Door gebruik te maken van Scholieren.com of door hiernaast op ‘akkoord’ te klikken, ga je akkoord met onze gebruiksvoorwaarden en geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Als je niet alle cookies wilt toestaan, ga dan naar ‘instellingen aanpassen’ om dit in te stellen. Ben je jonger dan 16 jaar? Zorg dan dat je toestemming hebt van je ouders om onze site te bezoeken. Hier lees je alles over hoe wij omgaan met je privacy.

Oud 24-07-2001, 19:03
In de verte verdween de zon achter grijze stapelwolken. Ik stapte van mijn fiets om mijn vest te pakken. Als het maar niet ging regenen, ik moest nog zo'n 10 kilometer met een tas vol spullen. Doorfietsen, heuvel op, heuvel af, tot het huis van mijn bestemming. Ik klopte op de deur en uit de kamer kwam een jongen aanlopen. Mijn Casper, mijn lieffie. Ik kuste hem gedag en liep binnen. Tot mijn verbazing was hij niet alleen. Op de bank lag een vriend van hem, Dennis. Een beetje geirriteerd zei ik hem gedag, drie is soms minder leuk als twee. Ik pakte mijn spullen uit en liep met Casper naar de keuken. Ik had melk bij me en puddingpoeder en we kookten de hele zooi op om het daarna in de koelkast te zetten; voor straks... Casper meldde even dat er nog meer mensen kwamen vanavond en ik voelde de bui al hangen. Ik in een hoekje van de bank met zo' 5 stonede jongens om me heen die me niet in hun gesprek betrokken; en als ze dat al deden, ging het gesprek toch nergens over. Inderdaad, de eersten kwamen al binnen druipen. Het werden er in totaal zes. In Caspers kamer gingen we film kijken, ik blij. Maar na 5 minuten ging iedereen weer weg omdat de kwaliteit te slecht was. En inderdaad, ik had mijn hoekje van de bank en voelde me buitengesloten. Leuk, zo'n avondje bij je vriend. Na wat geouwehoer besloot de meute naar buiten te trekken om te voetballen. Ik bleef achter, want wat moet ik in het halfdonker in een vest ergens aan de kant van de straat kijkend naar voetballende jongens. Na een tijdje ging ik toch even kijken, maar niemand merkte me op. terug binnen pakte ik mijn spullen. Laat maar zitten, dit word niks, nog een paar uur met die gasten stond me tegen. Ik pakte mijn fiets en reed terug naar het pleintje. Nu ik weg wou merkte Casper me op. Hij wilde niet dat ik wegging, en ik eigenlijk ook niet want het begon gruwelijk koud te worden. Dan maar weer naar binnen. Na een paar happen pudding, me vervelen en af en toe zelfs lachen, besloot Casper naar bed te gaan omdat hij vroeg op moest, en ik dus ook. Eindelijk met zn tweeen. Ik voelde me een beetje down. In bed kropen we tegen elkaar aan en ik voelde me niet zo op mn gemak. Uiteindelijk maakte ik de fout te vragen of hij vond dat het goed tussen ons ging. Hij vond van wel, soms twijfelde hij. Twijfelen... het maakte me onzeker, ik vroeg door en hij werd geirriteerd. Hij wilde slapen, had hier geen zin in. Au. Stom wijf dat ik was, had weer de avond verpest. Ik huilde en haatte mijn tranen, hij hoorde dat ik huilde en ik irriteerde hem daarmee waarschijnlijk nog meer. Ik zette mijn nagels in mijn huid tot de pijn erger werd dan mijn innerlijke pijn en het huilen stopte. Ik likte langs mijn vingers en proefde bloed. Het huilen begon weer. Ik besloot op te staan, ik kon hier niet blijven liggen met zoveel angst dat hij me niet meer wou en met zoveel angst dat ik het nog erger verneukt had. Ik ging de kamer weer in en huilde in alle stilte, iets wat dat stel stonede jongens niet merkte. Als ze al merkten dat ik er zat. Na een sigaret liep ik weer terug, en ging weer liggen. Daar ergens op dat betraande kussen moet ik in slaap gevallen zijn.
Maar het ging verder. Snachts werd ik wakker uit een nachtmerrie terwijl ik onder de muggebeten zat. Op de grond zocht ik naar een tshirt om aan te trekken, zodat die rotbeesten alleen mijn armen en gezicht nog maar te grazen konden nemen. Ik vond niks en vloekte, waarmee ook Casper weer wakker werd en geirriteerd was. Weer kwamen die tranen. Hij vroeg wat er was, maar ik vertelde hem dat hij beter kon gaan slapen, zoals hij wou. Ik ging weer in bed liggen en aaide over zijn gezicht. Na een paar minuten zei hij dat ik hem niet meer moest aanraken omdat hij wilde slapen. Alweer au. Ik was in de war, verdrietig, vol met zelfhaat. In tranen glipte ik de huiskamer in waar het doodstil was, alleen Dennis sliep geruisloos op de bank. Tranen bleven komen en ook mijn nachtmerrie speelde mee. 'Ik zal je een reden geven om te janken, klotekind!' 'Hou op met huilen, zo hard sloeg ik je niet!' 'Negeer dat wijf, ze stelt zich aan.' 'Sluit haar maar even op dan word ze vanzelf wel rustig.' Ik haatte mezelf. Was ik nog steeds dat jankerige, aanstellerige kind van vroeger dat alleen goed was om geslagen te worden? Zo kweek je angst, een gebrek aan vertrouwen. Ik was bang, bang om Casper te verliezen en ik kon hem niet vertellen hoe bang, want hij wou slapen. Na nog meer ellendige gedachtes ging ik terug en staarde naast een slapende Casper naar het plafond. Ik durfde hem niet meer aan te raken. Ik haatte mijn jankende lijf en mijn gedrag vanuit het diepst van mijn hart.
Het was ochtend, ik had amper twee uur geslapen. Casper moest werken. Hij sliep half en deed bot tegen me. 'Ik zal niet meer naast je liggen.', zei ik, terwijl de tranen alweer opkwamen. Hij zei niets. Toen hij echt wakker werd sloeg hij een arm om me heen en vroeg wat er was. 'Alles', zei ik. In tranen zaten we tegenover elkaar op bed terwijl hij te laat was voor zijn werk. De angst vloeide nog steeds door mijn aderen. 'Ik heb alles verpest', huilde ik, en hij werd kwaad. 'Het is misschien beter als ik een tijdje verdwijn', voegde ik toe, en hij vloekte. Hij belde zijn werk om zich ziek te melden en vloekte nog een keer. Ik vroeg hem of hij kwaad was op mij. Ja, dat was hij. Pijn in mijn lichaam, pijn in mijn ziel. Ergens vielen we weer in slaap.
Met citaat reageren
Advertentie
Oud 24-07-2001, 19:47
rodina
Avatar van rodina
rodina is offline
Mooi verhaal! erg mooi geschreven, leest makkelijk. Alleen de laatste alinea vind ik niet zo mooi, past niet erg bij de rest; zo pats-boem-eind
__________________
Freak me baby
Met citaat reageren
Oud 24-07-2001, 21:23
Soldaat Simeone
Soldaat Simeone is offline
Voor een fictief verhaal vind ik dat je de gevoelens van de hoofdpersoon erg sterk hebt kunnen verwoorden.
Gebruik iets meer alinea's, dat leest lekkerder.

Verder begrijp ik de laatste zin niet helemaal 'Ergens vielen we weer in slaap.'
Maar dat hoeft op zich ook niet, vaagheid is geen probleem. Toch zou ik graag wat uitleg lezen.
Met citaat reageren
Oud 24-07-2001, 21:24
Soldaat Simeone
Soldaat Simeone is offline
Ow ja, waarom is de titel in het Engels..?
Met citaat reageren
Oud 24-07-2001, 22:45
Citaat:
Soldaat Simeone schreef:
Ow ja, waarom is de titel in het Engels..?
Omdat engels me beter ligt als nederlands, maar ik het verhaal zelf gewoon in het nederlands heb neergezet (omdat het anders niet te volgen is voor sommigen).
Enne dat einde is vaag, omdat het einde vaag moet zijn. Er is geen kant-en-klare 'alle liefde is weer terug' oplossing in dit verhaal. Eigenlijk is dat een beetje de clue; het houd niet op bij het einde, ze zullen weer wakker worden.

Met citaat reageren
Oud 24-07-2001, 22:53
Soldaat Simeone
Soldaat Simeone is offline
Citaat:
Darkcat schreef:
Omdat engels me beter ligt als nederlands, maar ik het verhaal zelf gewoon in het nederlands heb neergezet (omdat het anders niet te volgen is voor sommigen).
Enne dat einde is vaag, omdat het einde vaag moet zijn. Er is geen kant-en-klare 'alle liefde is weer terug' oplossing in dit verhaal. Eigenlijk is dat een beetje de clue; het houd niet op bij het einde, ze zullen weer wakker worden.
Engels ligt je beter? Ik lees het. Beter als Nederlands? Guttogut, meisje toch.

Mijn Nederlands is overigens ook niet meer wat het geweest is, maar laten we het daar maar niet over hebben.

Even ontopic: bedankt voor de uitleg over het einde. Het verklaart. Echt.
Met citaat reageren
Oud 24-07-2001, 23:46
$omeone
$omeone is offline
mooi, ik kreeg gewoon medelijden met dat meisje... zo hoort een goed verhaal te zijn het is heel realistisch geschreven.
is het misschien een idee om hier een vervolg op te schrijven?
Met citaat reageren
Oud 25-07-2001, 09:35
Citaat:
$omeone schreef:
is het misschien een idee om hier een vervolg op te schrijven?
Vervolg - nee, maar een soortgelijk verhaal wil ik nog wel schrijven maar dan over ander onderwerp.

Met citaat reageren
Oud 25-07-2001, 13:02
MAS187
MAS187 is offline
Mooi verhaal. Je leeft echt mee met de hoofdpersoon, goed omschreven

MAS187


[Dit bericht is aangepast door MAS187 (25-07-2001).]
Met citaat reageren
Advertentie
Reageren

Topictools Zoek in deze topic
Zoek in deze topic:

Geavanceerd zoeken

Regels voor berichten
Je mag geen nieuwe topics starten
Je mag niet reageren op berichten
Je mag geen bijlagen versturen
Je mag niet je berichten bewerken

BB code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Spring naar


Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 18:33.