lust ik nu wel, maar niet gedwongen.

gedeeltelijk. het schijnt dat je mensen in 3 groepen kunt opdelen

1. superproevers (zij kunnen zoet, zuur,bitter etc heel goed proeven waardoor alles veel scherper smaakt en eten daarom bijna niets lusten)
2. de normale mensen (sommige dingen lusten ze wel, sommige dingen niet)
3. de laadbak. (het maakt hem niet uit, het smaakt toch allemaal hetzelfde.)

Natuurlijk kan je kinderen dingen leren eten maar echt lekker zullen ze het nooit vinden.

*de namen zijn enigzins verzonnen :o maar ik heb de documentaire op Discovery gezien. *

O_O Is dat zo? Dan hoor ik vast bij de eerste groep, want ik lustte eerder ook niets. Nu heb ik wel dingen leren eten (of beter gezegd, ik proefde ze na een tijd weer en lustte ze toen wel), maar er zijn nog steeds dingen die ik echt verschrikkelijk vind (Chinees! BRRRR)..

Hmja, dat klopt ook wel... dingen die ik moest eten lust ik nou nog niet echt. Vind ik iig niet lekker... Spruitjes e.d. :D

-Ow, behalve lasagna. Dat moest ik eten van mijn moeder en lustte ik niet... en nu vind ik het heerlijk. :o

Rofl, dat had ik ook :D

Vroeger vond ik lasagna echt het goorste wat er bestond...nu vind ik het heerlijk :o

Volgens mij is het ook leren eten van dingen. Je bord gewoon leegeten. Nu mag ik wel eens wat anders, maar niet een heel ander gerecht. Ik denk dat je kleine kinderen ook moet leren eten, toen ik klein was luste ik ook niet echt veel eten, maar ik moest altijd een beetje eten. Ook moet je leren nieuwe dingen te eten, gewoon proberen. Als je het niet hebt geproeft kan je het nooit weten of het lekker is, misschien vind je het wel heerlijk.
Toch vind ik het vrij dom als je bijna niets eet/lust. Altijd geen groente is super slecht. Dus dat is leren eten, en daar ligt weer vrandwoordelijkheid bij de ouders, dat moet op jonge leeftijd geleert worden. Het is wel niet leuk als je iets op moet eten wat je niet lekker vind, het is niet alleen maar eten wat je lekker vind, maar je moet leren eten, anders zal je vaak moeten zeggen "Dat lust ik niet". Klinkt ook niet al te vriendelijk als je een keer bij een ander eet. Natuurlijk zijn er dingen die je nooit lekker zal vinden, dat heeft iedereen. Als je het maar (meerdere) keren geproeft hebt.

Dat is niet 'dom'. Ik zelf eet ook heel weinig gevarieerd. Geloof me, ik zou gráág ongeveer alles willen eten en ook nog eens een lekker bord vol, maar ik ga van veel dingen over m'n nek en lust ze echt niet, of ik ze nu 1 of 100 keer proef. Ik eet niet alleen Junkfood, eet nog wel wát groenten, maar dat zijn er maar vijf. Overigens geniet ik wel ontzettend van het eten dat ik wél lust.

Je moet weten dat er een verschil is tussen willen en kunnen. M'n ouders hebben
me kwa eten denk ik precies goed opgevoed (ook als ik zo m'n broer zie) maar
bummer, ik lust helaas heel weinig. Jammer dan (:

Hmm, vreemd, ik proef heel goed, maar ik lust (tegenwoordig) bijna alles. Ik vind snel iets te pittig gekruid of te zout of te zoet, maar de enige groente die ik niet lust is prei en verder alleen dingen als mayo en curry. Bij welke groep zou ik dan horen?

Overigens veranderd je smaak iedere vier jaar, dus dingen blijven proberen heeft vaak zin. Als kind luste ik wel groentjes maar geen sauzen, soepen, champignons en andere glibberdingen, rond mijn zeventiende is dat gaan veranderen en nu eet ik niets liever dan die ding.

hehe wat een up :\

omg oud topic

Had het niet gezien.

Om eerlijk te zijn ben ik wel benieuwd hoe het er nu mee staat!

Vroeger lustte ik namelijk ook niks. Geen gekookte groente, geen aardappels en alles wat ook maar een beetje gekruid was, at ik niet.

Sinds ik op mezelf woon, eet ik wel zo ongeveer alles! Aardappels, gekookte groente, allemaal prima. Ook kruiden zijn niet meer zo'n probleem, alleen als het pikant is wel.
Ondertussen vijf jaar later, hoe staat het er mee???

Haha, grappig topic! Had het er net met mijn broertje over, die dus niks lust. Ik had net gekookt, één van de weinige dingen die hij wel eet: gehaktballen met veel jus en aardappelpuree met rode kool... jaja, oerhollands haha! Maar voor mezelf zou ik dat dus nooit koken, lust het wel, maar niet heerlijk ofzo. En ik herken wel dingen die hier dus ook staan; mn broertjes ''assortiment'' bestaat uit:
witte bolletjes met knakworst mayo/curry (ONTBIJT!!!), hamburgers, patat, frikandellen, gehaktballen, spaghetti bolognese (zoalng deze niet volkoren is :P dan moet ie t niet...), bijna alles uit de frituurpan/MAC... dus ja... oja: én frambozen :P
echt hoor, alleen maar junkfood zowat... is echt een ramp met koken want op een gegeven moment komen de gehaktballen en spaghetti je wel de neus uit...

:y Hier hetzelfde, mijn ouders dwongen mij om alles te eten of tenminste te proeven. Ik eet dus alles, ik ben dol op eten. Ik ben alleen wel kieskeurig... ik hou van koken maar alles moet vers zijn en van goede kwaliteit.

Twee van mijn zusjes (de jongsten) zijn verwend, hoefden nooit iets te eten als ze het niet lusten... en lusten zodoende... niets. (n)

Haha wat een oud topic. Dat ik dit ooit aangemaakt heb :D
Hoe het er nu mee staat: niet veel veranderd eigenlijk :o

Ik lust nog steeds geen gekookte aardappelen en eigenlijk ook nauwelijks gekookte groenten. Ik heb wel gemerkt dat het voor een groot deel ook aan de kookkunsten van mijn moeder ligt. Broccoli en bloemkool bijvoorbeeld, vind ik nog enigszins te doen wanneer ik ze zelf kook (hard!), maar als mijn moeder ze kookt (zacht!) zijn ze echt vies.
Een kwestie van wennen is het niet: ik eet het nog steeds enkele malen per week en in al die tijd ben ik het dus niet lekkerder gaan vinden. Sterker nog, de paar groenten die ik lustte ben ik door een overkill (mijn moeder was oh zo blij dat ik wat lustte) ook vies gaan vinden. Dus ik vraag nog steeds als een klein kind 'eten we vanavond vies of lekker?' :o

Overigens ben ik nu wel wat creatiever geworden, door veel wokmaaltijden te eten (paprika ed. vind ik heerlijk en is ook gezond!) of veel groenten in de pasta te gooien. En sausjes over de groenten, zodat je ze nauwelijks meer proeft :p

Ik vind dit echt een beetje een foute redenering. Mijn ouders hebben mij zo vaak verplicht om mijn bord leeg te eten, dingen te proeven en nog eens te proeven, en nog een hapje. En toch lust(te) ik heel veel dingen (vooral groenten) niet. Door dit constante dwingen kreeg ik steeds minder zin om dingen te proberen, bij andere mensen te eten,... Nu ze het zo'n beetje opgegeven hebben, leer ik steeds meer dingen te eten. Hoewel groenten nog altijd moeilijk blijft :).

Het ligt dus echt niet alleen aan de opvoeding.

Dat probleem heb ik vooral met restaurants. Bijna alle soorten vlees vind ik niet lekker en vis probeer ik liever niet, omdat ik daar niet zo bekent mee ben. Ik ben daarom altijd ook heel blij als een restaurant ook vegetarische gerechten heeft. :bloos:

Het schijnt trouwens dat er niets zoiets eendimensionaals is als 'ik lust bijna niets'. Dat gaat vrijwel alleen op voor vlees en vis, dat zijn dingen die je niet echt kunt leren eten. Groentes zijn vaak wel dingen die je kunt leren eten, en ook kunt gaan waarderen.

Maar veel heeft naar mijn idee te maken met de manier van klaarmaken. Lange tijd heeft in Nederland toch het adagium geheerst dat groentes vooral hélemaal gaar moesten zijn voordat je ze kon eten. Je reinste onzin, natuurlijk. Kort gegaarde groente is net zo goed eetbaar en heeft veel meer smaak. Net zo goed als dat een klein sausje de smaak kan ophalen (beetje balsamicoazijn en wat suiker bij een mengsel van wat harde groentes, worden ze veel lekkerder van).

Ik lust eigenlijk alles. :).
Maar ik vind die drie categorieen wel een beetje raar, want het is bij mij niet zo dat alles hetzelfde smaakt. Ondanks dat ik vrijwel alles lust.
(Eigenlijk alleen geen zuurkool, maar dat is omdat ik daar een keer heel erg ziek van geworden ben:o)

Smaak is ook een zekere emotie. Als je oma je bij elke logeerpartij chocoladepudding voorzet en het is een aardige oma, dan zul je het sneller lekker vinden, mede door de goede herinneringen.
Wat een idee zou zijn is eens proberen iets op andere wijze klaar te maken, dus zonder het ingredient dat je niet door je keel krijgt of de ingredienten anders klaargemaakt. Sommige groenten zijn bijv. rauw ook erg smakelijk. Je kunt ook wokken, wordt het lekker knapperig van.

Zeg ik ook niet, maar het helpt wel! Mijn jongste zusje is 8 en als zij bij mij eet dan eet ze wat de pot schaft... of ze dat nu wil of niet. (Ja, je mag me dan een kreng vinden) Ik forceer haar niet tot janken etc. aan toe, da's gewoon zielig :p maar als ze gaat zitten mokken waardeer ik dat niet echt. En ongeveer 8/10 keer dat ik iets voor haar neus zet wat ze van mijn pa & ma niet hoeft te eten, of gewoon nog nooit geprobeert heeft zegt ze na het eten "Oh, nou... dat was eigenlijk best lekker." Of iets in de trant van "Nou dat was eigenlijk niet zo vies."

Ik doe er dan wel een uitleg bij, als ze niet weet wat het is, en ze mag altijd helpen met koken en klaarzetten... dat helpt ook. Maar ik vind gewoon dat je iets ECHT moet proberen, dus een paar hapjes proeven. En als het iets exotisch is dan hoeft het natuurlijk niet maar van alledaagse kost verwacht ik gewoon dat het gegeten word. Het heeft ook een beetje te maken met het feit dat toen ik jong was mijn ouders gewoon arm waren, en dan eet je wat de pot schaft... of je eet niet. Ik heb die mentaliteit wel een beetje overgenomen denk ik. :p

En míjn broertje!
Die eet idd alleen dat wat Leonoor zegt, en aardappels met óf spinazie, óf bloemkool óf worteltjes en vlees, maar verder niks. Pizza alleen met tomaat en kaas, geen pasta enzo.

Ik vind veel dingen wel lekker, maar soms maakt de moeder van mn vriend iets klaar wat ik écht smerig vind, rare combi's zoals mie met kebab :s Ik hou sowieso niet van kebab. Rijst eet ik liever ook niet maar soms moet ik wel. Maar als k van tevoren weet dat ik iets ga eten (of thuis, of bij mn vriend. we eten bijna altijd samen en wisselen af bij wie) wat ik echt niet lekker vind, dan regel ik het zo dat we juist niet daar gaan eten..

Wat grappig om m'n reactie weer te lezen :D

Mja, mijn ouders maakten nooit een machtstrijd van 't eten; we moesten dingen altijd heel serieus proeven. Het was ook niet echt dwingen, maar echt andere opties dan je bord leegeten had je niet :P (Dus bv. gewoon maar brood gaan eten was echt uit den boze.)

Ik lust bijna alles wel, alleen kaas is altijd een beetje moeilijk; ik hou gewoon niet echt van geitekaas en schimmelkazen.

Nee dat is dus niet perse zo.
Bij jou hielp het, bij mij hielp het niet.
Bij Andijvie hielp het, bij ikkebenikke hielp het niet.

Dus het helpt niet per definitie. En het is ook maar de vraag of het dat proeven en herhaald eten was wat zorgde dat je het ging leren eten of dat je smaak gewoon veranderde.

Ik zag een tijdje geleden hoe kindjes die echt télkens weer een gevecht aangingen als het om eten ging werden 'behandeld' door een kinderdietiste. Peuters kregen van hun ouders altijd het bekende eten, want dat aten ze netjes op, maar zodra ze iets kregen wat ze niet kenden, begon de strijd (en het eindigde altijd in ouders die hun kind toch maar weer het veilige voedsel gaven). De dietiste was erg duidelijk; je at je bord leeg en dan kreeg je een lekker toetje, of je at je bord niet leeg en ging met honger naar bed. Kinderen die met honger naar bed gingen leerden heel snel dat ze toch maar beter wel konden eten. Ik denk ook niet dat die kinderen het echt vies vonden, ze kenden het alleen niet.

Mijn ouders deden eigenlijk hetzelfde; als je je bord niet leeg at, dan geen toetje, en als je niets at, tja, dan mocht je aan tafel blijven zitten terwijl de rest tv ging kijken en uiteindelijk met honger naar bed. Werkte fantastisch, 't is echt maar heel weinig gebeurd dat we met lege magen naar bed gingen. ('t Voelde overigens wel altijd alsof we een keus hadden, 't was geen echt gevecht ofzo. Aan tafel was gewoon altijd gezellig.)

Dat is een hele andere discussie.
Hier ging het dus om kinderen die dingen niet aten, omdat het onbekend was.
Heel veel kinderen eten dingen niet die onbekend zijn. Dan helpt belonen inderdaad, net zoals bijna alle negatieve gedragingen weg te krijgen zijn met behulp van belonen.

Maar daardoor gaan ze nog niet allemaal dingen die ze echt vies vinden, leren waarderen.

Er zijn in ieder geval twee routes naar het 'vies vinden'; nooit onbekende dingen eten en daardoor onbekende dingen vies gaan vinden, dingen hoe dan ook vies vinden. Ik denk dat groep 1 groter is dan groep 2, gewoon omdat héél veel peuters/kleuters/kinderen gewoon niet hóeven te proeven. Dat wil niet zeggen dat je iets niet écht oprecht vies kan vinden ofzo. (Ik eet m'n hele leven al kaas en vind sommige soorten toch echt heel erg vies, als ik de smaak omschrijf wijkt 't ook af van wat mensen die de kazen lekker vinden zeggen te proeven; ik proef heel vaak een bittere nasmaak, terwijl mijn ouders deze bv. helemaal niet proeven.)

offtopic:
@andijvie, ik zat te denken over dat jij geen kaas lust, omdat t n bittere nasmaak heeft. ik heb dat nooit van iemand gehoord, maar wat ik wel laast las, is dat wanneer enzymen ( die in je bijvoorbeeld in je speeksel zitten) het eiwit in de zuivel afbreken en inderdaad een bittere smaak ontstaat, dit gebeurt niet in 1 minuut maar misschien hiu jij je eten langer in je mond oid, of blijft de smaak langer hangen ofzo, waardoor dit proces wel bij jou en niet bij bijv. mij plaatvind.....
just a thought;)


ontopic.
het enige wat ik echt niet eet zijn spareribs, niet omdat ik die specifieke vleessoort niet lekker vind maar meer om hoe het eruit ziet en hoe je t eet, in mijn ogen ist echt iets voor cavemen en niet voor geciviliseerde mensen:P
verder lust ik eigenlijk wel alles, al zijn er uiteraard wel dingen die ik minder lekker vind, maar dus wel gewoon eet als t mij voorgeschotelt wordt

als ik heel eeerlijk ben vind ik mensen die niets lusten maar een beetje vervelend, ze kunnen t misschien niet altijd helpen omdat ze het nooit geleerd hebebn om dingen te leren eten open te staan voor nieuwe smaken, maar sorry ik vind t maar aanstellerij.
ik ben er ook een groot voorstander van om kleine kinderen allen te laten eten wat de pot schaft en idd anders maar met honger naar bed te laten gaan, ik denk niet dat t ook verkeerd is om te leren dat t ook een belediging is, naar de kok, om te zeggen dat je iets vies vind.

Gelukkig zit er ook een grijs gebied tussen niks lusten en vies vinden/niet eten.

Het ligt vooral aan het klaarmaken en herinneringen aan eten.
Groenten kun je verwerken in overschotels, pureren en ergens in 'verstoppen' (daar is een grappig boek over) of met een lekker sausje erover heen. Vlees hoort niet taai te zijn enz.
Wat je vroeger vies vond, kun je nu juist heel lekker vinden. Je smaak moet zich nog beter ontwikkelen en je hebt dan ook minder smaakpapillen waardoor sommige dingen niet meer zo sterk zijn. Maar je gaat idd niet zo snel weer iets eten dat in herinnering vies was. Al kan het geen kwaad om het weer een keer te proberen.
Sommige dingen kun je ook leren waarderen nadat je het meerdere keren hebt gegeten.

Ik vind mensen die niks lusten en daarom niks eten erg vervelend. Het ergst zijn de mensen die bah roepen bij iets dat ze nog nooit gegeten hebben.