dagboek van een kluizenaar (2)
 

De schaduw die zich voltrekt
Op de witte sneeuw
Het is niet mijn schaduw
Waar ik insta

De kameleon als symbool voor mijn dagen
En de eenzaamheid, die ik niets verwijt
Om altijd samen te zijn geweest, vergeet ik de uren
En de minuten die opgeslokt zijn, door jouw ogen

De aandacht die ik vestig, op alles wat niet is
Verslapt mijn lichaam, en voed mijn onvermogen
De situatie uitgeschetst, zonder een penceel vast te hebben gehouden
Mijn waarheid, kent geen tijd, en mijn klok staat al 2 jaar stil

De ironie van ons
Is dat jij en ik alleen
Meer eenzamer zijn
Dan wij ooit samen waren.

Er is geen troosteloosheid
En er is geen medelijden
Maar er is altijd de wind
Die mijn lot niet kent

En ik waai overal in mee
Maar ik blijf altijd alleen
En ik durf overal heen te gaan
Maar het maakt niets uit.
Alleen is meer samen
Dan dat ik dat was met jou..

wows wat een gevoel man ! kzit zo beetje nog na te trillen ;) tis opzich wel jammer dat het meer op een verhaal lijkt dan een gedicht, mischien had je hier en daar een rijm ertussen kunnen doen, dis echt weer zo'n lekker kippenvel gedicht (Y)

Vind hem ook heel mooi...mooie beeldspraak (zoals dat met die kameleon)
Maar zou proberen om de zinnen wat van dezelfde lengte te maken. Zal vlotter lezen.
Maar het spreek me aan...echt wel knap geschreven!!

ik vind dit wel goed, ja.
en ik ga nie uitleggen waarom.
maar ik dig t.

de titel vind ik alleen zelf niet zo cool.
kon hem niet meer veranderen .

Ik vind het een erg goed gedicht, naarmate het verder naar het einde loopt komt er steeds meer dramatiek in voor en herhaling van het gevoel, wat het een erg diep en gevoellig gedicht maakt (y). De verandering van regellengte na de derde strofe spreekt me aan, vanaf dat punt is het gedicht erg sterk (y). In de eerste drie strofen schets je bovendien een mooi beeld.

Als je de titel nog wilt veranderen, kan ik dat wel even voor je doen. U zegt het maar :).

trouwen?

een kus van een kluizenaar
mag hij heten.

altijd.

zo, dit topic gaat voortaan door het leven als een kus van een kluizenaar :).

mwah, ook al zou dit gedicht het meest beroerde gedicht ooit zijn, dan nog zou ik je lovende kritiek geven, want sinds ik je heb horen zingen weet ik: JIJ DOET! :D:D:D:D

Maarja, het meest beroerde gedicht is het niet, want het is sfeervol geschreven, met veel dynamiek.

Ik vind het echt heel knap van je dat je zo'n goed en gevoelig gedicht kan schrijven. Heel mooi, vooral de beeldspraak.
Schrijf je uit ervaringen? Of uit de losse pols? Ik heb er bewondering voor.