emotionele afstandelijkheid: een vrouw die zich gedraagt als man.
 

Na een lange relatie die is doodgebloed voelde ik me emotioneel afgestompt. Ik heb toen 'besloten' mij niet meer gek te laten maken door mannen. Toen heb ik een strategie gehanteerd die me wel in bepaalde behoeften kan voldoen, maar die niet leidt tot het gezeik van een relatie

1) emotionele afstandelijkheid: geen verliefdheid
2) tijdelijke contacten: geen vaste relatie meer
3) geen gepraat over emoties
4) de man in kwestie niet achterna lopen, geen hoop krijgen, geen dromen over een relatie hoe leuk hij ook is.
5) verleiden met als doel: seks

dit zijn een paar greepjes uit mijn arsenaal. Ik moet zeggen dat het goed bevalt. Te goed eigenlijk. Ik ben constant aan het opletten of ik me niet teveel als 'vrouw' gedraag. Iedere emotie, ieder knabbelend gevoel van vrouwelijke drang naar affectie verfoei ik. Mannen vinden het kennelijk heerlijk, zo erg zelfs dat ze een relatie met me willen. maar in een relatie kan ik me zo niet gedragen, dan verval ik weer in mijn oude, vrouwelijke, slechte gewoontes...

zijn er dames, die met dezelfde tweestrijd zitten? Die helemaal gek werden van emoties, en de knop radicaal om hebben gezet, en zichzelf later tegenkomen?

Jij bent echt doortrapt en verwrongen

Als je dit kan, ben je emotioneel afgestompt ja.

je houdt jezelf en je omgeving voor de gek, ik vraag me af wie je nu bent :nono:

Omgeving? Welke omgeving?

Mensen die hun gevoelens verstoppen, dat is geheid foute boel. Ik ben ook wel eens flink op mijn snufferd gegaan, maar je moet dan niet compleet jezelf afsluiten. Ik ga liever 100 keer op m'n snufferd en dat ik dan een leuke relatie heb dan dat ik helemaal dichtklap en flink wat afneuk.

Maja.. dat ben ik he :)

En ik vind het doortrapt als je met een soort dubbele bodem leeft.. enerzijds heb je sterke gevoelens die je wil uiten en aan de andere kant heb je nog een soort laag aangebracht met leefregels die je beschermen tegen kwetsen en puur er is om bepaalde lusten te bevredigen?

Uiteindelijk pakt het toch slecht uit. De meeste mensen zijn toch geen robots.

ik heb dat een tijdje geprobeerd in mijn relatie, omdat iki me teveel van hem aantrok en over elk klein dingetje struikelde... dit heb ik later geweten, want ik werd er niet echt gelukkiger van. dat dacht ik op dat moment wel maar toen barstte de bom ineens... al mijn frustratie die ik die tijd had opgekropt kwam er in een keer uit... dat doe ik dus ook nooit meer..

ik weet niet hoe het bij jou zit, of je echt niet zulke gevoelens meer hebt, want dat kan ik me namelijk niet goed voorstellen...

herkenning, tot voor kort stelde ik me ook zovel mogelijk op als man. vrouwen zijn inferieur:p dit had niets te maken met vorige relaties(welke?) maar met persoonlijke shit. t is n overlevingstechniek al je emoties zo veel mogelijk uit te schakelen. mbt tot alles eigenlijk hield ik me lang emotioneel op een afstand. dus ook bij vriendschappen, die sowieso vaak met mannen waren omdat die minder emotionele binding vragen. daarbij komt dat ik alles zoveel mogelijk relativeerde en aan de andere kant hard voor mezelf was.(zo kon ik bijv nauwelijks 'normaal' praten over dingen die me raakten, ik deed dat altijd zo grof en tegelijk relativerend mogelijk omdat t dan op een of andere manier verder weg was)

en ja ik ben mezelf tegengekomen. toen ik op n gegeven moment t erg rustig om me heen was(de reden was vrijwel weggevallen) ben ik geexplodeerd:) je moet namelijk wel eerlijk tegen jezelf zijn. je hebt nou eenmaal bepaalde emoties, daar ben je mens voor. het is prima als je die niet allemaal aan de buitenwereld laat zien(doet niemand) maar je kan niet tegen jezelf volhouden dat ze er niet zijn. je hebt wel verlangen naar affectie (hoogstwaarschijnlijk) en dat mag je best toegeven. je hoeft na n lange relatie je niet meteen kwetsbaar en open op te stellen voor n nieuwe, maar wel voor jezelf. emoties van verlangen etc zijn geen dingen die vies zijn, als je open staat voor je eigen emoties en ze leert begrijpen en er op een gezonde manier mee omgaan ben je sterker(ook al denk je van niet nu). als je je afsluit kun je ook niets verwerken.

ik heb mijn anti-liefde houding eindelijk eens losgelaten. Er was een tijd in mijn leven dat ik serieus van de liefde walgde en alles wat bij liefde kwam kijken was achterlijk en zielig in mijn ogen.

Maar na een tijdje werd het een rol die van mij verwacht werd en die ik daarom nog doorspeelde terwijl mijn gevoelens niet meer hetzelfde waren.

Het was wel allemaal zo lekker veilig in die tijd, maar op den duur heb ik toch maar geprobeerd om van die houding af te komen. Ik kan je geen duidelijke reden geven waarom, misschien was ik wel toe aan liefde en al die dingen die erbij komen kijken.

Jij kan alleen voor jezelf uitmaken wanneer die tijd bij je weer is aangebroken.

Ik ben man, maar vraag me door wat jij zegt enkele dingen af na wat jij hier beweest.

Hebben mannen volgens jou geen verliefdheid als ze met iemand het bed in duiken in de meeste gevallen, praten zij niet tot nauwelijks over gevoelens, verleiden ze meisjes/vrouwen alleen voor de seks en niet voor andere dingen en laten zij gewillig achter zich aanlopen zonder dat ze dat zelf ooit doen?

Als dit waar is, dan mag ik mezelf geen man meer noemen omdat ik toch de meeste van bovenstaanden dingen wél heb, voel of heb gehad.
Wat jij hier doet is generaliseren van de bovenste plank, met ontzettende vooroordelen waar ws maar een klein groepje jongens/mannen zich in kan vinden.

Dat neemt niet weg dat waar je nu mee bezig bent ontzettend stom is. Zowel voor de mannen die je verleidt als voor jezelf.

Voor die mannen omdat jij je anders, veel stoerder en emotioneel afhankelijker opstelt dan hoe je in werkelijkheid bent. Dit zeg je zelf. Je wilt niet in de oude patronen vallen, maar misschien is dat hoe je bent. Probeer jezelf te accepteren hoe je bent en zet geen masker op. Op een gegeven moment is er heus wel iemand die daar doorheen kan prikken en wat meot je dan? Ga je dan lekker verder stoer leven waardoor je emotioneel blijft afbrokkelen tot je mss nooit meer écht een gevoel van pure verliefdheid voor iemand kan krijgen of geef je dan toe?

Voor jezelf blijf je constant met die tweestrijd lopen. Aan de ene kant de stoere vrouw, die graag seks wil met mannen, maar zich emotioneel gezien totaal niet bloot wil geven, wat voor veel mannen mysterieus overkomt, dus spannend is en waardoor zij als een blok beton voor je vallen wat jij dan weer niet wilt omdat jij je onafhankelijk op wilt stellen, wat je eigenlijk niet bent.
Aan de andere kant is er het anfhankelijke meisje die zich ws graag echt wil geven voor een man, zich graag emotioneel bloot wil geven, maar het niet durft door wat er in het verleden gebeurd is.
Probeer naar je gevoel te luisteren, doe wat je het minste sloopt op de lange termijn en probeer weer terug gevoelens en emoties te ontwikkelen die je kan delen met iemand.

Je zou naar mijn idee pas onafhankelijk zijn als je je vorige relatie niet je nieuwe relaties laat beinvloeden...
Daarnaast is punt 1 al vrij niet in de hand te houden, tenzij je pillen slikt die invloed uitoefenen op je brein.

Waarom zou je de vrouw in jezelf ontkennen?

Als je zo je liefdesleven wil leiden, veel succes, maar echte liefde maakt alles uiteindelijk weer goed, hoeveel pijn je in het verleden ook gehad hebt. En dan zul je je al je punten overboord zetten zonder er ook maar bij na te denken, als je t mij vraagt. Deze 'zakelijke' instelling is immers gedoemd tot mislukken omdat het tegen je natuur ingaat, die je zelf zo mooi beschrijft iig.

Al die mensen die na teleurstelling niet doorgaan, zijn uiteindelijk de zwakste strijders hoe sterk ze zich ook juist voordoen. Ok dan laat je je iedere keer teleurstellen, t verrijkt je leven meer dan wanneer je voor jezelf moet toegeven dat je liefdes slechts oppervlakkig en zakelijk waren.

Hoe denk je dat je hebt leren fietsen? Je zult ook moeten leren lief te hebben...en van elke gestrande relatie leert je weer wat bij. Maar ontkennen om 'lief' te hebben op je eigen manier, is als proberen lopend te gaan leren fietsen.

ik heb het niet over een relatie. Ik heb het namelijk ook al geprobeerd in mijn relatie, toen hij vond dat ik zeurde, dat ik teveel wilde praten over ons ( 1x in de maand ofzo) dat ik niet zoveel moest nadenken, dat ik tevreden moest zijn etc. Dat toneelstukje heb ik opgevoerd, en dat liep uiteindelijk ook mis.

Ik heb het over tijdelijke contacten, waarbij deze houding erg schijnt te helpen.

dat is juist het prpbleem: ik HAAT mijn gevoelens. Ik vind het vreselijk dat ik iemand mis, dat ik obsessief aan iemand kan denken, dat wanneer ene jongen niet terugbeld er wel 1001 gedachten door me gaan waarom hij niet belt en hoe ik moet reageren etc. IK WIL DIE GEVOELENS NIET. En ik zie ook niet in hoe die gevoelens ooit tot iets moois kunnen leiden. daarom bind ik mijn emoties in, ik verban ze, ik kots op ze. Maar hoe ik dat ook probeer...ze willen maa rniet weggaan, en dat vind ik vreselijk.

mijn hoop is dat ze misschien iets afzwakken, en dat mijn gedrag op dit moment me leert dat het ook anders kan. Ik moet gewoon leren dat emoties ook niet vervelend kunnen zijn...

volgens mij niet, maar volgens de algemene psychologie der mens wel. dat er uitzonderingen zijn is daargelaten, maar ik ben er van overtuigd dat IN VERGELIJKING MET VROUWEN mannen minde rlast hebben van bepaalde emoties omtrent liefde etc

Ja maar ik weet dat mannen ziek van vrouwen worden die te emotioneel en te aanhankelijk zijn. Ik wordt dan ook ziek van mezelf. Het is een soort natuur die er in zit, en maar niet weg wil gaan, maar tot niets goeds kan leiden. het lijkt me heerlijk om onafhankelijk en onemotioneel te zijn. Dit beschouw ik als het hoogste goed. Zeg nu zelf, als alle vrouwen zich minder afhankelijk op zouden stellen, en minder snel zouden verliezen in de liefde, dan zou alles toch veel beter zijn: minder verdriet, minder relatie-gezeik, meer lol in de liefde.

In vredesnaam je bent een mens, geen robot...

ik ontken de vrouw in mezelf, omdat die zwak is. Omdat die ziemelt, omdat die in een relatie gaat zeiken over ditjes en datjes, over 'waar was je vanmiddag?' en 'waarom heb je me niet gebeld deze week?'.

De zakelijke instelling is een soort van ratio, een verstand, en de natuur is de emotie. Nu is er al milennia lang filosofisch gedebatteerd over wat de overhand moet hebben: ratio of emotie. Een balans tussen beide lijkt mij het beste. Maar gee fmij op dit moment ratio.

Als mannen zo'n vrouw wilden, waren ze wel homo geworden...

je gaat me toch niet wijsmaken dat mannen juist dat vrouwelijke gezeik LEUK vinden?

Als man ben je daar neem ik aan wel op voorbereid, aangezien iig heel veel vrouwen dat hebben, dat hoort ook bij een relatie als je t mij vraagt...

Als ratio de overhand zou moeten hebben, dan had de natuur ons geen gevoelens moeten gegeven...accepteer je lot en ga niet bepaalde dingen onderdrukken die niet onderdrukt dienen te worden, want dat geeft later nog meer gezeik dan je hele relatiegezeik.

Dat je liefdesverdriet hebt a la, maar het ontkennen is als het ontkennen van een waarheid, het vertraagt alleen het proces van waarheidsvinding.

Leuk is groot woord, het is echter wel een basisbegrip van een relatie met een vrouw...als we straks het verschil niet meer zien, zijn we nog verder van huis.

\

oke, stel, ik erken mijn vrouw zijn, met alle emoties die erbij komen kijken, dat wil niet zeggen dat ik het ontzettend KUT vind dat ik die emoties heb. Als ik kon kiezen zou ik ze wegggooien. Maa roke, ik heb ze, en iedere keer dat ze zich uiten kots ik van mezelf.

wat doe je daaraan?

Ervoor zorgen dat je niet meer gaat kotsen van de emoties, ipv ervoor zorgen dat de emoties weg blijven...

En tegen en man zeggen dat dit is wie je bent, en als ze daar niet klaar voor zijn zoeken ze maar een man.

Ja weet je wat je doet? je flikkert jezelf voor de trein dan heb je nooit meer last van gevoelens.

Komop je bent 20/21 dat ga je toch niet meer van dit soort naïviteit lopen spuien.

Ik begrijp precies wat je bedoelt. Ik heb momenteel ook zoiets, maar ik kan t uiteindelijk niet laten om me door die emoties te laten overmannen. Ik blijf dus een hele tijd stoer, maar uiteindelijk stort ik me in t vrouwelijke emotiepatroon, zeg maar. Het is toch wat ik voel en dat maakt me tot wie ik ben. So guys, take it or leave it.

Sorry, maarre, dat wat je zegt van "geen liefde/emoties maar hoogstens neuken" en dat dat dan mannelijk is, vind ik nogal bullshit...maar goed, wie ben ik :rolleyes:

ik stel voor dat je je niet meer inlaat met van die kortzichtige neuk-knulletjes, maar dat je een knul probeert te vinden die jou waardeert om wie je echt bent.
En warempel, dan mag je je gedragen zoals je wil!
Het is even zoeken, maar het gaat om het vinden.

ik herken t best heel erg eigelijk,

geb vorig jaar een relatie grhad, t heeft maar kort geduurt, maar toen t uitging was ik kapot en besefte ik hoeveel invloed mijn ex op mn leven had gehad gedurende de relatie

ik besloot om iig de komende tijd geen relatie meer aan te gaan een eventuele scharrel mocht wel van mezelf, en als ik weer iemand zou vinden , zou ik hem het emotionele laten doen, niet te erg verliefd worden en mezelf er niet in verliezen etc

ik denk ook wel dat alle tv en openheid in het algemeen over dit onderwerp er best invleod op hebben dat vrouwen geen zin meer hebben in al het gelazer om een relatie heen.

Ja, want alle mannen zijn emotioneel afstandelijk en alle vrouwen willen wanhopig graag relaties en liefde. Ik begrijp wat je bedoelt, maar ik vind het een beetje ongelukkig uitgedrukt. Ik ken maar weinig jongens die zich zo gedragen zoals jij jezelf nu begrijpt.

Maar goed, ontopic - als het bevalt, gewoon doorgaan toch?

Sorry hoor, maar ik vind het wel een btje triest en simpel van je om te zeggen dat je je 'mannelijk' gedraagt als je je niet probeert te binden, etc.
De meeste mannen lopen er niet zo te koop mee, maar dat zegt niet dat ze 'bepaalde' gevoelens niet hebben...
(ik weet het, het ging meer over wat ik van je gedrag vind blabla, maar zo'n belachelijke instelling slaat imho nergens op...)

Ze loopt gewoon interessant te doen, kijk ik ben geemancipeerd :rolleyes:

Ik bedoel, door jezelf meer als een man te gaan dragen bevestig je juist dat mannen superieur zijn aan vrouwen. Als je echt gelijkwaardig zou zijn, dan zou je je eigen ding doen ipv een man als maatstaaf te nemen.

Emancipatie is voor zielepootjes ;)

Nadat mijn vorige relatie strandde, en ik volop in het studentenleven terecht kwam, ben ik deze houding ook gaan aannemen.
Relaties, nee dankje, even geen trek in.
Maar toch vroeg ik me af, of ik wel "emotioneel" in staat zou zijn, om tijdelijke contacten te kunnen hebben.
Ja dat lukt. Gewoon een knop in je hoofd omdraaien lijkt het wel.
Hij wil geen relatie, ik ook niet. Prima. Geen probleem.
Alleen wordt het "vervelend" wanneer hij toch iets voor je gaat voelen....

Je wilt je niet aan diegene hechten, en als je dat ook maar vaak genoeg tegen jezelf zegt, ga je het waarschijnlijk ook nog geloven.
Maar wanneer je over de situatie gaat nadenken (en dan heb ik het niet specifiek over 1 persoon), zie je waarschijnlijk wel in dat het ook anders kan...
Ik weet niet, maar soms kom jezelf toch een beetje tegen :bloos:

Maar als het je bevalt, lekker doorgaan, toch?

ik heb ook zoiets. Niet te veel zeuren. Gewoon een beetje lol.
Het bevalt me goed al vinden mijn vriendinnen het "vreemd".
Nu ik ook als enigste in het (lang leve de lol) studentenleven zit. De 1 zit op MBO en de andere 2 zitten nog op de HAVO. Krijg helemaal het gevoel dat ze mij vinden "veranderd". Ik kan er niet zo mee zitten. Ik ben een onwijze flirt, flapuit en ik hou onwijs van aandacht. Maar ik begin me er zelf ook steeds onprettiger bij voelen.
Ik probeer het te veranderen. Het is alleen dat mijn mannelijke vrienden me daar niet echt mee helpen. Ze vinden het o zo geweldig als ik over sex praat, kleineer, en gewoon zit te drinken ipv de hele avond van hot naar her zit te huppen. En ze slepen me daar ook fijn elke keer weer in mee en dan heb ik weer iets van "oh, god".
Ach ja zo heeft iedereen een minpuntje.

zo ben ik altijd zie t probleem niet emoties zijn gay en vaste ralaties zijn vermoeiend

Ja dude natuurlijk kunnen vaste relaties vermoeiend zijn.
Maar wanneer mensen zich volwassen gedragen, elkaar niet lopen te besodemieteren e.d zijn vaste relaties helemaal niet moeilijk.

het ligt aan je eigen houding en die van die ander, ja en als 1 van de 2 moeilijk wil gaan lopen doen of wat dan ook. Ja dan maak je het uit, maar er is eigenlijk nisk lastigs aan.

Puberaal/afzetterig gezever is dit... van dat gelul door zogenaamd "beschadigde mensen" die verdrinken in zelfmedelijden.

grow up ffs

Ik begrijp je wel een beetje.
Zelf heb ik niet heel erg veel ervaring met (serieuze) relaties. Wel merk ik als ik iets met een jongen krijg, als ik verliefd word erg verander voor mijn gevoel. Niet positief verander. Niet dat ik verliefd zijn niet leuk vind. Maar dat ik afhankelijk en zo onzeker word vind ik vreselijk. Ik ga me anders gedragen lijkt net.
Daarom probeer ik ook een tijdje niet verliefd te worden, totdat ik zelfverzekerder ben over mezelf en wat ik wil enz. Ik wil in een relatie 'm'n eigen ding' blijven doen, maar ik denk dat ik me veel te veel op hem ga richten, omdat ik dan ander dingen minder belangrijk ga vinden.

ik begrijp je denk ik heel goed.
maar uiteindelijk heb ik zelf geleerd dat juist door in gevecht te blijven en t te proberen te onderdrukken je de emoties versterkt en je er meer mee bezig bent / je belemert.
als je je gevoel omarmt en ipv ze wegdrukken ze met je ratio te lijf gaat heb je er denk ik veel minder last van. bovendien moet je altijd in het oog houden niet jezelf te haten, iedereen heeft kanten waar ze minder blij mee zijn daar zal je mee om moeten leren gaan. emoties zullen nooit weggaan maar je kan ze wel beteugelen. als je bang bent dat iemand vreemd gaat bijv kun je dat gevoel wel wegstoppen maar daar verdwijnt t niet van en wordt t ook niet minder van, je kan ook accpeteren dat je die angsten hebt en er wat aan proberen te doen waardoor ze niet weggaan maar in ieder geval stil blijven zitten. nu zal je misschien vaak overvallen worden door bepaalde emoties en omdat je dit mechanisme hebt bedacht jezelf ook nog eens gaan haten omdat je ze hebt. waardoor je je zelfvertrouwen krijt raakt en helemaal niet sterk bent

@ de rest, mannelijk gedragen zoals zij bedoelt zeg ik ook vaak, dat betekend niet dat ik serieus denk dat mannen zo zijn maar omdat mensen je dan begrijpen. je had ook kunnen zeggen a la samantha (sex&the city) maar dat klinkt ook suf. dus zeur niet

Nou, dat is dan weer een illusie minder. :)

Mannen plegen gemiddeld drie keer zo vaak zelfmoord uit LDVD dan vrouwen. :)

zelfmoord en depressiviteit staan los van elkaar

btw...... zou het niet beter zijn als je een keer met een psych. gaat praten?

Veel plezier met jezelf besodemieteren

of het lukt je wel, en dan heb je over 5 jaar echt de drang om jezelf aan de dichtbijzijnste boom te hangen

Het doet ff auw dat weet iedereen
maar verwerk het gewoon en ga verder met je leven

Lol.

Omdat je dom bent en hij geen zin heeft om het uit te leggen zal ik ff voor kinderjuf spelen

Die statistieken zijn gebaseerd op zelfmoorden uit liefdesverdriet...

Maar zelf denk ik niet dat het komt doordat mannen vaker ernstig liefdesverdriet hebben, maar omdat ze meer lef hebben en durf.

Mannen beklimmen de mount everest, gooien zich in een regenton van een waterval af etc. nooit vrouwen ;)

Ik vind zelfmoord toch wel iets wat getuigd van juist geen lef en durf hebben, ik vind zelfmoord zelfs gewoon een teken van zwakheid

Ik dacht dat mannen in het algemeen meer moeite met emoties uiten hebben en daardoor sneller voor zelfmoord kiezen inplaats van hulp. Maar ik kan het ook helemaal verkeerd hebben. :o

Om maar even ontopic te gaan. Ik snap niet dat mensen vrijwillig anders voordoen dan ze zijn. Je houdt niet alleen andere voor de gek, maar vooral jezelf.
Misschien is het fijner om leren met je emotisch om te gaan, dan ze negeren. En zeg nou eens eerlijk, welke vent wil er nou een vrouw die als een robot leeft. :s

Dat is zo'n ontzettende dooddoener. Hoe gedraag je je als je volledig 'jezelf bent'? Geef je dan geen ene fuck meer om je medemens? Lijkt me toch niet echt wenselijk.

Jajajaja wat herken ik me in jou! Ik heb ook besloten dat het allemaal niet meer mag, omdat ik toch maar gekwetst word. Na de laatste keer dat iemand me heel lullig dumpte heb ik besloten dat de knop maar om moest, ik wilde niet meer zo'n verdriet en zo huilen om een jongen, voortaan bleef ik wel alleen en ik mocht zeker niet meer zomaar verliefd worden.

Het bevalt me aan de ene kant wel, maar aan de andere kant merk ik wel dat ik dingen uitsluit waar ik voor deze beslissing anders mee om zou gaan. Tja, ik weet niet wat beter is, ik denk een beetje van allebei. Als ik heel veel affectie voor iemand ga voelen of verliefd word dan kan ik het, hoe ver ik de knop ook omgezet heb, denk ik toch niet tegenhouden. Ik weet het niet, ik weet het niet. Ik ben er ook nog maar pas mee bezig. Ik wil gewoon niet weer zo hard op mijn bek gaan.

En o ja: nog even een toevoeging, ik ben het niet met alle punten eens

1) emotionele afstandelijkheid: geen verliefdheid
2) tijdelijke contacten: geen vaste relatie meer
3) geen gepraat over emoties
4) de man in kwestie niet achterna lopen, geen hoop krijgen, geen dromen over een relatie hoe leuk hij ook is.
5) verleiden met als doel: seks

alleen met 1, 2, en 4.
Ik praat nog wél over mijn emoties, want dat vind ik gewoon belangrijk. En ik wil geen casual sex of sexrelaties.

ja ik heb het sinds kort ook wel een btje.
uit angst om gekwetst te worden schakel ik mijn gevoelens een btje uit tegenover "mannen"
ik wil niet meer verliefd enzo worden...
ik wil het wel maar ik durf het niet meer en als ik het word dan duw ik het weg..

My words exactly. Maar het bevalt me wel zo, en zoals ik al schreef, ik denk dat als ik écht verliefd zou worden ik het toch niet tegen zou kunnen houden. :bloos:

Ik herken me goed in jouw verhaal, vooral in het stukje hierboven dat ik gequoted heb (want dat had ik zelf wel geschreven kunnen hebben!). Ik heb een ander 'liefdesverleden' dan jij, maar het bovenstaande heb ik erg mee geworsteld en worstel ik nog steeds mee. Ik haatte het dat ik mezelf niet onder controle had, want ik ben eigenlijk best wel een controlfreak. Verliefd zijn of die gevoelens hebben was voor mij gelijk aan de grond onder je voeten weggeslagen krijgen (op een negatieve manier). :|

Ik ben ook niet zo dol op emoties, stel me liever afstandelijk op en vermijd sociale contacten (ik ben niet zo dol op mensen). Zo ben ik altijd al geweest - hetzelfde geldt trouwens voor het mannelijke in/bij mij (maar zo was ik als klein kind al, dus het mannelijke heeft bij mij een andere oorzaak). Ik heb één keer een periode gehad dat ik voor iemand gevoelens had die onder de noemer 'verliefdheid' vallen, en daar heb ik erg onder geleden, zeker omdat het een onmogelijke liefde was. Ik wilde en wil het gewoon nooit meer, me zo voelen. Die persoon in kwestie is recentelijk aan mijn e-mailadres gekomen via mijn zusje, waarop ik meteen gereageerd heb door mijn e-mailadres te veranderen. Hij had me nog niet gemaild, maar gelukkig had ik snel opgetreden - nu zal hij gewoon een errorbericht krijgen wanneer hij contact met me probeert op te nemen. Misschien een beetje bitchy van me, maar je moet een zekere mate van doortraptheid bezitten om jezelf te beschermen.

Maar goed, waar ik naartoe wil is dat ik me goed herken in je vooral. Persoonlijk zie ik niet echt in waarom dit gedrag fout is, want voor mij werkt die zelfbescherming goed en zou ik er niet mee willen stoppen. Jij zit er wél mee in de knoop en wilt er mee stoppen, dus ik kan je geen advies geven - simpelweg omdat ik tevreden ben met hoe ik mijn 'liefdesleven' regel.

Dus ik kan alleen nog maar zeggen: veel succes, wat je ook gaat doen.

Als jij denkt daar gelukkig van te worden vooral doen..

Ik raad het je echter ten strengste af omdat jij van wat sex en gevoelens onderdrukken nooit gelukkig gaat worden...
Maarja moet je zelf weten... ik vind het echt veel te ver gaan zoals jij t beschrijft :o
Liefde kan soms pijn doen maar kan ook ongelooflijk mooi zijn met

de juiste persoon
Die had je laatste keer blijkbaar niet gevonden dus:

Zoek die juiste persoon!!! ipv jezelf te onderdrukken.
Hij is er vast!

(y)

jAH idd :o