Door gebruik te maken van Scholieren.com of door hiernaast op ‘akkoord’ te klikken, ga je akkoord met onze gebruiksvoorwaarden en geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Als je niet alle cookies wilt toestaan, ga dan naar ‘instellingen aanpassen’ om dit in te stellen. Ben je jonger dan 16 jaar? Zorg dan dat je toestemming hebt van je ouders om onze site te bezoeken. Hier lees je alles over hoe wij omgaan met je privacy.

Oud 15-04-2002, 18:49
chatfreak2002
Avatar van chatfreak2002
chatfreak2002 is offline
Zou jij over een X aantal jaar kinderen willen hebben?
En hoeveel?
Weet jij van je vriend(in) hoe hij/zij erover denkt?
Als je ooit kinderen krijgt, weet je al wat leuke namen?
Zou jij NU op dit moment al kinderen willen?
Versterken kinderen volgens jou de band tussen de pappa & mamma?
Zouden ouders minder snel scheiden (als ze getrouwd zijn dus) als ze kinderen hebben?
Met citaat reageren
Advertentie
Oud 15-04-2002, 18:53
^AmArU^
^AmArU^ is offline
Citaat:
chatfreak2002 schreef:
Zou jij over een X aantal jaar kinderen willen hebben? 1, 2 Jaar
En hoeveel? 4/5
Weet jij van je vriend(in) hoe hij/zij erover denkt? Ik heb geen vriendin
Als je ooit kinderen krijgt, weet je al wat leuke namen? Nee heel moeilijk, maar het zou wel een hele coole naam worden, zo'n coole latina-naam of negernaam, echt vet...of amaru vind ik ook een mooie naam!
Zou jij NU op dit moment al kinderen willen? Ja
Versterken kinderen volgens jou de band tussen de pappa & mamma? Over het algemeen wel
Zouden ouders minder snel scheiden (als ze getrouwd zijn dus) als ze kinderen hebben? Over het algemeen wel
Met citaat reageren
Oud 15-04-2002, 18:57
KrizzZzZZzzjE :P
Avatar van KrizzZzZZzzjE :P
KrizzZzZZzzjE :P is offline
Ik wil maxiemaal 3 denk ik en ut liefst 2, en ze gaan heten Jaapie <maak nie uit of ut is jongen of meisje> en Annekdote <alleen voor meisje>, als er dan toch een derde van komt... gaat ie heten Klaasje
__________________
Estilapo coge la dretticos !!
Met citaat reageren
Oud 15-04-2002, 18:57
marlies
Avatar van marlies
marlies is offline
Ik zou heel erg graag kinderen willen hebben
3 of 4
geen relatie
nee niet echt
een beetje wel, maar het lijkt me handiger als ik wat ouder ben
Ja alleen in het begin ga je denk wat meer uit elkaar, omdat er dan opeens een extra persoon is
misschien wel..weet ik niet
__________________
Als ik later groot ben, trouw ik met kermit de kikker :p | Tel wat je hebt, niet wat je mist
Met citaat reageren
Oud 15-04-2002, 18:59
KiNkY-KaKkY
KiNkY-KaKkY is offline
volges mij versterken kinderen de band tussen ouders juist helemaal niet...doordat er een kind bij is gekomen heb je volgens mij echt wel minder tijd voor elkaar en kun je dus minder makkelijk leuke dingen samen gaan doen. Maar ja het kan natuurlijk ook anders. Ouders zullen wel minder snel gaan scheiden door dat ze een kind(eren) hebben. Ik zelf hoef voorlopig echt nog geen kinderen misschien als ik 27/29 ben zoiets...eerst nog ff lol maken zonder al die verantwoordelijkheden!
__________________
*I'm going crazy, I might be a fool, but there's no way out...I just got to be with U!*
Met citaat reageren
Oud 15-04-2002, 18:59
^AmArU^
^AmArU^ is offline
Citaat:
KrizzZzZZzzjE schreef:
Ik wil maxiemaal 3 denk ik en ut liefst 2, en ze gaan heten Jaapie <maak nie uit of ut is jongen of meisje> en Annekdote <alleen voor meisje>, als er dan toch een derde van komt... gaat ie heten Klaasje
Annekdote? Dat is echt zieliiiiig
Met citaat reageren
Oud 15-04-2002, 19:19
Alicia Silverstone
Avatar van Alicia Silverstone
Alicia Silverstone is offline
ik wil wel graag 2 kinderen.....

jah van m'n vriendjuh weet ik dat hij PER SE kinderen wil.......
Dan denk ik........damn.......wat als nou blijkt dat ik geen kinderen kan krijgen, je hebt toch een relatie omdat je van iemand houdt, daar kan het wel/niet nemen van kinderen toch nix aan veranderen, vind ik hoor......

namen: hehe, zal ik dat zegguh?
Alicia voor een meisje
of Daniëlle
note: ik heet zelf dus geen Alicia hoor, maar vinnut gewoon de mooiste naam van de wereld

voor een jongen....ehhh Arthur vinnik wel een mooie naam...verderz weet ik t nog niet...

Op dit moment zou ik zeker nog geen kinderen willen.....
damn, ik moet m'n hele leven nog inrichten...
voor m'n 30e vinnik wel mooi.....

Kinderen kunnen de band versterken, maar ook juist niet.....
Ouders kunnen veel ruzie krijgen om hun kinderen, kinderen kunnen veel irritaties opwekken, vooral als ze ouder zijn.

Ik denk dat ouders wel minder snel zullen scheiden, je hebt toch veel meer verantwoordelijkheid.

xxx

Alicia
__________________
Anything is possible, if you believe in the magic of your dreams
Met citaat reageren
Oud 15-04-2002, 19:29
Aurora
Avatar van Aurora
Aurora is offline
Ik wil over ongeveer 10 jaar eens beginnen met kindertjes...ik wil er 2..een jongen en een meisje..leuke meisjesnamen vinnik Luna, Jasmijn, Amber en nog veel meer waar ik nu even niet opkom!! En leuke jongensnamen Robin en Tobias..en ik denk dat kinderen de band tussen 'de papa en mama' kan versterken ja..hoeft niet per se, meestal wel denk ik.
__________________
what a lovely day to shape your dreams
Met citaat reageren
Oud 16-04-2002, 11:45
)Vampje(
)Vampje( is offline
Citaat:
chatfreak2002 schreef:
Zou jij over een X aantal jaar kinderen willen hebben?
En hoeveel?
Misschien als ik in de 30 ben, eentje.
Citaat:
Weet jij van je vriend(in) hoe hij/zij erover denkt?
Hij heeft ze liever niet volgens mij, anders eentje.
Citaat:
Als je ooit kinderen krijgt, weet je al wat leuke namen?
Voor een meisje:
-Nadja
-Daphne
-Pim ---> echt grappig vinnik dat!
-Tanja
-Max ---> weer zo'n leuke!
-Sam/Sem --->idem
-Anna
-Daan (tje)
-Jennifer
-Lola
-Nikki
-Gwen
-Aimee
-Alex (andra)
-Allyson
-Avalone
-Babs
-Bo
-Carmen
-Celeste
-Charée
-Joey
-Delphine
-Demi
-Devika
-Doris
-Estelle
-Fae
-Hedi
-Mees
-Puck
-Rebekka
-Scarlet
-Tess
-Yara

Voor een jongen:
-Sasza
-Damiën
-Wladimir
-Shagrath
-Juska
-Ville
-Luca
-Levi
-Joey
Citaat:
Zou jij NU op dit moment al kinderen willen?
HELL NEE!!
Citaat:
Versterken kinderen volgens jou de band tussen de pappa & mamma?
Jawel
Citaat:
Zouden ouders minder snel scheiden (als ze getrouwd zijn dus) als ze kinderen hebben?
Hmmz, als dàt de reden is...Naja, ik denk het wel. Je laat toch een heel gezin in de steek natuurlijk...

Enne, chatfreak: Echt een coole topic dit!! Hiermee zet je tenminste mensen aan het denken!!

Laatst gewijzigd op 16-04-2002 om 12:10.
Met citaat reageren
Oud 16-04-2002, 12:39
Verwijderd
2,een jongen en een meisje,liefst een 2ling
ja,die wil ze meteen,als ik nu zwanger wordt zegt ie zijn school af,gaat werken en regelt een huisje waar we inkunnen
de namen weet ik niet,t liefst een exotische naam
JA!!! ik wacht er alleen mee tot ik ze kan geven wat ze iig nodig hebben
denk het wel
als mensen willen scheiden doen ze het toch wel,met of zonder kinderen,sommige wachten tot ze 18 zijn ofzo en sommige eerder
Met citaat reageren
Oud 16-04-2002, 12:46
Verwijderd
Citaat:
chatfreak2002 schreef:
Zou jij over een X aantal jaar kinderen willen hebben?
>> Ja. Maar wat X is, kan ik nu nog niet zeggen

En hoeveel?
>> Veel! Meer dan 5 iig

Weet jij van je vriend(in) hoe hij/zij erover denkt?
>> Heb geen vriendin

Als je ooit kinderen krijgt, weet je al wat leuke namen?
>> Nr1, Nr2, Nr3 ... Nee, ik weet nog niks

Zou jij NU op dit moment al kinderen willen?
>> Doe maar niet, nee.

Versterken kinderen volgens jou de band tussen de pappa & mamma?
Zouden ouders minder snel scheiden (als ze getrouwd zijn dus) als ze kinderen hebben?
>> Mijn ouders zijn gescheiden, dussss... Maar ik denk/hoop over het algemeen wel!
Met citaat reageren
Oud 16-04-2002, 13:13
Alet
Alet is offline
Over ± 10 jaar zou ik zeker een stuk of 3/4 kinderen willen hebben. Ik heb al wel namen in mijn hoofd, Tom Julia/Juliet, Oscar, Iris, Pim/Tim, Elise.
Op dit moment zou ik absoluut geen kinderen willen. Laat mij eerst maar even van mijn vrije leventje genieten en mijn studie afmaken.
Ik denk dat het hebben van kinderen de band tussen ouders wel kan versterken. Je gaat in een gezin samen voor hetzelfde, je hebt liefde voor dezelfde wezentjes. De gevolgen van een scheiding zijn voor een gezin ook groter dan een kinderloos stel.
Met citaat reageren
Oud 16-04-2002, 13:27
Eaglewing
Avatar van Eaglewing
Eaglewing is offline
Ja, ik wil wel kids (over een tijdje).
Over namen denk ik niet zoveel na, maar voor een meisje vind ik bv Elnoor, of Eleneore, Adelaine of Rozemarijn(Roos) wel wat. Voor boys heb ik eigenlijk nog niet echt iets leuks.
Met citaat reageren
Oud 16-04-2002, 15:41
Rio
Rio is offline
[QUOTE]chatfreak2002 schreef:
Zou jij over een X aantal jaar kinderen willen hebben?
En hoeveel?
[QUOTE]

Ja, 4/5...

Weet jij van je vriend(in) hoe hij/zij erover denkt?

ja, hij zou het super vinden!!

Als je ooit kinderen krijgt, weet je al wat leuke namen?

Mijn eerste zoontje gaat ZOEFAR heten, dat betekent lief en verder vind ik voor de jongens DIMITRI, CHASE, TOINNE & JONATHAN erg mooi en voor de meisjes LAILA, BRITT, DOETJA, ANICE & RYANHA.

Zou jij NU op dit moment al kinderen willen?

nee, daar ben ik nog nie aan toe.

Versterken kinderen volgens jou de band tussen de pappa & mamma?
ja, volgens mij meestal wel, maar dat ligt aan de situatie....

Zouden ouders minder snel scheiden (als ze getrouwd zijn dus) als ze kinderen hebben?

ja, want de kinderen lijden er meestal onder, en toch is het voor de meesten wel goed als het toch al heel slecht gaat in het gezin is het misschien wel beter...

liefs, Rio
__________________
*** Als een droom werkelijkheid wordt, wordt de werkelijkheid dan een droom? ***
Met citaat reageren
Oud 16-04-2002, 16:02
rabecca
rabecca is offline
Citaat:
chatfreak2002 schreef:
Zou jij over een X aantal jaar kinderen willen hebben?
En hoeveel?
Weet jij van je vriend(in) hoe hij/zij erover denkt?
Als je ooit kinderen krijgt, weet je al wat leuke namen?
Zou jij NU op dit moment al kinderen willen?
Versterken kinderen volgens jou de band tussen de pappa & mamma?
Zouden ouders minder snel scheiden (als ze getrouwd zijn dus) als ze kinderen hebben?
Ik zou wel graag een kindje willen jah, eentje maar hoor.
Ik weet van hem hoe hij erover denkt hij wil later ook wel een kindje.
Pfffff namen weet ik nog niet ik vind iedere keer een andere naam mooi dus...
Ik zou niet geen kinderen willen, Ik zou er iig niet BEWUST voor kiezen.
Ja tuurlijk versterkt dat de band je hebt iets dat van jullie samen is en ook al ga je uit elkaar je kunt diegeen nooit echt uit je leven krijgen want je hebt een kind van hem/haar dus ik zie het ook als een soort van eeuwige verbintenis die je niet ongedaan kunt maken zoals trouwen.
Het klinkt stom maar ik heb zoiets van je word 1 met je partner in het lichaam van je kind....
Ja veel ouders blijven bij elkaar om de kinderen verdriet te besparen terwijl er geen liefde meer is.
__________________
*-_-*If you love something set it free, if it comes back it`s yours, if not, it never was yours*-_-*-----> Denk er maar aan!!
Met citaat reageren
Oud 16-04-2002, 16:22
Verwijderd
Buh, ik denk op m'n 32/33e wel eens aan kinderen..dan ben ik uitgeleerd en heb ik er tijd voor. Daarvoor niet, ik zit sowieso tot m'n 26e op een universiteit en daarna nog de raio-opleiding, dus die kids zullen moeten wachten..
Met citaat reageren
Oud 17-04-2002, 07:39
Loesje
Avatar van Loesje
Loesje is offline
Citaat:
zou jij over een X aantal jaar kinderen willen hebben? En hoeveel?
Ik weet het niet. Het ligt eraan of kinderen wel in mijn leven passen, ik wil het liefst een managementfunctie is een internationaal bedrijf. Dat is niet altijd te combineren met kinderen.En ik wil het mijn kinderen niet aandoen om vanaf hun eerste jaar naar een creche te gaan. Als ik kinderen wil dan pas tegen mijn 30,35ste.

Citaat:
Weet jij van je vriend hoe hij erover denkt?
Op dit moment heb ik nog geen vriend. Maar de jongen die binnen een week mijn vriend kan gaan worden, wil geen kinderen.
Citaat:
Zou jij nu op dit moment al kinderen willen?
NEE

Citaat:
Versterken kinderen volgens jou de bnad tussen de pappa & mamma? Zouden ouders minder snel scheiden (als ze getrouwd zijn dus) als ze kinderen hebben?
Ik weet niet of ze de band versterken, de band kan er ook slechter van worden omdat je minder tijd hebt voor elkaar. In het geval van mijn ouders, ja die zijn bij elkaar gebleven voor mijn broer en mij. Ze hadden bijna besloten te scheiden, maar hebben het toch weer geprobeert. WAs verder helemaal een rare situatie maar ik weet niet of ik er blij mee ben dat ze nu nog bij elkaar zijn. Alhoewel mijn ouders gewoon doen alsof er niets is gebeurt. We zien er nu wel uit als een gezellige familie enzo, maar of dat nu wel atijd zo is.
__________________
*ik besloot dat ik alles kon* Loesje
Met citaat reageren
Oud 17-04-2002, 07:58
Dark Angel
Avatar van Dark Angel
Dark Angel is offline
Heb ze niet, wil ze niet. Niet als in 'nooit'.
Ik heb gewoon geen interesse in kinderen, ik heb een lage tolerantie voor de herrie en drukte die met ze meekomt, en ik denk dat ik geen kind hoef te produceren om m'n leven invulling te geven. Dat kan ik ook zelf.

Mijn (toekomstige) vriend zal er hetzelfde over moeten denken, anders heeft een relatie weinig kans.

In mijn ervaring versterken kinderen de band tussen de ouders juist vaak helemaal niet; de vrouw heeft opeens alleen nog maar aandacht voor het kind, de man gaat meer werken (vaak ook financieel nodig), de ouders hebben (of nemen) gewoon niet genoeg tijd om elkaar eens zonder kinderen te zien en om aandacht te besteden aan hun relatie. Al gauw zijn ze alleen nog maar samen om... Tja, waarom? Om de kinderen.

Misschien zullen ze minder snel scheiden, maar kindervrije koppels zijn vaak veel gelukkiger samen. En een liefdeloos koppel dat samenblijft 'om de kinderen' vind ik maar wat triest, dan liever scheiden.
__________________
You can't have everything. Where would you put it?
Met citaat reageren
Ads door Google
Oud 17-04-2002, 08:35
Dark Angel
Avatar van Dark Angel
Dark Angel is offline
Oh, leuk verhaaltje over hoe het echt is....

Citaat:
Laura’s Story

* All names have been changed at the writer’s request

CHAPTER ONE
LAURA (Susan – my first child)

I had been happily married to Sam for five years. We had a good social life, wonderful holidays, financial stability, a beautiful home, and both had secure jobs. Our relationship was filled with lots of fun and apart from loving each other deeply, above all else, we were great friends.

Our mutual friends were now having children and, I particularly wanted to start a family. Sam was totally indifferent but we decided that if I was to fall pregnant, that would be fine, and if I didn’t, that would be fine too.

Prior to having children, I was totally irresponsible and extravagant. I bought myself old sports cars when my overdraft permitted me to, and zoomed around like a big kid. I took great pride in my appearance – loved nice clothes, make up and especially my long red nails!

I had tons of fun during my childhood with my brother and sister to whom I am still very close. We all had a terrific time together, and I wanted that all over again through my own children. I could not imagine life without a family – I have always had, and love company around me and realised, that once I had children, I would never have to spend time alone.

Being blessed with boundless energy and the knack of being able to do ten things at once in pure juggling mode, I didn’t foresee any difficulty in adding a child to my busy agenda.

On reflection, I realise that looking through these rose tinted glasses of mine, I only ever pictured having a toddler. I had totally overlooked the fact that there would be a baby first. Babies to me, were like little aliens. I had never been exposed to one of those!

But, decision made, we stopped using contraception and played a very long waiting game.

Out of the window went the theory of ‘if it happens fine and if it doesn’t that’s fine too.’ It was not fine and this situation made me feel desperate for a child. Every single month was filled with stress and strain. I became tearful each time my period reared its ugly head. If it was a day late I would use a home pregnancy test. The few minutes awaiting a positive result felt like hours. The disappointment each time felt like my world had come to an end.

And it nearly did one year on, when one evening I was doubled up in agony followed by a haemorrhage during the night. I had totally given up all hope of ever having children but, some hours later I was confronted with a positive pregnancy test. Through all the physical pain and fear, I almost jumped for joy. But this was short lived. I miscarried one week later.

Back at home and a few months later hope welled up inside me. I put the idea of trying once again to Sam and we started all over again and again and again ……..

Making love was no longer spontaneous. The thermometer by the bed around the 14th day of my cycle told us when to ‘have sex’. The science outweighed the passion. After the so called fertile period, I refused sex on the grounds that it might cause an early miscarriage.

Finally, after two long and stressful years, I conceived.

Out weighing the excitement of being pregnant were the constant fears of miscarriage. I wouldn’t hoover, iron, make love or do anything to risk losing this baby. My hormones were having a ‘hay day.’ My emotions had gone crazy. I never seemed to stop crying.

My family began to treat me like a celebrity and admittedly, I loved the attention I received. Having survived the first four months of this pregnancy, I actually began to enjoy it.

During the last two months of my pregnancy I began to feel so, so tired, all of the time. The fear set in at this stage – I’d lay awake at night and realise the responsibility I was about to take on. I was filled with sudden panic – had we done the right thing? I woke up with this fear during the early hours of each morning and went to sleep each night filled with apprehension.

Susan was born on 9.2.90 following a very straightforward labour and birth. The midwife handed her to me immediately for a cuddle. I did not want to hold my baby. She didn’t feel like ‘mine’ – she was not beautiful – she was wrinkled and ugly. I could not relate to her. I was taken to the ward crying as Sam left me for the night. I wanted to go home too, with Sam, without my baby – this little stranger.

I was devastated by the total lack of support from the nurses once on the ward. I had decided, and didn’t want to breast feed but, received enormous pressure to do so, from all the staff. I didn’t want to handle the baby let alone put her to my breast. I watched my child sleeping and wondered how she could possibly belong to me. She was my responsibility for life now. I was petrified by this thought.

Sam arrived the following morning full of excitement about the arrival of his beautiful daughter. He couldn’t wait to take us home. I was discharged not knowing how to bath my baby, change her bottom with confidence, or what to do when she cried. And when she cried, I cried and never seemed to stop crying for a long time after that.

I was assigned a midwife until Susan was ten days old, and a health visitor on the eleventh day. I was lucky – my husband had taken a week off of work, and my mother came over each day during the 2nd week to help me.

No one had told me to take things easy. On arriving home, the carrycot containing a sleeping Susan was put inside the cot once our dog Sadie had had her good sniff around the baby, and out came the hoover and duster. I prepared mountains of food for the onslaught of visitors, and from that moment on, entertained a house full of family and friends for the next few days.

I began to feel that I was sent home much too quickly. I was exhausted. I also realised that I didn’t know how to change a nappy, clean a belly button, make up feeds, work the sterilizer, bath the baby or wash the baby’s hair. What should I do when she cried, vomited, and wouldn’t drink her milk? Yesterday I was a fat, pregnant mum to be, today a mother. “Take your child, go home, bring it up – good luck”. Should I lay her on her back, side, front, hang her from the ceiling? How should I cope when she screamed with colic pains? I could not sleep. I panicked when the baby woke up for a feed. I became emotional with terrible mood swings. Sam didn’t understand how I was feeling or why I felt as I did. I couldn’t eat because of the constant ‘lump’ in my throat. I felt as though I was continuously rocking a baby I did not even want to hold.

I couldn’t stand the sound of her crying. It grated on my nerves. I didn’t like her. She had made me feel like this. Sam couldn’t handle her or me. He too, was petrified of this tiny baby which had put huge demands on our once perfect lives.

I then began to resent the knock on my front door. I didn’t want any more visitors. I didn’t want them to see me not coping, or being unable to show this baby love. Was I not meant to have ‘bonded’ with my child and feel thoroughly enthralled with her?

It was so important for me to set a routine for Susan so that a small amount of normality could be established in my chaotic home. But, the visitors wanted to hold her, pass her around, feed her – totally mess up any routine I might have had. And then, she wanted to be held – she’d gotten used to it. And so I was left with the tetchy crying child when my visitors went home. I hated them for leaving me. I resented them walking out of my home to a life of normality.

My mind had become totally confused. Conflicting feelings and thoughts made me feel as though I was on a constant roller coaster ride. The home I had once loved and proudly admired I now detested. I didn’t want to be there amongst all the baby gadgets and nappies. My weight plummeted and I was able to get back into my old clothes once again. But they never looked quite the same covered in sick, dribble and bum cream. And I had to cut off those lovely long red nails. I couldn’t risk scratching the baby. What had happened to me? My self image was suffering beyond recognition.

I was depressed – truly depressed and felt totally alone. If the whole world were in my front room – I would still feel this terrible isolation.

The loneliness was even more evident at night. I could barely face those late feeds alone. Luckily, I had my loyal old dog (Sadie) to sit with me when Sam was fast asleep. She truly gave me the courage to carry on. I felt comforted by the fact that Sadie was with me and that my relationship with her could remain strong and unaffected. She was the only one in my life that never annoyed me.

After a few days of lonely night feeding, I just couldn’t cope any more. On one particular night Susan awoke at 2.00am crying. I dived under my duvet to block out the noise and realised ten minutes later that she had stopped. I was so relieved and went back to sleep. At 7.00am the following day, I had still not heard any stirring from the nursery. I thought the worst but at the same time was hopeful that I would never hear her again. That is something I will never be able to forgive myself for but, feel that I must mention, for I am sure that many mothers have wished for the same in a moment of desperation.

Susan did eventually wake up, I did feed her but, never again did she wake me up for a night feed.

I had overcome a massive hurdle – no more lone feeds during the night.

A few weeks on and the novelty of ‘the new baby’ wore off …. And so did the help and support. I was left alone with my baby – but she still cried and she still demanded.

The depression by this stage was nicely in place only I hadn’t recognised it. Coping with everyday life was a constant and ongoing struggle. I began to resent my husband as he left for work each morning. What I would only give to walk out of that front door and close my life behind me. I was desperate to trade places with Sam – just for one day. I was so very low emotionally, and totally screwed up mentally. I started to bicker with Sam over the most trivial matters. This once ‘fairy tale’ like marriage was to me, appearing to crumble. I was scared. Sam not being that interested in ‘babies’ didn’t show any interest whatsoever in Susan, wasn’t particularly aware that she was even present unless she cried, and when she did, it put an enormous strain on our relationship. We were both uptight and each trying to protect the other from this alien figure in our home. My conversation was solely ‘the baby’. But what was there to say about her? She had slept, cried and poohed as usual. Where was this interesting exchange of daily news. Sam wouldn’t talk about his day because mine had become so boring in comparison. He knew I resented his life.

One particular afternoon, my mother came over to find a screaming baby and a hysterical Laura. I was in a state of pure panic. What had I done with my life? I realised my life content now. It felt like a prison sentence – the months stretching out ahead of me. The total lack of freedom. Why couldn’t I bond with my baby? My mother was shocked by my complete honesty.
I no longer wanted this child. I didn’t know what to do. Just shut her up and take her away. Mum offered to take Susan away from me and to bring her up until I was feeling well enough to have her back. I couldn’t understand how she could want her. She had brought up her own 3 children and was now prepared to take mine too.

The health visitor arrived during this traumatic episode and immediately recognised my devastation. She gently suggested that I visit my GP as soon as possible for some advice, and that perhaps I was suffering from Postnatal Depression – something I knew nothing about. Mum didn’t take the baby home. I went to my GP. He told me, ‘well done for admitting how you feel. It is quite normal to feel as you do, and you will bond once the baby starts to respond.’ I received no treatment.

Why hadn’t my friends reacted in the same way? Perhaps they had – who knows what goes no behind closed doors. And so, I had to accept that these feelings were normal, that I was doing everything I could for my child, and struggle on.

Friends would contact me, excited about my new arriKate, looking for news about the baby. I couldn’t discuss her or my feelings. I should be happy and full of excitement. I wasn’t.


Then I had to face the reality that my cupboards were bare. I’d force myself to go shopping with sheer panic in case the baby started crying, as I pushed the trolley around the supermarket. What would I do if she cried? What would other people think of me? I became petrified of leaving the security of my home.

I’d look at women without children and try to imagine what their life content was. I wanted to warn them never to have a baby. I was jealous of them.

I was living constantly on a knives edge and desperately needed the hour of peace and quiet when the baby was taking her nap. I then became obsessed about loud noises, for fear of the baby waking up too soon. It could be the doorbell, a few noisy kids outside, the telephone .. I remember the telephone ringing and me screaming so loudly into the receiver ‘hello’ (out of pure anger and frustration), which inevitably woke the baby up, rather than the phone ringing in the first place! Or, if on the rare occasion the baby had actually fallen asleep on me, I would be scared to breathe, cough or sneeze – I so desperately needed that time to myself.

And this stage was so very, very boring. I didn’t get to read a newspaper or concentrate on the radio or television. I felt totally out of touch with the real world. My depression was setting in deeper and deeper. My self image had hit rock bottom – I was desperate but did not know what to do.

My mood swings were intolerable and I hated and resented everyone who wasn’t in my actual situation.

I never knew that I was suffering from Postnatal Depression – it was me, my fault, my problem. I had no professional support and no hope of getting better in the foreseeable future.

I then began to suffer from feelings of extreme guilt – the lack of bonding with my baby. I had bonded better with my dog and my rabbit – immediately.

Why, so many months down the line had I not bonded with my own flesh and blood? I wanted to take my child, dump her and run. I never wanted to harm her but wanted someone to take her away and love her like I felt I never had or could. I needed to feel young again. I was only 26 years old yet felt old, frumpy and ugly. I had no inclination to dress up – what point was there when I would soon be covered in dribble or sick? This resulted in an even further low self image. How could my husband still love or fancy me when I looked and felt as I did. I completely lost my sex drive. I was in desperate need of love but felt as though I no longer deserved it. I was constantly tired, moody and tearful.

I would find myself at the Doctor’s surgery with minor ailments at least twice a week as my physical health began to suffer too. I wanted to die and was hoping that something was seriously wrong with me. Each time I left the surgery I was actually disappointed that I would survive the latest cough or cold.

The tension in our household was like a balloon about to burst. I couldn’t cope. I was scared. I wanted to go to work but my confidence would not allow me to. I was still fighting to hide this deep depression and tried so very hard to live up to false expectations. I was insecure, bored and felt totally inadequate.

If this is what having a baby was all about, then why did women have them? I hated the professionals for not warning me about these feelings. The ante natal clinic had boosted motherhood up to such an extent. No one had told me the truth.

Once Susan started to respond, perhaps with just a small smile, a gurgle or simply her following me with her eyes, I felt very rewarded to receive ‘something back’ after months of ‘blankness’ and so much effort on my part. It felt like a big “thank you”. My life still revolved very much around feed and sleep times, but I did feel as though I was finally getting somewhere with her routine.

But .. 1 step forward and 2 steps back … I just couldn’t seem to crack it! Although I felt better about Susan, I was most certainly not enjoying motherhood yet. Being able to recognise the baby’s needs more did instil a little confidence in my actions.

Yet, I was not confident or mentally strong enough to assert myself against conflicting advice which one inevitably receives when you have your first child. I still felt like a bad mother, every move I made was wrong – the baby wasn’t gaining enough, or perhaps was gaining too much, should be on solids, should not be on solids, needed more winding, had a bad tummy because I was not winding her correctly, should be dressed warmer, should wear a hat in the middle of June etc. etc. I truly did not know which way to turn or who to listen to. I could not listen to my own instincts because I did not believe in them.

Susan was a hungry baby and I introduced solids quite early as she was not satisfied with just a bottle – however much I gave her. It most certainly didn’t do her any harm but I was plagued with fear after listening to all the adverse opinions offered to me.

My husband had still not bonded with the baby and offered me no emotional support. I was trying my hardest to be a good wife to him – I never wanted to let him down, and often pushed the baby aside to be just that. Then I felt guilty towards the baby.

Everyone believed that I was coping really well. I had a wonderful way of hiding of my true feelings. That made it more difficult because I just wanted to scream and cry in frustration. I remember talking to my mother one morning on the telephone and admitting that I just hadn’t taken well to motherhood. I told her that I had absolutely hated the past few months and she told me never to say such things.
__________________
You can't have everything. Where would you put it?
Met citaat reageren
Oud 17-04-2002, 08:45
M@@IKE
Avatar van M@@IKE
M@@IKE is offline
Zou jij over een X aantal jaar kinderen willen hebben?
Over een jaar of 4 ofzo..

En hoeveel?
1 of 2

Weet jij van je vriend(in) hoe hij/zij erover denkt?
Ja, die wil het ook graag.

Als je ooit kinderen krijgt, weet je al wat leuke namen?
Voor een meisje vind ik Sterre leuk en voor een jongen Tim.

Zou jij NU op dit moment al kinderen willen?
Nee, dat niet. Ik zit nog met school enzo en dat is erg moeilijk te combineren, denk ik.

Versterken kinderen volgens jou de band tussen de pappa & mamma?
Ik denk het wel.

Zouden ouders minder snel scheiden (als ze getrouwd zijn dus) als ze kinderen hebben?
Yep.
__________________
Love Is TNT For The Brain
Met citaat reageren
Oud 17-04-2002, 08:54
Tha Bomb 2002
Tha Bomb 2002 is offline
Citaat:
chatfreak2002 schreef:
[B]Zou jij over een X aantal jaar kinderen willen hebben? 2 jaar
En hoeveel? 2 kinderen
Weet jij van je vriend(in) hoe hij/zij erover denkt?
Als je ooit kinderen krijgt, weet je al wat leuke namen?
Zou jij NU op dit moment al kinderen willen?ja wil wel een kindje
Versterken kinderen volgens jou de band tussen de pappa & mamma?ja denk het wel
Zouden ouders minder snel scheiden (als ze getrouwd zijn dus) als ze kinderen hebben? ja ze scheiden minder snel omdat je kind dat niet wilt aandoen
Met citaat reageren
Oud 17-04-2002, 14:25
mausi
mausi is offline
Ik weet niet of het de band tussen 2 ouders zou versterken, kan juist ook verslechtere. Ik wil zeker (over een jaar of 10) kinderen, een stuk of 3. Als ik nou echt geen toekomst zou hebben zou ik nu wel al kinderen willen. Mijn vriend wil hetzelfde.
Met citaat reageren
Advertentie
Reageren

Topictools Zoek in deze topic
Zoek in deze topic:

Geavanceerd zoeken

Regels voor berichten
Je mag geen nieuwe topics starten
Je mag niet reageren op berichten
Je mag geen bijlagen versturen
Je mag niet je berichten bewerken

BB code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Spring naar

Soortgelijke topics
Forum Topic Reacties Laatste bericht
Lifestyle Where do kids eat free?
jhoinsmath
1 15-12-2009 11:41
Muziek Crucial Attack: Tenement Kids - Doves out now! (punkrock)
Crucial Attack
6 29-01-2007 16:19
Muziek Cold War Kids
Help Valentijn
15 10-11-2006 19:43
Muziek Crucial Attack Rex: Civil Terror, Tenement Kids...
Crucial Attack
2 03-10-2006 17:54
Muziek Champion en Comeback kid in Arnhem.
FaceTheTruth
126 30-10-2004 17:16


Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 12:50.