Oud 19-10-2018, 10:03
Protected22
18M - Lid
Protected22 is offline
Hier zit ik dan... 4 jaar nadat alle shit begonnen is.... Aangezien mijn account hier redelijk anoniem is doe ik toch hier maar mn verhaal aangezien ik het ergens kwijt moet...

Het is allemaal begonnen in 3 havo (ongv 4/5 jaar geleden) dat ik me steeds minder lekker in mn vel begon te voelen. Ik zat net in een nieuwe klas na gepest te zijn sinds groep 6 van de basisschool (dus ongv 5 jaar lang). Ik kon steeds minder goed vrienden maken en begon steeds meer alleen te zijn. gedurende die periode is er niet veel gebeurd, alleen dat dan... In 4 havo had ik nog wel een prima tijd. Ik zat in een leuke klas en had het naar mn zin. Nog steeds wel met het hele gebeuren van 3 havo in mn hoofd. Todat ik te horen kreeg dat ik moest blijven zitten en dus nog een keer 4 havo moest doen. Dus weer een nieuwe klas en totaal andere jaarlaag. Ik kwam dus in een klas terecht waar ik meteen al een buitenbeentje was. In die klas kende namelijk iedereen elkaar al waardoor er vanaf dag 1 al groepjes gevormd waren. en guess what? Lonely again... Ik had in die klas wel 1 vriend maar die was het pispaaltje van allerlei pesters waardoor ik ook meteen gepakt werdt omdat ik met hem bevriend was. Wonder boven wonder gingen ze niet zo extreem tegen mij maar meer tegen die vriend van me omdat hij juist elke keer op hun ging reageren en zelfs bereid was om te vechten tegen hun. Ik daarintegen hield me liever stil en dat heeft ook prima gewerkt. Daarnaast heb ik dat jaar nog redelijk overleefd door vast te houden aan het feit dat ik nog mensen kende buiten school en daar mee omging. Ik ging dus uiteindelijk nu wel over naar 5 havo, het examenjaar. Omdat ik niet wou zakken had ik me 100% gefoccust op school.. Door dit ben ik wel redelijk wat vrienden kwijtgeraakt omdat ze dit niet konden waarderen van mij.. Nouja doei dan?

Ik ben dus uiteindelijk geslaagd voor mn havo en kon gaan studeren... Helaas is er wel het een en ander gebeurd tijdens mijn examenjaar. Mijn ouders kregen steeds meer ruzie totdat het op 1 avond zo erg was dat mijn vader is weggegaan van huis en dat mijn ouders dus zijn gaan scheiden. (dat proces is trouwens nog steeds gaande helaas.....)
Daar zat je dan.. Boven in je kamer met al dat gezeik op de achtergrond...

Oke, nu even terug op mijn zomervakantie na het examenjaar... Die begon al redelijk kut aangezien ik er achter kwam dat een oud klasgenoot van mij me vol heeft genaaid. (topic hierover is hier te lezen) Vanaf die periode begon ik steeds meer mensen te wantrouwen en door mn verdriet ook vrienden te verliezen. Sinds die periode ben ik me steeds meer gaan afsluiten van de wereld. Gedurende de zomervakantie is er naast dat niet zo veel gebeurd. Nog steeds gezeik rondom de scheiding van mn ouders wat redelijk wat stress en gezeik mee bracht... Je herkent het vast wel, Je moeder is zo gestrest dat ze dat afreageerd op jou en je vader is elke keer aan het zeiken dat hij je wilt zien terwijl hij zelf is weggelopen van huis.... Dit leverd behoorlijk wat stress op..

Uiteindelijk ben ik op 3 september begonnen met mijn studie Informatica. Een hele nieuwe wereld ging voor mij open, ik ben lid geworden van een studievereniging en heb daar heel wat nieuwe vrienden gemaakt. Ook heb ik een leuk meisje leren kennen tijdens het Eerstejaarsweekend. (een kamp van de studievereniging voor eerstejaars studenten om elkaar te leren kennen). We hebben samen leuke gesprekken gehad en hadden na het EJW nog contact. Tijdens een van de activiteiten van de studievereniging waren we ook samen ergens iets gaan drinken vlakbij het water. Vanaf dat moment begon ik iets te voelen voor haar. Alleen 1 ding zat in mn achterhoofd. Ik ben namelijk ook goed bevriend met haar broer die ik ook leerde kennen op dat kamp. Dus ik heb niet echt mn kans gepakt toen vanwege dat. Je zou denken wtf boeit hem dat nou. Ik wou helaas niet het risico nemen om gezeik te krijgen met hem.. Domme keuze achteraf aangezien het hem vrij weinig leek te boeien. Maar goed dat was dat dus. gedurende de periode tot ongv 1 week geleden begon ik steeds slechter te voelen, mn depressie begon steeds erger te worden en ik begon me steeds minder prettig thuis te voelen waardoor ik er liever weg wil. De schoolstres begon op te komen vanwege tentamens die ik over 2 weken heb, dus dat allemaal bij elkaar is behoorlijk kut. Vorige week hadden we een borrel met de studievereniging en het meisje die ik van het EJW leerde kennen was er ook. Maar nu komt het dus.. een vriend van me (die ook bij de studievereniging zit) ging veel met haar om omdat ze in de zelfde klas zitten. Ik had hem in vertrouwen gevraagd of hij maybe voor me kon peilen wat ze van me vind. Hij had me gezegd later dat ze niet iets voor mij voelt en dat ik beter geen energie er meer in moet stoppen voordat ik iritant over ga komen bij haar. Wat later dus op de avond van het borrel bleek is dat hij dus ook iets voor haar voelt en me dus als concurent ziet. Dus mogelijk heeft hij dus eerst vol tegen me zitten liegen over datgene. (I don't know of dat werkelijk zo is, maar zo voelt dat tenminste). Ze hadden het zo gezellig samen dat het meer leek alsof hij meer succes zou hebben met dat meisje dat ik. Dus ja... dat voelde als een flinke klap en ik was dus tijdens het borrel maar weggegaan aangezien ik mede door twee biertjes flink gebroken was... Hierdoor is mn contact met dat meisje ook flink afgenomen tot niks meer omdat ik mezelf weer volledig afgezonderd heb van de wereld en alles. Met liefdesverdriet er bij en mn depressie op de schouders zit ik hier dus nog steeds, mezelf afgezonderd van iedereen van de studievereniging aangezien zij nog de enigen zijn waar ik echt nog bevriend mee ben. De rest van mn oude vrienden heb ik allemaal al verlaten omdat ik soort van uit de groep ben gegaan omdat ze het niet konden accepteren dat ik door alles wat gebeurd is veranderd ben. Nog steeds met een kut thuissituatie omdat het gedoe rondom die scheiding nog steeds gaande is, ik me niet meer prettig voel thuis en daarom ook op mezelf wil wonen. (dat gaat nog een flink gezeik worden aangezien mn moeder me niet weg wil hebben thuis) en ik door mn depressie nauwelijks meer mensen spreek of wil spreken.

Dus ja... Dit is dus mijn verhaal.. Hier online aangezien het tegen vrienden zeggen niet zo makkelijk gaat en hier online toch nauwelijks mensen me kennen.
Met citaat reageren
Advertentie
Oud 31-10-2018, 20:34
DaniŽl24
M - Lid
Avatar van DaniŽl24
DaniŽl24 is offline
Ik heb ook zo'n periode gehad. Die begon ook toen ik ongeveer jouw leeftijd was.
Ik zonderde mij ook steeds meer af. Mijn ouders hadden ook vaak ruzie. En ik begon depressief te worden.
Ik kreeg zelf ook gewoon steeds ruzie met iedereen. Ik was ook extreem snel geÔrriteerd en boos. Op een gegeven moment moest ik zelfs opgenomen worden. Zo slecht ging het.
Bij mij duurde deze inzinking het tot mijn 24e a 25e. Daarna werd het minder.
Dus ja...

Maar weetje.... je moet het ook van de positieve kant bekijken. Jij hebt tenminste wel een geweldige opleiding (beter dan ik) genoten. En ik denk dat je je daar nu vooral op moet focussen. Ik had dat allemaal niet. De enige opleiding die ik toen had afgemaakt was VMBO Bassisberoeps. En daarna ben ik er mee gestopt. Ik werd op school ook vreselijk gepest (vooral het laatste jaar) en dat was echt super kut. Hoorde er ook nooit echt bij. Werd soms ook nog eens bedreigd zelfs.
Ik ging al die 4 jaar met buikpijn naar school. Het lullige was ook dat ik wel een paar vrienden had. Maar die waren extreem onbetrouwbaar. Dus ene dag waren ze mijn vriend. Andere dag wouden ze niks van mij weten en kon ik lekker oprotten. Zo ging dat bij mij.

Als ik jou was dan zou ik het heft in eigen handen nemen en iets maken van je leven. Je hebt niet niks voor niks al je diploma's gehaald. Daar moet je echt wat mee gaan doen. Vergeet al die bulshit. Je schiet er namelijk niks mee op.

Laatst gewijzigd op 31-10-2018 om 20:52.
Met citaat reageren
Oud 01-11-2018, 08:12
Enilorac
Lid
Avatar van Enilorac
Enilorac is offline
Je maakt het jezelf alleen maar moeilijker door je af te zonderen. Vrienden van de studievereniging kunnen er ook voor je zijn als het moeilijk is. Je hoeft ze niet te vertellen wat er allemaal speelt, maar je kunt echt wel delen dat er dingen zijn die moeilijk zijn en dat je daarom misschien niet zo gezellig bent. Maar dat je wel behoefte hebt aan gezelschap en dus graag met hen af wil spreken. Betreft die meid - eigenijk weet je dus nog niks zeker. En so what dat iemand anders haar leuk vindt, jij vindt het toch ook leuk? Lekker mee afspreken, je merkt het vanzelf wel.

Verder flink sparen en op zoek naar een eigen kamer. Als je ouder dan 18 bent heeft je moeder niks meer over je te zeggen en kun je dus prima uit huis gaan.
__________________
Van hun tenen maak ik champagneflessenstopsels.
Met citaat reageren
Oud 01-11-2018, 21:58
Protected22
18M - Lid
Protected22 is offline
Citaat:
Ik heb ook zo'n periode gehad. Die begon ook toen ik ongeveer jouw leeftijd was.
Ik zonderde mij ook steeds meer af. Mijn ouders hadden ook vaak ruzie. En ik begon depressief te worden.
Ik kreeg zelf ook gewoon steeds ruzie met iedereen. Ik was ook extreem snel geÔrriteerd en boos. Op een gegeven moment moest ik zelfs opgenomen worden. Zo slecht ging het.
Bij mij duurde deze inzinking het tot mijn 24e a 25e. Daarna werd het minder.
Dus ja...

Maar weetje.... je moet het ook van de positieve kant bekijken. Jij hebt tenminste wel een geweldige opleiding (beter dan ik) genoten. En ik denk dat je je daar nu vooral op moet focussen. Ik had dat allemaal niet. De enige opleiding die ik toen had afgemaakt was VMBO Bassisberoeps. En daarna ben ik er mee gestopt. Ik werd op school ook vreselijk gepest (vooral het laatste jaar) en dat was echt super kut. Hoorde er ook nooit echt bij. Werd soms ook nog eens bedreigd zelfs.
Ik ging al die 4 jaar met buikpijn naar school. Het lullige was ook dat ik wel een paar vrienden had. Maar die waren extreem onbetrouwbaar. Dus ene dag waren ze mijn vriend. Andere dag wouden ze niks van mij weten en kon ik lekker oprotten. Zo ging dat bij mij.

Als ik jou was dan zou ik het heft in eigen handen nemen en iets maken van je leven. Je hebt niet niks voor niks al je diploma's gehaald. Daar moet je echt wat mee gaan doen. Vergeet al die bulshit. Je schiet er namelijk niks mee op.
Ik kreeg zelf ook gewoon steeds ruzie met iedereen. Ik was ook extreem snel geÔrriteerd en boos. "t zelfde heb ik ook idd. Ik wordt bij een klein ding al kwaad. Al helemaal omdat ik thuis nu constand opgefuckt wordt door mn broer en zus. Die zien het blijkbaar als een soort spelletje ofzo. Maar worden wel boos als ik dan kwaad wordt, volgens hun ben ik te aggresief terwijl zij steeds mij irriteren.

Dat je constand gepest werd is oprecht kut om te lezen. Hopelijk is dat nu niet meer zo?

Ik ben me nu idd maar gewoon op mn studie gaan focussen. Al die andere dingen kunnen me oprecht geen f*k meer interreseren aangezien het altijd wel gezeik geeft.


Citaat:
Je maakt het jezelf alleen maar moeilijker door je af te zonderen. Vrienden van de studievereniging kunnen er ook voor je zijn als het moeilijk is. Je hoeft ze niet te vertellen wat er allemaal speelt, maar je kunt echt wel delen dat er dingen zijn die moeilijk zijn en dat je daarom misschien niet zo gezellig bent. Maar dat je wel behoefte hebt aan gezelschap en dus graag met hen af wil spreken. Betreft die meid - eigenijk weet je dus nog niks zeker. En so what dat iemand anders haar leuk vindt, jij vindt het toch ook leuk? Lekker mee afspreken, je merkt het vanzelf wel.

Verder flink sparen en op zoek naar een eigen kamer. Als je ouder dan 18 bent heeft je moeder niks meer over je te zeggen en kun je dus prima uit huis gaan.
Betreft die meid - eigenijk weet je dus nog niks zeker. En so what dat iemand anders haar leuk vindt, jij vindt het toch ook leuk? Lekker mee afspreken, je merkt het vanzelf wel Dit was ik ook idd van plan. Helaas is het wat anders gelopen waardoor het contact niet zo soepel meer loopt. Van het een op het andere moment is ze opeens heel direct en soort van "bitchy" gaan doen. Geen idee of het soort van "hard to get" spelen is of puur vanwege het feit dat we nu tentamens hebben waardoor ze misschien wat gestresst is. Ik heb het voor nu maar gewoon stil gehouden (hiermee bedoel ik dat het contact op 0 staat voor nu)

Verder flink sparen en op zoek naar een eigen kamer. Als je ouder dan 18 bent heeft je moeder niks meer over je te zeggen en kun je dus prima uit huis gaan. Hier ben ik al mee bezig. Alleen heb ik al duidelijk te horen gekregen dat ik niet zomaar uit huis mag gaan omdat de scheiding nog niet officieel geregeld is en ik anders het weer te moeilijk zo maken.
Met citaat reageren
Oud 01-11-2018, 22:13
DaniŽl24
M - Lid
Avatar van DaniŽl24
DaniŽl24 is offline
Citaat:
Dat je constand gepest werd is oprecht kut om te lezen. Hopelijk is dat nu niet meer zo?
Ja is nu voorbij. Soms op mijn werk nog een beetje. Maar niet meer zoveel als vroeger op school.


Citaat:
Ik ben me nu idd maar gewoon op mn studie gaan focussen. Al die andere dingen kunnen me oprecht geen f*k meer interreseren aangezien het altijd wel gezeik geeft.
Doe dat. Dit is dus jouw sterke kant en daar moet je gebruik van maken.
Met citaat reageren
Advertentie
Reageren

Topictools Zoek in deze topic
Zoek in deze topic:

Geavanceerd zoeken

Regels voor berichten
Je mag geen nieuwe topics starten
Je mag niet reageren op berichten
Je mag geen bijlagen versturen
Je mag niet je berichten bewerken

BB code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Spring naar

Soortgelijke topics
Forum Topic Reacties Laatste bericht
Psychologie Mijn verhaal
Limoentjesfris
9 10-05-2013 19:45
Liefde & Relatie Mijn verhaal
Undertow
21 10-05-2011 16:39
Psychologie Mijn verhaal
PapaRoach<3
11 16-05-2008 21:19
Psychologie wie herkent zich in mijn verhaal?
terror4life
15 28-11-2004 03:10
Verhalen & Gedichten mijn verhaal over het korte leven van een jong meisje
Verwijderd
15 17-05-2003 23:55
Psychologie Mijn verhaal
kissssssss
42 15-04-2003 16:04


Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 16:44.