Goh, na de spanning vannacht en vanmorgen is alles weer goed.
Ik lag wat met J. op bed, hij deed iets wat ik echt nog niet kan, waar ik doodsbang van word. Ik fluisterde dat hij dat niet moest doen, hij bood zijn excuus aan.
Om negen uur zei hij dat hij ging slapen. Ik schraapte mijn moed bij elkaar en vertelde dat ik sommige dingen niet kan omdat er dingen waren gebeurd. Daar was die lieve, zachte blik weer. Hij streelde mijn wang en zei dat het helemaal niet erg was.
Als hij zo zacht kijkt weet je dat hij het meent, weet je dat hij je leuk vindt. Door alle piercings, maar vooral door de bridge, heeft hij een hard gezicht. Normaal gesproken heeft hij felle ogen. Die lieve blik is zo teder.
Nog even bij K. gezeten, thuis keken mijn ouders samen tv, ik hoorde ze lachen. Ik besloot om een biertje in de kamer te drinken, kijken hoe het zou gaan. Mijn vader zei dat hij van me hield, ik verschrikkelijk mooi was, innerlijk en uiterlijk.
Ik vertelde dat J. mijn vriendje was. Ik had een bedrukte reactie verwacht, een afkeurende blik.
Maar ze waren blij voor me. Eindelijk had ik met die jongen waar ik al voor de tweede keer in 6 maanden over zwijmelde.
Ik heb er wel vertrouwen in, opeens. Ja, ik was ook verschrikkelijk gek op T., na anderhalve maand maakte ik het zonder enkel gevoel uit, ik weet dat ik kan omslaan.
Maar J. zal me meer begrijpen dan T. deed. J. is ook verslaafd, hij is ook suicidaal en depressief geweest, hij heeft enig idee wat er in mijn hoofd omgaat. Ik hoop dat er niet weer een snelle omslag komt, maar ik ga er ook niet aan denken. Genieten, er voor gaan, al zal het soms moeilijk worden. Omdat ik ga stoppen met drugs en hij niet, maar ook omdat we botsende karakters hebben. Allebei koppig, fel, niet ergens omheen draaien maar gewoon keihard confronteren. Maar ik heb er vertrouwen in.