woede
 

dit is zo de 2de keer dat ik iets neer schrijf, de eerste keer heb ik het gescheurd omdat het zo slecht was, dit is wellicht niet veel beter, maar ik wilde het er toch eens uit:

Woede
het zit in mijn hart
en verspreidt zich over mijn lichaam
het neemt controle over mijn hersenen
stroomt door mijn aderen
en verandert mijn bloed in gif
hoemeer ik het eruit wil, hoe meer grip het krijgt op mezelf
ik verlies controle over mezelf
en kan niet overweg met mezelf
ik wil het uitschreeuwen
ik wil weglopen en nooit teruggevonden worden
ik heb al zoveel op de muur geslagen
dat mijn vuist bloedt, maar ik voel het niet
ik kan het niet meer voelen
ik kan haast niets anders meer voelen dan woede
het overmant me
en er verloopt geen seconde zonder
het duurt al veel te lang
mijn geest heeft er zich al aan overgegeven
zal ik ooit nog iets anders voelen???

Waarschijnlijk wel. Ik denk dat hier het probleem belangrijker is dan het gedicht. Je boodschap komt goed over.

het is niet echt een gedicht meer een schreeuw denk ik..adhd?

True

Als ik nog iets anders zou zeggen, zou dat niet echt toegevoegde waarde hebben, dus ik sluit me hier bij aan...

eigenlijk wel maar meer zeg ik liever niet
geen adhd voor zover ik weet

'woede' is inderdaad het enige gevoel dat hierbij past. Toch vind ik het gedicht niet echt goed; het spreekt opzich wel, maar technisch vind ik het niet zo bijzonder. de woordkeus is nogal simpel en ik vind er niet echt een ritme in.