Papa?
 

Papa, waar gaan mensen heen na hun dood?
Waar gaan ze heen als ze wit zijn, en koud?
Waar gaan ze heen als er een glimlach op hun lippen bevroren is?
Papa, waar ben je nu?
Waar is de hemel, is dat bij de sterren?
Zweef je tussen de sterren, papa?
Ben je gelukkig daar?
Papa, waar ben je?
Ik mis je, ik heb je nodig
Wat moet ik zonder jou, wat moet ik zonder je wijsheid?
Wat moet ik zonder je ervaring, en je onvoorwaardelijke liefde?
Wat moet ik, nu jij er niet meer bent?
Papa, waarom ben ik hier, zo alleen zonder jou?



Niet uit eigen ervaring geschreven, overigens.

Je zou haast denken dat het wel uit eigen ervaringen is geschreven!! Mag ik vragen waarom je zo'n gedicht schrijf terwijl het niet over jezelf vraagt? Hoe kun je er dan gevoel in stoppen?

Nou, ik las op een forum een topic over een meisje wiens vader kanker heeft en dus binnenkort doodgaat...En daar kreeg ik zo'n sterk gevoel bij dat ik het eruit moest schrijven. Waar dit gedicht dus uitkwam.

Best wel heeeeeeeeeel erg mooi eigenlijk!

Mag ik misschien vragen, hoe kom je in godsnaam op het idee om zoiets te schrijven, terwijl je vader nog leeft, en waarschijnlijk (ik ga voor het gemak maar uit van het stereotype vaderbeeld) elke dag naar z'n werk gaat en brood op de plank brengt?

Even een rare gedachte misschien, maar waarom bedenk je zulke deprimerende gedichten, als je er verder helemaal niets mee te maken hebt?

Groeten, kusjes

Ben ik het helemaal mee eens! Als je zoiets schrijft net alsof je het zelf hebt meegemaakt, moet je wel veel inlevingsvermogen hebben, maar ik vraag me af of het niet heel ongezond is.

Waarom zou het niet gezond zijn?

'k vind het op zich mooi, alleen niet echt een gedicht, meer een verhaaltje met korte zinnen.

Het is inderdaad meer een soort brief, verhaaltje. 'Ongezond' was inderdaad verkeerd uitgedrukt, maar ik vind het toch maar raar. Vooral omdat ze het zo schrijft alsof het echt over haar vader gaat. Ik vind het raar.

Voor S. Swaenenburgh en Medea:

Ze had het al zo'n beetje uitgelegd. Vind het wel knap als je je zo kunt inleven!

Had ik gelezen. Ze zou het eens aan haar vader moeten laten lezen, ik durf te wedden dat ze er meteen nog eentje kan schrijven nadat die ter plekke zijn laatste adem uitblaast door een hartaanval. :rolleyes:

Ach nee joh, da's een beetje overdreven, vind je niet? Ik moet zeggen dat ik het ook wat vreemd vind, net alsof je zielig wílt zijn. Nou ja, in ieder geval mooie woorden, dat gedicht.

Ik vind het een beetje oppervlakkig,
zo`n kleine-kindjes-interpretatie

Ik vind het echt heel erg mooi!

komt heel dichtbij.

Knap ook dat je het ondanks dat je het niet hebt meegemaakt, toch zo kan schrijven alsof mensen denken dat t wel zo is. Het raakt heel erg.

Nog iets raars wat nu pas tot me doordringt: Als je kanker hebt ga je dus binnenkort dood? Dat is wat voorbarig in deze tijd, denk je niet?

ja, maar ze bedenkt toch dan naar aanleiding van dat topic hoe het zou zijn als die vader dood zou zijn? :confused:

Het doet me denken aan een kind met een geringe belevingswereld, het heeft wel iets, maar als een gedicht beschouw ik het niet.

op deze manier speelt het in op het goedkope sentiment. En veel mensen zien het dan opeens als gedicht, omdat ze er een gevoel bij krijgen. Dat is het gevaarlijke eraan.
En wat betreft het inlevingsvermogen van de schrijver is het alleen maar goed dat ze iets kan schrijven dat ze niet heeft meegemaakt want daar moet je het toch wel van hebben bij het schrijven van poezie. 95% van wat je schrijfd is toch fantasie?