In hoeverre kun je verantwoordelijk stellen voor zijn eigen daden?
 

In hoeverre mag je iemand verantwoordelijk stellen voor zijn daden, wanneer praktisch alles wat je doet een gevolg is van een oorzaak van buitenaf? Mag je een slechte jeugd als verzachtende omstandigheid doen gelden wanneer iemand zijn vrouw mishandeld heeft?

Er geld imho slechts 1 regel. Als jij die persoon zou zijn, hoe zou jij dan gereageert/gehandeld hebben? Zou jij beter handelen, of zou jij ook jezelf oordelen zoals je over hem oordeelt?
Zo ja, oordeel er dan op los. Zonee oordeel dan niet of zacht, of iig zoals je ook over jezelf in die situatie zou oordelen.

Salaam Aleykoem :)

Iedereen heeft wel wát meegemaakt dat invloed heeft op zijn/haar leven, maar je hebt altijd een keuze tussen (n) en (y) dus een beetje doorzetter slaat z'n eigen weg in.

Ja je kan ook in zoverre beschadigd zijn dat je geestelijk niet meer helemaal oke bent, maar dat is iets anders.

Dat is een vraag die zo enorm complex is dat hij eigenlijk niet goed te beantwoorden is in het bestek van dit topic. Maar globaal kun je zeggen dat iemand die zó onder invloed heeft gestaan van externe factoren, dat er niet meer gesproken kan worden van een vrije wil, niet meer gestraft moet worden voor zijn daden als leedtoevoeging. Natuurlijk kan er wel een maatregel worden opgelegd als bijvoorbeeld verpleging/behandeling.

Het is moeilijk te zeggen wanneer iemand geen vrije wil meer heeft gehad en dus geen handelingsvrijheid. De rechter zal moeten toetsen aan een abstractie, een objectiviteit, namelijk de weldenkende en redelijke mens. Die anonieme figuur zal het uitgangspunt zijn bij de beantwoording van de vraag of déze persoon een verwijt kan worden gemaakt. Dat is natuurlijk heel erg moeilijk, omdat je niet in het hoofd van iemand kunt kijken. Door middel van psychiatrisch onderzoek en dergelijke zal dus bepaald moeten worden of een gemiddelde, redeiljk denkende mens ook zo gehandeld zou hebben.

Nogmaals, eigenlijk is op die vraag geen antwoord in abstracto te geven.

Individuele verantwoordelijkheid berust op de intentie van de persoon in het licht van zijn mogelijkheden om goed te doen en kwaad te ontwijken.

moet je wel weten wat goed is en wat slecht.

Aanschouw...opnieuw mijn woorden:

"Individuele verantwoordelijkheid berust op de intentie van de persoon in het licht van zijn mogelijkheden om goed te doen en kwaad te ontwijken."

Nee, iemand is nou eenmaal verantwoordelijk voor zijn eigen daden.

Misschien cliche, maar naar mijn mening zeker waar: Je hebt altijd een keus...

Zelfs wanneer je wordt opgedragen iemand te doden, door bijvoorbeeld een bevelhebbend officier wanneer je in dienst bent, heb je nog de keuze het niet te doen.

Het ligt eraan hoe zwaar de mogelijke gevolgen voor jou wegen denk ik.

Even een offtopic vraagje hoor. Ben je moslim?

Dus als ik je goed begrijp gaat het er niet zozeer om of de straf echt verdient is, maar welk nut het voor de samenleving heeft?

Als je een pistool op je hoofd zou krijgen en je zou door je hoofd geschoten worden wanneer je je moeder niet met een knuppel zou neerslaan, zou je dan gestraft mogen worden voor het feit dat je je moeder sloeg?(als je het zou doen natuurlijk)

Als iemand een gevaar voor de samenleving is, dan is hij inderdaad beter op zijn plaats buiten de samenleving, maar er is een verschil tussen een gevaar zijn en geen nut hebben, toch?

Ik denk dat er wel degelijk straffen opgelegd mogen worden voor misdaden met welke verzachtende omstandigheden dan ook. Als iemand een slechte jeugd heeft gehad, had hij hulp moeten zoeken als hij dat niet aan kon, in plaats van misdaad, misschien zelfs anderen pijn doen. Als hij niet de keuzevrijheid had om die hulp te zoeken mag hij nog steeds dezelfde straf krijgen, maar moet hij die hulp bij het opleggen van de straf aangeboden of opgelegd krijgen.

Tis maar een mening...

maar sommige mensen hebben een ander licht van zijn/haar mogelijkheden dan de ander. Zij zouden dus mogelijkerwijze meer naar het kwade aangetrokken worden (wat dat ook moge zijn) dan naar het goede.

Flink deterministisch kan je de morele verantwoordelijkheid verwerpen, maar dat wil nog niet zeggen dat je de dader niet mag straffen. Dit kan nog wel in de hoop dat de dader niet weer in zijn oude gewoontes vervalt bijvoorbeeld.

De zinsnede 'in het licht van zijn mogelijkheden' kun je niet lezen zonder een zekere objectivering. Je moet namelijk weten hoe een gemiddeld persoon met die mogelijkheden zou hebben gehandeld. Pas nadat daaraan getoetst is, kan gezegd worden of die persoon juist gehandeld heeft of niet.

mooi criterium...wat is een gemiddeld persoon??

Die gemiddelde persoon bestaat dus niet, maar iets of iemand moet als uitgangspunt genomen worden. Hoe zo'n persoon zich in welke situatie hoort te gedragen krijgt vorm in rechtspraak en gewoonte, maar dan hebben we het alleen maar over geestelijke stoornissen er strafrecht. De vraag is nogal breed gesteld en daarom eigenlijk niet te beantwoorden.

Niet letterlijk inderdaad, maar dan heb ik waarschijnlijk iets verkeerd begrepen:

Wat begreep ik verkeerd?

Hoe zou jij hem stellen?

Hmm, ik bedoel het eigenlijk iets algemener. Maar eigenlijk was dat voorbeeld ter verduidelijking van de situatie. Ik dacht dat het voor zich sprak dat ik het vooral over misdaden heb, maar dat bleek dus niet zo. Sorry daarvoor. Ik vind het ook goed om op deze vraag verder te gaan.