Door gebruik te maken van Scholieren.com of door hiernaast op ‘akkoord’ te klikken, ga je akkoord met onze gebruiksvoorwaarden en geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Als je niet alle cookies wilt toestaan, ga dan naar ‘instellingen aanpassen’ om dit in te stellen. Ben je jonger dan 16 jaar? Zorg dan dat je toestemming hebt van je ouders om onze site te bezoeken. Hier lees je alles over hoe wij omgaan met je privacy.

Oud 04-04-2004, 12:18
Ieke
Avatar van Ieke
Ieke is offline
De droom waar ik van leef.

Beneden slaat de klok twaalf trage slagen. Een dun streepje maanlicht valt tussen mijn gordijnen door mijn kamer in. Het lugubere blauwe licht zou net zo goed van een ruimteschip kunnen zijn. Maar dat is niet de gedachte die me wakker houdt. Nog een keer twaalf slagen die door het hele huis galmen. Ik draai me om en kijk rechts in het licht. Weg slaap, ik ben klaar wakker. Geërgerd ga ik op mijn rug liggen. Wat me wel wakker houdt, ben jij. Je was al zo ver weg en nu ben je nog verder weg dan normaal. Letterlijk ver weg. Hoeveel kilometer zou het zijn, 1000? 1500? Ik heb geen flauw idee. Ik weet dat je vier dagen geleden heel vroeg wegging. Hoe laat ben je aangekomen? Hoe ziet je kamer eruit? Wat voor kleren heb je aan?
Zuchtend draai ik me weer om. Waar ben je Julian? Met alle macht probeer ik je te zien. Slapend in een hotelkamer, of hebben jullie een huisje? Wat heb je aan als je slaapt? Staat je haar alle kanten op? Het zou je ongetwijfeld fantastisch staan. Hoe ik ook probeer, ik krijg je niet te zien. Heeft iedereen dit soort gedachten? Ik zou er van alles voor over hebben om te kunnen zien wat je doet. Niet alleen nu, maar ook als je thuis bent. Als je help met afwassen, ’s ochtends je bed op maakt (of doe je dat niet?), als je ’s middags thuis komt en mij net nog hebt gezien. Als je muziek draait, als je tv kijkt, als je ruziet met je broer, als je… Denk je ook wel eens aan mij?
Vast niet zo erg als ik aan jou. Ik ga op mijn rug liggen en open mijn ogen tot de spleetjes net genoeg zijn om er wat licht in te laten vallen. Diezelfde maan kun jij ook zien. Maar je bent vast heel ver weg, in je blauwe pyjama droom je van, ja waarvan droom je eigelijk? Waar dromen jongens over? Dromen jongens net als meisjes? Dromen ze over hun vrienden, over rare gebeurtenissen die in dromen heel normaal zijn, waar je ’s ochtends van denkt ‘waar komt dat nu weer vandaan’ en waarvan je, als je eenmaal uit je bed bent, slechts nog flarden weet? Droom jij ook over situaties die zomaar zouden kunnen gebeuren? En over dingen die je heel graag wilt? Ik droom vaak over je, Julian. Dat komt vast omdat ik altijd aan je denk voordat ik in slaap val. Waar ik dan aan denk? Ik glimlach. Niemand die het ziet maar ik voel me in verlegenheid gebracht. Ik denk aan jou Julian, en aan mij. Hoe we samen zouden kunnen zijn. Ik stel me voor alsof jij me ziet. Echt ziet bedoel ik. Dat je naar me kijkt met een blik die boekdelen spreekt. Dat je voelt wat ik alleen kan beschrijven in gedichten. Telkens weer blijkt in mijn gedachte hoe je mijn verlangen ook voelde. Durfde je niet, net als ik? Was je bang dat ik je gevoelens niet zou beantwoorden? Ineens kus je me, onverwacht. Ik kan de situatie erom heen niet bedenken, want geen decor waarin ik jou ken, kan dit ooit teweeg brengen. Maar ik voel je handen door mijn haar, alles is zacht, je adem, je handen,je lippen zachtjes op die van mij. Niet gehaast, maar onderzoekend en vol tederheid. Alsof je zelf ook nog niet beseft dat dit gebeurd.
De kriebels in mijn buik trekken me ruw uit mijn droom die ik nooit kan afmaken. Hoe zou het ooit verder moeten gaan? Wat zou je in Godsnaam tegen me zeggen. Er valt niets te zeggen want er is niets. Dus laat ik die kus nooit eindigen. Ik herhaal hem keer op keer om geen eind te hoeven regisseren.
Ik weet het, ik ben laf. Ontzettend laf om de waarheid niet onder ogen te willen zien. Maar ik kan het echt niet, Julian. Ik wil het niet omdat mijn dromen me hoop geven en dat voelt fijn. En ik kan het niet omdat ik zo ontzettend nutteloos zou zijn als ik jou niet had om naar te verlangen.
Ik tel het trage luiden van de klok. Acht zijn het er dit keer. Ben jij al wakker? Vroeg op voor het ontbijt? Of juist nog loom in bed, duf nog van de vorige avond. Ik wil er niet aan denken. Straks stuif je door de sneeuw. Waar denk je aan? Was er een meisje gisteravond? Je bent mooi genoeg voor een keer. Voor mij ben je voor altijd mooi, maar je hebt genoeg om ook een paar uur interessant te zijn.
Ik gun je alles, echt waar. Mijn hoofd zegt dat jij gelukkig moet zijn. Maar mijn hart wil jou alleen gelukkig zien met mij. Het is niet eerlijk. Het is egoïstisch. Ik herken mezelf niet meer. Is ze blond en lang en slank? Trut. Ik weet dat ik zo niet mag denken. Ik voel me schuldig ook. Alsof ik je van overspel verdenk. Wat is gevoel toch raar. Ik dacht het al, voelde het al aankomen. Die stekende, zware pijn. Alsof ik jou daar ooit van zou mogen verdenken. Natuurlijk niet, je bent niet van mij. Ik zeg nog steeds niet ‘nooit’. Want nooit is veel te definitief. Ik wil blijven dromen. Nog vier dagen te gaan tot maandag. Dan zie ik je weer. Wat heeft de zon met je huid gedaan?
Hoe vaak in die dagen heb je aan mij gedacht? Vast wel een keer. Nu ik mijn gedachte opschrijf, denk ik niet alleen aan jou. Talloze mensen komen er voorbij. Ook mensen waar ik zomaar en toevallig eens aan denk. Een gedachte die niets betekend. Je denk vast wel een keer aan mij. Maar ik wil niet voorkomen in jou toevallige gedachten. Ik wil er telkens weer bewust in opgeroepen worden. Ik wil dat je me probeert te zien als ik ’s avonds naar een bundel maanlicht kijk, als ik ’s ochtends opsta en mijn haar alle kanten op staat. Het zou me fantastisch staan. Zo moet je denken. Je moet de dagen tellen tot het maandag is. En als het maandag is, dan moet maandag een decor zijn waarin je mij komt kussen. En voor het eerst zal het geen scène zijn, die halverwege door de slaap wordt afgebroken. Nee, het wordt een geschiedenis. Niet keer op keer hetzelfde, maar een met tekst en woorden en gebeurtenissen die allemaal op elkaar slaan.
Ik sta op en open de gordijnen. Jij ziet dezelfde zon. Nog vier dagen tot het maandag is.
__________________
Al is de reiziger nog zo snel, de ns vertraagt hem wel.
Advertentie
Topic gesloten

Topictools Zoek in deze topic
Zoek in deze topic:

Geavanceerd zoeken

Regels voor berichten
Je mag geen nieuwe topics starten
Je mag niet reageren op berichten
Je mag geen bijlagen versturen
Je mag niet je berichten bewerken

BB code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Spring naar

Soortgelijke topics
Forum Topic Reacties Laatste bericht
Verhalen & Gedichten [Verhalenwedstrijd] De tweede grote liefde
flyaway
0 13-11-2008 11:11
Verhalen & Gedichten Verhalenwedstrijd - Vuurverleden
Verwijderd
0 11-06-2006 10:45
Verhalen & Gedichten Wie wordt de winnaar van de verhalenwedstrijd?
Ieke
10 25-04-2004 13:39
Verhalen & Gedichten Winnaar verhalenwedstrijd: Lieveling
Reynaert
56 19-04-2004 11:54
Verhalen & Gedichten Verhalenwedstrijd: Vervlogen dromen.
Ieke
0 08-04-2004 20:05
Verhalen & Gedichten Verhalenwedstrijd: Lieveling
Ieke
0 20-02-2004 09:10


Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 11:40.