31-03-2008, 19:56
|
|
Verwijderd
|
Argh. Die ene leuke jongen is hier weer... Maar hij is homo!
|
| Advertentie | |
|
|
|
|
31-03-2008, 21:00
|
||
|
Citaat:
 En je mag met mij praten, als je het toch ergens kwijt wilt. Ik heb een beetje last van de zomertijd, geloof ik. Hoofdpijn en moe en zo.
__________________
Het werkelijke leven is een veel oppervlakkiger gedoe dan men zichzelf bekennen wil. (T. Thijssen)
|
|
|
31-03-2008, 21:19
|
|
Verwijderd
|
Het was zulk heerlijk weer vandaag.
 Gek eigenlijk, hoe erg mijn stemming afhankelijk is van het weer. Slecht weer=slecht humeur, goed weer=goed humeur (meestal dan). Vandaag een gesprek gehad met de decaan. Ik kwam binnen en hij vroeg aan mij of ik het idee dat mensen mij als positief of negatief zagen. Nou ja, dat wist ik dus niet. Hij zei dat hij namelijk het idee dat ik nogal negatief over mezelf dacht. Dus ik kreeg een heel verhaal, dat iedereen positieve/goede eigenschappen heeft en dat ik mijn kwaliteiten niet moest onderschatten, dat ik ontzettend goede cijfers haalde en dat de leraren heel positief over mij waren. Ik vond het eigenlijk wel leuk dat hij dat zei. Hij zei ook dat als de stof volgend jaar wat moeilijker wordt, dat ik dan misschien wel 6en en 7s haal en dat ik daar dan ook tevreden mee moest zijn, dus dat ik mijn gedachtengang wel moest veranderen. Best eng, als iemand je zo doorheeft. Verder was het vandaag niet echt bijzonder. Gewoon school.
|
|
31-03-2008, 21:28
|
|
Verwijderd
|
@Roosje: Kan je geen pabo en onderwijskunde tegelijkertijd gaan doen als je niet toegelaten wordt voor de academische pabo? Enkel pabo lijkt me voor jou echt te simpel... (Dit niet in de zin van dat je geen pabo moet gaan doen, want dat moet je zeker wel gaan doen als dat is wat je wilt, maar ik zou toch ook kijken naar iets wat je daarnaast 'intellectuele uitdaging' kan bieden, zeg maar.)
|
|
31-03-2008, 21:41
|
||
Verwijderd
|
Citaat:
|
|
|
31-03-2008, 21:42
|
|
Verwijderd
|
douchen en naar bed
|
|
31-03-2008, 21:59
|
|
Verwijderd
|
Fuckerdefuck. Echt, wat wil ik nou helemaal? Ik wilde toch leven? Grootse dingen doen en kleine momenten maken? Genieten en gelukkig zijn? Dat wilde ik toch? Ik wilde toch frans leren, de beste psycholoog worden, gelukkig worden van de zon, uitkijken over de zee en alles eruit halen wat er in zit?
Ik wil het nog steeds, maar ik doe het niet. Ik help mezelf naar de klote en ik doe het met volle bewustzijn. Ik weet niet waarom, ik heb geen reden, maar ik doe het wel. Morgen een nieuwe maand, morgen een nieuwe dag. Misschien gaat het beter. 1 april, haha. ik zou er om lachen. Ik zou om alles lachen wat ik doe, als ik niet zo fucking triest was. Ik zou lachen om hoe hypocriet ik ben, als ik het niet was. Ik zou mezelf eens flink door elkaar schudden, als ik mij zou tegenkomen op straat. Waar ben je in hemelsnaam mee bezig? Je hebt alle mogelijkheden van de wereld, mensen zijn jaloers op wat je hebt. En je gooit het allemaal weg. en mijn lijf En ik haat het dat nu niet de mensen op msn zijn die ik nodig heb. Hoewel het misschien maar goed is ook, ik haat mensen tot last zijn. En ik wil niet dat iemand me door elkaar schudt. Ik wil gewoon dat iemand me even vasthoudt. Armen om me heen slaat en vertelt dat het heus allemaal goed komt. Dat ik niet alles hoef uit te leggen, dat iemand het begrijpt. Dat ik er mag zijn. Maar iedereen is druk en ik voel me alleen. Vind je het gek dat ik het gevoel heb dat mensen me alleen maar willen als ze iets van me kunnen krijgen, als men weg blijft als ik even niet in staat ben tot geven? Maar vervolgens wel zeggen dat ik mijn grenzen moet bewaken en voor mezelf moet zorgen ipv voor anderen. Ik bewaak mijn grenzen wel. Ik sluit je niet buiten, maar mij binnen. Ik lach wel. Ik ben onbevreesd. Ik kan alles. Ik zal er voor je zijn. Ik zal de goede dingen zeggen op het juiste moment. Ik zal je aanraken op het juiste moment, op de juiste manier. Ik zal doen wat je nodig hebt. Meegaand zijn als je dat wil, terughoudend om interessant te blijven. Ik zal je liefhebben, ik zal je alles geven. En wees niet bang, je hoeft me niets terug te geven, tot ontvangen ben ik toch niet meer in staat.
|
|
31-03-2008, 22:40
|
|
|
*Knuffelt Ave*
__________________
Indien mogelijk omdraaien, liefje..
|
|
31-03-2008, 23:08
|
|
|
Hm, ik zit echt in dubio. Ik wil volgend jaar sowieso jvt 2 doen, maar ik ben ook gevraagd voor sollicitatie voor de OC, wat ook tof is. Maar een ander type commissie lijkt me ook tof, zoals jaarboek. En ik wil ook nog piano-les volgen en een uur sporten per week. Aagh, dat wordt wel vol als ik ook nog normaal wil kunnen studeren. Maar ik wil het allemaal. Twee keer per week vergaderen, dat moet toch wel te doen zijn..?
|
|
31-03-2008, 23:20
|
|
|
[Copy/paste van Liefde & Relatie]
Poh ik weet niet meer wat ik allemaal moet geloven. Mijn beste vriend heeft afgelopen drie weken (ook langer hoor) volgehouden dat hij niet bij haar terugwilde. Krijg ik van 't weekend te horen (van hem) dat hij toch bij haar terug is. Maar het schijnt dus (hoor ik via anderen) al weer drie weken bezig te zijn, maar het is pas aan vanaf het weekend. Ik heb afgelopen drie weken regelmatig gevraagd of hij bij haar terug wilde. Hij heeft iedere keer stellig ontkend, en ook gezegd dat hij niets meer met haar deed, dat er niets was gebeurd, behalve dat ze elkaar dan hadden gezien in het café of zo en hadden gekletst. Maar ze zijn dus al langer aan de gang met zoenen (en weet ik veel wat  )Ik kan ook niet blij voor hem zijn dat hij weer bij haar is (ze is een schijnheilige, overspelige trut), en ik ben er al helemaal niet blij mee dat ik het via een kutmailtje moest vernemen. En daarnaast bovenstaande. Dus daarom laat ik niets van me horen. Anders ga ik toch alleen maar sarcastisch en vervelend doen. Aargh, ik weet niet wat ik er mee moet  Iemand tips?[/Copy/paste] Verder... Ja ach. Voldoende gehaald voor dat schoolexamen; als ik die twee herkansingen ook voldoende maak, dan heb ik geen onvoldoendes meer dit jaar gehaald goed genoeg voor een zes VWO'er... Ja ik weet dat het beter moet als ik geneeskunde wil doen, maar twee jaar terug had ik echt niet gedacht dat ik hier nog zou zitten, zes VWO zou doen en gewoon best redelijk gelukkig ben, dus ik mag allang blij zijn!Morgen lekker een leuke wedstrijd, ik heb er zin in. Mooi nieuwe kleren aan  , daar word ik blij van. Hopelijk schijnt de zon net zo, dan ben ik nog vrolijker!Alleen bovenstaande zit me dwars... maar ja. Oh en @ Duivelaartje: doe het gewoon allebei; mocht het niet lukken, dan kun je altijd nog één van de twee afzeggen toch...? Of denk ik nou te simpel? Maar dikke kans dat het je lukt hoor, met jouw stel hersenen
|
|
31-03-2008, 23:41
|
|
|
|
Wouw ik zat op mijn werk ramen te zemen met lekker weer en zonder jas! En ik heb echt een sukkel: ik was gisteren de zomertijd vergeten!
|
|
01-04-2008, 01:15
|
|
Verwijderd
|
auw!
maar ze vind me leuk en verliefd toch weer
|
|
01-04-2008, 01:38
|
|
|
ik lig nu al een week niet voor 3 uur 's nachts in bed. Beter ga ik daar vandaag verandering in brengen! (En ik maar klagen over mijn vermoeidheid....!). Het gekke is dat ik me overdag hartstikke moe en duf en gaar voel, en naarmate de avodn vordert, ik steeds meer energie krijg.
???  Mijn eindgesprek voor CVT ging vanmorgen hartstikke goed. Nu de analyse nog, en de studiepunten zijn binnen. !!!
__________________
Just because you're paranoid doesn't mean they're not out to get you.
|
|
01-04-2008, 02:16
|
|
|
|
Oojaa, het feestje was zaterdag echt leuk. Toen de leukste band optrad voelde ik me zo geweldig. Ik liep door de gang naar de feestzaal, hoorde ze spelen en kreeg er een soort kick van. Er staat gewoon een fucking vette band in mijn eigen huis te spelen, in onze feestzaal. Hahahaa, we hebben gewoon een feestzaal. <3
Hoe K. en ik zaterdag waren, was leuk, maar ook frustrerend. Ik vind hem echt leuk, hij mij nog leuker, maar ik blokkeer steeds en steeds opnieuw. Hoelang ben ik hem nou al aan het aantrekken en afstoten? Volgens mij vanaf begin december, vier maanden dus. Waarom ga ik er niet gewoon voor? Er is duidelijk wat tussen ons en ik ben soms bang dat hij mij maar opgeeft en een ander meisje tegenkomt. De kans dat dat gebeurd wordt steeds groter, met mijn gedrag. Wat houdt mij toch tegen? Zo veel, zo fucking ontzettend veel. Laat ik eens alles opschrijven, ook dingen die ik tegen niemand zeg. Ik weet niet of ik me wil binden, ik wil vrij zijn en flirten en rotzooien. Ik ben bang om hem pijn te doen, ook om zelf gekwetst te worden. Ik wil niemand te dichtbij, want dan worden ze misschien bezorgd. Zorgen omdat ik misschien te vaak pep gebruik, mijn ritme totaal naar de klote is, ik slecht en ongezond eet, omdat ik geen reet doe, geen werk heb, omdat het me allemaal geen fuck kan schelen. Ik wil niet dat iemand die zorgen uit, ik wil het niet weten. Ik wil niet dat hij dan pijn voelt omdat ik vaker pep gebruik dan de bedoeling is, omdat ik soms helemaal naar de tering ben, ik wil die pijn niet bij mensen zien, ook geen angst, want die heb ik al te vaak gezien. Dan ga ik me weer kut voelen, en vlucht nog harder in zelfdestructief gedrag, wat hem nog meer pijn zal doen. Maar ik ben ook doodsbang om mezelf bloot te geven, letterlijk en figuurlijk. Toen ik nog met J. was dacht ik dat hij me over het verleden had heen gezet, maar dat bleek maar tijdelijk te zijn. Ik vind het weer zo eng om bepaalde seksuele handelingen te verrichten. Bij C. ging het ook fout, ik deed iets en klapte daardoor totaal dicht, was zo bang. Ooh wat was dat lullig, even kon ik helemaal niets meer, wilde ik geen aanraking. Hij weet niets van mijn verleden, dit kwam voor hem heel plotseling. Ik voelde me stom en rot, kon mezelf wel wurgen. Hij pakte het heel goed op en deed zo lief, maar ik ging weer even dood van binnen. Waarom kan ik het niet gewoon? Waarom overheerst het vreselijke verleden de fijne ervaringen met J.? Als ik iets met K. zou krijgen zal ik hem erop moeten voorbereiden, ik zal hem dingen moeten vertellen. Eerst zijn er tig momenten waarbij ik dicht zal klappen, of in paniek raak. Waarbij ik hem afstoot en ik zal hem buiten sluiten als het verleden omhoog komt. Dan ga ik weer even dood van binnen, door de herinneringen, door schaamte dat ik het niet kan, door totale chaos. Hij kan dan alleen toekijken hoe ik stuurs voor me uit kijk, worstel met mezelf, kapot ga en niks met hem deel, hem buiten sluit. Ja, tig van deze momenten zullen komen, wat heel veel begrip en geduld vereist. Iets wat mij heel moeilijkt lijkt. Je krijgt een relatie met iemand, zonder enig idee van haar verleden. Zulke strubbelingen wegen zwaar in een prille relatie. Het gedoe, mij die pijn zien voelen, machteloos zijn want je kan niets doen, je wordt zelfs keihard buiten gesloten. Langzaam zal het beter gaan, maar er moet veel geduld en begrip ingestoken worden. Ik heb tijd nodig om zijn lichaam te leren kennen, en al zijn reacties. Als hij iets onverwachts zal doen of zeggen, zal het weer misgaan. Heb tijd nodig om onderscheid te maken tussen het misbruik van vroeger en seks met hem, want bij alles wat ik dan doe denk ik aan vroeger, hoe het toen ging, wat er toen allemaal tegen me gezegd is, en het duurt even om gewone seks daarvan los te koppelen. Hier heb ik het bijna nooit met iemand over, alleen soms met D.. Ik wil zoveel geduld en begrip niet van iemand vragen, ik wil niet meer soms dood gaan van binnen, terwijl ik iemand ondertussen buiten sluit. Ik wil niet dat iemand daardoor pijn voelt en in een machteloze positie word gezet. Wat een lange post. Ik zit er gewoon echt mee, het is fijn om eens alles op te schrijven, het te luchten. Ik weet niet wat ik moet doen. Volgens mij is die angst en al het gedoe de grootste reden dat ik steeds blokker. Als ik met iemand rotzooi zorg ik steeds dat ik een geldige reden heb om bepaalde dingen niet te doen, ik ontwijk ze handig, wat bij C. wel even mislukte, maar in een relatie kan ik het niet blijven ontwijken. Dus rotzooi ik wat hier en daar terwijl er een hele leuke gast is, die gek op mij is. Waarmee ik een relatie kan beginnen en allemaal leuke dingen kan doen. Maar ik durf niet, hoe leuk ik hem ook vind. Dus ik trek hem steeds aan maar stoot hem ook weer af, waardoor hij totaal geen hoogte van mij kan krijgen. Op een gegeven moment zal hij er genoeg van hebben en mij opgeven, en zal ik mezelf verachten, omdat die kutangst me tegen heeft gehouden en ik hierdoor de kans op een leuke relatie heb laten vallen. 
__________________
Digital ash in a digital urn.
|
|
01-04-2008, 08:28
|
|
|
@ Ave en Redhair: meiden ik kreeg tranen in mijn ogen van jullie posts, omdat ik er zoveel in herken.. Ik wil jullie even laten weten dat jullie niet alleen zijn,, en een hele dikke *knuffel* geven!
OT: Ik ben weer even zo ver weg. Alles gaat door en door en ik heb het gevoel dat ik in een hele groep mensen die lopen, rennen, dansen, de enige ben ik stilstaat. Iedereen wordt anders, iedereen wordt ouder, wijzer, vreemder. En ik heb het gevoel dat ik hetzelfde blijf. Vriendinnen die bijna allemaal een vast vriendje hebben, maar ik niet. En dat is vreemd, want het is niet alsof ik 'het niet kan krijgen'. Nee, het is mijn eigen schuld. Ik wil geen vriendjes. Ik wil best een keer met een jongen zoenen op een feest, ik wil best een keer leuk uitgaan met iemand of chill praten. Maar ik wil geen relatie. Omdat ik bij voorbaat al bang ben. Bang voor dat hij te dichtbij zou komen, bang om iets van mezelf te laten zien. Van mijn destructieve gedrag, snijden, lijnen, kotsen, vreten, snijden, drugs, het gaat maar door. En niemand die dat begrijpt. En ik ben bang voor seks. Ja, ik ben pas 17, ik ben in de ogen van de hele wereld nog 'maagd', maar dat ben ik al jaren niet meer. Seks moet lief zijn, mooi en iets wat je graag met z'n tweeen wilt delen. Seks is geen geweld maar dat is de enige gedachte die ik er aan heb. Het spookt weer de hele tijd door mijn hoofd, ik ben er steeds mee bezig. Het is vast 'goed' dat ik het nu aan het verwerken ben maar wanneer komt het 'goede' deel dan? Wanneer mag ik me dan weer helemaal goed voelen, wanneer mag ik me weer vrij voelen? Ik ben even weer daar, ik ben weer dat meisje. Ik ben weer vermoord. Want zo voelt het, alsof iemand met twee handen mijn keel dichtknijpt alsof ik verstik en niemand om me heen me kan redden. Ik ben dood van binnen. En natuurlijk zal ik doen alsof het goed gaat. Ik ga zo braaf naar mijn mondeling en ik ga vanmiddag braaf naar mijn schriftelijke tentamen. Ik zal vrolijk doen en gezellig zijn en 'de lieve vriendin' waarbij iedereen terecht kan. Want dat is wat iedereen verwacht. En dat is fijn en niet ongemakkelijk. Zo hoeft niemand te denken aan hoe ik me echt voel, zo hoeft niemand erbij stil te staan dat mijn kracht langzaam opraakt. Zo is het veilig, zo is het goed. Ik zal niemand ermee lastigvallen want ik weet dat niemand het wil horen. Ik zal mijn mond houden en doen alsof ik één van jullie ben. Ik zal lachen om jullie grapjes over seks, ik zal met verbijstering verhalen aanhoren over verkrachtingen, aanrandingen, misbruik. Ik zal er net zo verbaasd over kijken als jullie allemaal doen, zodat jullie nooit wat van me te weten komen. 'Tuurlijk wil ik ook een vriendje' zal ik zeggen en dan is iedereen weer gerust. Ik zal nooit laten merken dat ik verwoest ben, wees maar niet bang.
__________________
*--Sometimes the only way to stay sane is to go a little crazy..- My life turned around, but I still believe in my dreams..--*
|
|
01-04-2008, 09:04
|
|
Verwijderd
|
Knuf voor Nijn en Redhair.
Ik herken het ook wel. Niet het misbruik, wel de angst om iemand dichtbij te laten komen. Vriendje doet zn best, probeert me te laten als ik het wil, met me te praten als het nodig is en me vast te houden als ik niets anders kan dan huilen of weer wil vluchten. Hij snapt er niets van en het doet hem pijn mij weg zien te glijden, te zien vluchten van alles en iedereen, de zelfdestructie. Gister lag hij in bed toen ik ook naar bed ging, ik was nog niet bovenaan de trap of ik liep al heel hard te huilen. Hij hield me vast en pakte steeds opnieuw mijn handen, haalde mijn nagels steeds weer uit mijn rug. Het doet hem pijn dat hij er niet voor me mag zijn. Voor hem zou ik moeten/kunnen veranderen, maar ik dpe het niet. Ik doe het nooit.
|
|
01-04-2008, 09:28
|
|
|
Ik krijg nog eens een telefoonfobie,voor hoeverre ik die al niet had.
Ik ben constant bang dat ze bellen over mijn brief en om de een of andere rare reden denk ik ook steeds dat de kans dat de telefoon gaat groter is als ik er bij in de buurt kom, dus ik vermijd de telefoon, kom er niet bij in de buurt. Ik denk ook constant dat de telefoon gaat, ik ben er zelf 's nachts 2 keer wakker van geworden, echt idioot. Ik word echt gek van de stress...terwijl...wat kunnen ze me nog maken? maar ik weet niet wat ik moet zeggen enz. Ik wil niet gebeld worden!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
__________________
wees jezelf er zijn al zoveel anderen (loesje)
|
|
01-04-2008, 09:38
|
||
|
Citaat:
__________________
She lives on disillusion road, we go where the wild blood flows
|
|
|
01-04-2008, 09:38
|
|
|
|
Knuffel voor Ave, Redhair en Nijn.
En ik kan wel meer zeggen maar dat doe ik even niet. Hier gaat alles eigenlijk erg goed, behalve studie dan. Het is mogelijk, het is mogelijk om te leven, een relatie te hebben, een studie te doen, zonder voortdurende maagpijn. Momenteel dan toch.
__________________
Het werkelijke leven is een veel oppervlakkiger gedoe dan men zichzelf bekennen wil. (T. Thijssen)
|
|
01-04-2008, 10:50
|
|
Verwijderd
|
Laatst was ik al gestresst met 1 man in huis, nu lopen er 3 rond en komt er nog een 4de bij
Maar ik regel het tot nu toe wel oké en voel me ook niet gestresst ofzo. Ik heb flink wat koffie gezet, ik heb geroepen dat de koffie klaar was en tja, veel meer kan ik niet doen Ik kan het wel 
|
|
01-04-2008, 11:10
|
||
Verwijderd
|
Citaat:
@Ave: Dat is ook moeilijk, maar het is wel te leren. Proberen niet op te geven en het steeds weer opnieuw proberen, ooit lukt het. Juist ook op de momenten dat het beter gaat, dan is het 'makkelijker', de moeilijke momenten komen wel als het op de 'makkelijke' momenten goed gaat. (})
|
|
|
01-04-2008, 11:20
|
|
|
@ Leonoor: ga je stage lopen op het ROC in Vlissingen? Ik zag gister dat dat naast de HZ ligt.
( ) Gisteravond weer quiz gehad, echt een moeilijke, ik wist bijna niks, de rest van het team ook niet, maar die gaan dan flauwe opmerkingen maken, waar ik de humor echt niet van inzie. M'n vriend deed er vrolijk aan mee, keihard lachen om iets wat echt niet grappig was. Het zal wel aan mij liggen, ik heb vast aparte humor, ik kan niet lachen om flauwe grappen. En ik zat daar maar, ik was er wel, maar ook weer niet en dan zij met hun drieën.Volgende week zaterdag is het wk in Amsterdam waar we heen gaan. Zij gaan dus met de auto vanuit Zeeland en ik met de trein vanuit Zwolle, omdat ik anders aan het heen en weer reizen blijf en met de trein is het een uur korter. Zaten ze al allemaal plannen te maken over dat ze onderweg met hun vieren (er gaat nog iemand mee) nog lang koffie zouden gaan drinken of uitgebreid zouden gaan lunchen. Gezellig hoor, terwijl er daar heel veel restaurantjes e.d. zijn (Amsterdam Bijlmer Arena) Ga dan wat eerder weg, eten we daar met z'n allen nog wat. Maar ze doen maar, ik ga wel lekker met de trein en dan ga ik daar nog wel even shoppen ofzo, eet ik daar wel wat in m'n eentje, ik vermaak me wel. (ben ik nou zo raar dat ik, als er iemand anders met de trein zou gaan, daar rekening mee zou houden?) Ik ga het volgende week denk ik maar eens zeggen dat ik het niet leuk vind, want blijkbaar kunnen ze het zelf niet bedenken (m'n vriend ook niet)
|
|
01-04-2008, 11:22
|
|
Verwijderd
|
Ik ben daadwerkelijk gelukkig, zo maf. Ik wil bij mn vriendje intrekken verdorie want het is daar zo relaxed, ik hoef daar niet moeilijk te doen en me in bochten te wringen om de dag door te komen - maak ik wel genoeg schoon, zeg ik genoeg leuke dingen, weet ík veel. Ik kan daar heel slecht mee omgaan, vooral 's ochtends, en bij hem is het allemaal niet zo verdomd ingewikkeld. Ik hou van hem, hij van mij, en da's goed.
En toch.. Vandaag kan ik even niks opbrengen. Alleen thuis met mn moeder, en op de een of andere manier zitten we elkaar op dit soort dagen altijd in de weg. Alsof je allebei op een heel ander level zit, en niks met elkaar kunt. Ach, fuck it. *middelvinger* En mn beste vriend kan ook de pot op, hij laat maar eens wat van hém horen.
|
|
01-04-2008, 11:45
|
|
Verwijderd
|
pfff. Ben ik even kneiterhard onderuit gegaan met de fiets
. Ik fietste naar mijn behandelaar en dan heb je een stukje fietspad waar een grasveld naast is. Nou waren een paar dames hun honden uit aan het laten en 2 van die honden waren een beetje aan het dollen dus zagen mij niet aankomen. Springt er plots 1 een meter voor me op het fietspad. Ik kon niet meer remmen en reed de hond dus aan, die toen opzij sprong en toen lag ik plat op mijn bek. Gelukkig had de hond niks. Nu heb ik een grote schaafwond op mijn knie, mijn broek ligt aan flarden, mijn elleboog is een beetje kapot maar de kleren die daar overheen zaten gelukkig niet. Op mijn hand zit een bloedblaartje en voor de rest heb ik alleen maar spierpijn. Mijn hele been is stijf en mijn schouders doen pijn omdat ik alles aanspan als ik gestresst ben of schrik. Nouja, het valt allemaal gelukkig wel mee. Ik was ook op mijn gezicht gedonderd, maar mijn bril is gelukkig nog heel en mijn wangetjes ook . De mevrouw heeft me haar adres en telefoonnummer gegeven voor een nieuwe broek. Daarna ben ik snel weer op de fiets gestapt. Ik was hartstikke duizelig maar vaak helpt het dan wel om juist even te bewegen. Komt de ademhaling en de bloedstroom weer op gang. Nou pfoe, was me kapot geschrokken.Nu snel even nog een gaasje op mijn knie pleuren (de vorige is er alweer vanaf gevallen  ) en dan naar mijn intake...
|
|
01-04-2008, 12:17
|
||
Verwijderd
|
Citaat:
 ), dat ligt er aan de andere kant naast (je kunt het gebouw bijna niet missen, het is hoger dan de meeste (alle?) gebouwen in de omgeving ).
Laatst gewijzigd op 01-04-2008 om 17:31.
|
|
|
01-04-2008, 13:16
|
||
Verwijderd
|
Citaat:
Móóói!!  Ik had ze nog een glaasje sap gegeven voor ze weggingen   De schilder is nog bezig, maar die is heel rustig en aardig
|
|
|
01-04-2008, 15:05
|
|
|
|
@ Andijvie:
Als je eenmaal weet hoe je zoiets moet aanpakken, lukt het meestal wel. Ik vind het wel knap van je, ik zou zelf (ook) moeite hebben met werklui in huis die langere tijd blijven.OT: ik relativeer me kapot. Lees ik m'n post van vanmorgen nog een keer door, denk ik, waar maak ik me druk om? Ik merk dat ik de laatste tijd wel vaker ietwat overtrokken reageer (hier was het dan een reactie in mezelf, niet tegen iemand), althans, voor de buitenwereld lijkt het overtrokken. Bijv. dat ik begin te huilen tijdens een discussie en dat de rest dan denkt, hierom hoef je toch niet te huilen of doe niet zo kinderachtig. Of dat ik juist heel boos word of enorm in de verdediging schiet. Ik weet wel waar die reacties uit voortkomen maar m'n omgeving begrijpt er niets van en vindt het overtrokken. En als ik dan zeg dat ze het niet begrijpen, betrekken ze het op hetgeen waar de discussie over ging...terwijl het daar niks mee te maken heeft, maar juist met het gevoel dat ik erbij krijg en dat terugkoppel naar gebeurtenissen van vroeger. Beetje vaag verhaal, beetje moeilijk uit te leggen. Laatst gewijzigd op 01-04-2008 om 15:12.
|
|
01-04-2008, 15:11
|
||
Verwijderd
|
Citaat:
|
|
|
01-04-2008, 15:14
|
||
|
|
Citaat:
|
|
|
01-04-2008, 15:21
|
||
Verwijderd
|
Citaat:
Maar goed, als ze er zelf om vragen voel ik me wel wat rustiger, dus dit werkt wel voor me
|
|
|
01-04-2008, 15:49
|
|
Verwijderd
|
Ik heb ineens héél erg veel zin om te gaan puzzelen. Tijdje geleden veel gedaan, toen gingen we verhuizen en tja, toen kwam het er niet meer van. Maar nu heb ik dus weer veel zin... Ik ben alleen een beetje erg; ik heb een puzzelmat, zo eentje die je op kan rollen. Voor puzzels van 500 stukjes is hij heel fijn; je kan alle stukjes er op kwijt én je kan dan puzzelen. Maar voor 1000 stukjes is hij te klein; de puzzel past er wel op, maar je kan niet alle losse stukje erop leggen en er dan nog bij puzzelen. Dus nu wil ik eigenlijk graag een grotere mat, voor puzzels van 1000 tot 3000 stukjes, zodat het wél past. Maar dan voel ik me ook weer alsof ik allemaal belachelijke dingen koop
Dus mja, misschien moet ik gewoon een grote triplex plaat hebben ofzo, zodat de puzzel verplaatsbaar is... *zucht* Wat is mijn hobbyleven toch lastig Goed, morgen mag ik op zolder stofzuigen (vloerbedekking is net gelegd, dus dat mag nu nog niet), dan kan ik me dan bedenken of ik een nieuwe mat wil om op te puzzelen (Deze post geeft overigens wel aan dat ik me goed voel )
|
|
01-04-2008, 16:12
|
|
|
|
De telefoon is al 2 keer gegaan, 2 keer niet waar ik bang voor was, maar wel 2 keer enorm de schrik.
En verder mag ik blij zijn dat ik lieve mensen om me heen heb, zo vanzelfsprekend is dat niet, zeker niet voor moeilijke mensen zoals ik...of moeilijk....anders.
__________________
wees jezelf er zijn al zoveel anderen (loesje)
|
|
01-04-2008, 16:44
|
|
Verwijderd
|
Nou olé. Vanochtend ging het nog wel na de val. Ik was natuurlijk hartstikke geschrokken maar verder had ik niet zo veel last. Maar nu zijn de spieren in mijn onderbeen helemaal aan het verkrampen en ik ben weer manke Nelis. Bahbahbah. heb je een keer geen last van je gewrichten, flikker je van je fiets waardoor je niet meer normaal kunt lopen.
Ik heb in ieder geval net even een tetanusprik gehaald en meteen een afsrpaak met de huisarts gemaakt voor maandag. Dat stond ook al maanden op mijn to do-lijstje. Eindelijk eens naar mijn (geh)oor laten kijken.
|
|
01-04-2008, 17:04
|
|
|
Ik heb t echt zooo gehad
|
|
01-04-2008, 17:49
|
|
|
*knuft* Lentekriebel
Uhm ja, ik voel me goed! Ik ben echt heel rustig en dat voelt toch echt heel fijn. Ik ben aan het oefenen met mijn gedachten op iets anders te zetten als ik weer para ga zitten doen en bij elke beweging/woord van hem ga denken dat er iets aan de hand is. Oefenen niet in een rotbui te blijven hangen en daardoor mn hele moment te verpesten. En dat lukt wel een klein beetje, niet altijd maar wel wat. Vanochtend wel tot de conclusie gekomen dat mn huisarts echt heel vreemd is, praat hij me tijdens het consult van een hele test af omdat ik geen klachten heb. Terwijl ik me erna besef dat dat nergens op slaat. Maarja, dan maar niet lastig doen en even naar de ggd. Ik wil dit echt even gehad hebben. edit: dit doet me echt helemaal goed he... hij belde me even na z'n eerste werkdag, terwijl ik vanochtend pas weg ben gegaan <3
__________________
"Falling feels like flying, until you hit the ground. And everything looks beautiful, until you take a look around"
|
|
01-04-2008, 17:59
|
|
Verwijderd
|
@metallica: fijn dat het zo goed gaat! Ik vind het knap dat je zo hard werkt aan jezelf. Petje af, en volhouden he! Viel vriedjes eerste werkdag mee?
*knuf*
|
|
01-04-2008, 18:36
|
|
Verwijderd
|
Mijn vriendje is alvast aangenomen voor het praktijkgedeelte van het conservatorium
Nu moet ie alleen nog het theoriegedeelte doen, maar hij heeft 2 en een half jaar muziekwetenschap gestudeerd dus ik denk niet dat dat problemen oplevert. Dus, hij is alleen wel laat thuis en dat vind ik stom  .Verder heb ik het helemaal gehad met werken. Maar gelukkig hoef ik morgen in ieder geval niet.  En ik zoek een liedje dat bij me past, maar ik vind het niet. Oh toch. Tell me your secrets and ask me your questions, Oh let's go back to the start. Nobody said it was easy, It's such a shame for us to part. Nobody said it was easy, No one ever said it would be this hard.
|
|
01-04-2008, 18:42
|
|
|
Knuffel voor iedereen die m gebruiken kan. (])
God en dan kom ik weer zeiken over dat ik mn scheikundetentamen verprutst heb en het valt in het niets bij... alle rest, alle rest van de problemen die er zijn, wat doet een verprutst tentamen er dan nog toe? En daarnaast is verprutst voor mij een zeven, waar gaat het toch over? Waar gaat het toch over? Nja, economie ging dik goed en voor wiskunde heb ik weer een tien. das dan weer het leuke gedeelte. Maar aan de andere kant is het zo.. nutteloos. nja.Oh duivelaar! Je tip over potloden bij stereo-isomerie was geniaal maar ik had alleen een potlood en een pen meegenomen dus toen hebben m'n geo en m'n gum gefungeerd als de andere twee zijgroepen. (a) Maar ik zag het wel dus dat was gaaf! En ik mis mn vriendje. Ja. Ik blijf lekker lang zondag. En zaterdag gaan we naar het strand (net als vorig jaar, toen we vakantie gingen vieren na mijn proefwerkweek). En nu ga ik heel veel biologie leren.
__________________
Veel lopen, langzaam water drinken.
|
|
01-04-2008, 18:48
|
|
Verwijderd
|
Laatst gewijzigd op 02-04-2008 om 09:20.
|
|
01-04-2008, 19:45
|
|
|
Wat een kutdag. Het gaat even verschrikkelijk slecht allemaal. Zo dadelijk iets gaan drinken met m'n vriendin, hopelijk voel ik me dan wat beter.
Het gaat slecht met m'n grootvader, heel slecht. Het is nu geloof ik twee weken geleden dat hij 's avonds naar het ziekenhuis moest (hij zou de volgende dag chemo krijgen), 's nachts gevallen is en zijn heup verbrijzeld heeft. Hij is dan geopereerd (een nieuwe heup) en ik heb hem enkele dagen later gezien. Toen zag hij er nog goed uit, praatte ook nog goed, vroeg ook hoe het op school was enzo. Dan, amper een week later, mocht hij terug naar huis (moet wel in zijn ziekenhuisbed blijven weliswaar) en is hij zo verschrikkelijk hard achteruitgegaan. Ik ging naar hem toe, enkele dagen geleden, maar hij sliep. Ik liet hem slapen aangezien hij zijn rust wel nodig zal hebben. Er kwamen toen ook een broer van hem en nog drie andere mensen (ook familie) bij hem op bezoek, en toen zij er waren was hij toch wakker dus ben ik nog even naar hem toe gegaan. Mijn mama had me gewaarschuwd, maar toch, god wat ben ik geschrokken. Hij zag er zo slecht uit, zo zwak, zo hulpeloos, zo breekbaar, alsof hij op het punt staat om dood te gaan. Ik wil dit niet, ik wil dit helemaal niet. Ik hoop nu dat hij gewoon een slecht moment had, een slechte dag, en dat hij er de volgende keer beter uitziet. Normaal ga ik morgen terug naar hem, maar ik ben er bang voor, zo bang. Toen ik hem zag, begon hij te huilen en kreeg ik tranen in mijn ogen en begon ik verdomme ook bijna te huilen. Ik wil niet huilen, ik mag niet huilen, niet als hij het ziet. Ik moet me sterk houden voor hem. Godverdomme wat doet dit pijn. Ik wil echt niet dat hij zo lijdt, ik wil dat hij terug beter wordt. Enerzijds wil ik niet dat hij pijn lijdt en denk ik dat het beter is dat hij sterft als hij toch alleen maar in zijn bed kan liggen en pijn heeft. Anderzijds wil ik helemaal NIET dat hij doodgaat. Hij mag niet doodgaan, hij moet gewoon beter worden!
__________________
I'd rather have a life of 'oh wells' than a life of 'what ifs'.
|
|
01-04-2008, 20:13
|
||
|
|
Citaat:
Een vriend van hem is vandaag pappa geworden, dus ik hoop stiekem dat ik mee mag gaan baby kijken binnenkort
__________________
"Falling feels like flying, until you hit the ground. And everything looks beautiful, until you take a look around"
|
|
|
01-04-2008, 20:47
|
|
|
Ik voel me een beetje verloren in de tijd. Ik verlies mezelf in de dingen die ik lees, die anderen zeggen, de dingen die ik hoor of de dingen die zomaar in mijn hoofd ronddwalen. De dagen gaan een beetje als een waas voorbij. Zou het eraan liggen dat ik ineens zoveel alleen thuis ben, of omdat de zomertijd begon? Ik hoop het maar, want ik heb hier geen zin in..
__________________
Ik weet niet beter.
|
|
01-04-2008, 21:11
|
|
|
|
Ik heb mijn beste vriend maar een smsje gestuurd. Een normale, over mijn dag vandaag.
Geen woord over zijn nieuwe vriendin, of ja zijn ex die nu weer zijn vriendin is, geen woord over hoe teleurgesteld ik ben in dat hij me dat via een e-mail laat weten, geen woord over hoe erg ik het vind dat hij twee weken tegen me heeft gelogen. Hij weet niet dat ik dat weet. Ik wil er heus wel over praten en zo... maar dan voel ik me meteen weer een zeikwijf. En vooral dat hij dan denkt dat ik jaloers ben op zijn vriendin, of dat het is omdat ik haar niet mag. Dat speelt natuurlijk wel mee, maar daar gáát het niet om, het gaat erom dat hij het heeft verzwegen en het me pas zegt als het officieel is, terwijl ik er regelmatig naar heb gevraagd. Waarom? Wat moet ik doen? Maar ik kan niet tegen stilzwijgen. Zaterdag las ik de mail, sindsdien niets meer gehoord. Niet eens een successmsje vanmorgen. Is hij boos op mij, dat ik daarna niets meer heb laten horen? Er niet over heb gesproken? Dat had hij wel eerder mogen bedenken, vóórdat hij die e-mail verzond. Ben ik het niet waard om even te bellen om dat te vertellen? Hij is bang voor mijn reactie. Ik haat zwakte van andere mensen. Je wilt toch mijn vriend zijn? Gedraag je dan ook zo. Ik heb dus maar gewoon gesmst, gewoon dat we verloren hebben en zo. Maar ik zit met zoveel dingen die ik niet zomaar kan zeggen... ik weet het gewoon niet meer. Waarom moest hij nou bij haar terug gaan? Het gaat toch weer uit, het gaat áltijd weer uit. Ze verandert niet.
|
|
01-04-2008, 21:34
|
|
|
|
Hmmm biologie gaat dik goed, moet nog ff het oog & impulsgeleiding & nieren doornemen maar dan moet het morgen wel goed komen <3 Dadelijk nog ff samenvatting Natuurkunde + Latijn + syllabus Latijn doorlezen en dan met mn vriendje bellen & pitten. (: Mooi!
__________________
Veel lopen, langzaam water drinken.
|
|
01-04-2008, 22:49
|
|
|
|
Vandaag eindelijk weer een pianostuk teruggevonden, waar ik al 3 dagen naar op zoek was. Ook al doorgespeeld! En waar is mijn energie gebleven. Ik denk dat ik vanavond maar weer een slaappil neem, zodat ik zeker weet dat ik redelijk slaap.
|
|
01-04-2008, 22:49
|
|
|
@ sagana sterkte.
al de hele dag angst. en me medicijnen vergeten gisteren avond. en vanochtend. .
__________________
(8)je vecht nooit alleen(8)
|
|
01-04-2008, 23:07
|
|
|
|
Elke keer zink ik dieper weg en gaat het slechter. Ik heb helemaal geen vertrouwen meer in mezelf. Mijn mondeling was moeilijk maar heb waarschijnlijk wel voldoende. Geschiedenis was ontzettend moeilijk en weet dus niet wat ik ervan moet verwachten. En nu heb ik frans voorbereid voor morgen en dat heb ik écht écht goed gedaan en toch maak ik me er echt superdruk om.. Ik ben zó zenuwachtig en ik moét gewoon een voldoende halen anders heb ik een probleem en moet ik m'n CSE supergoed maken. Aahrg!! Ik heb mijn kop er niet bij, ik kan me niet concentreren, niemand weet het dus niemand houdt er rekening mee. Mijn eigen schuld.
__________________
*--Sometimes the only way to stay sane is to go a little crazy..- My life turned around, but I still believe in my dreams..--*
|
|
01-04-2008, 23:27
|
|
Verwijderd
|
Ben een beetje weinig hier, kan ook niet alles doorlezen. Ik trek het me teveel aan, zou zoveel willen zeggen en alle pijn wegnemen (Nijn* bij jou bijvoorbeeld), maar dat kan ik niet. Het voelt zo stom. Mensen van internet die ik helemaal niet ken en toch kan ik zo met de verhalen in m'n hoofd zitten en een stukje van de pijn voelen. En dat wordt me een beetje te veel. Maar ik weet soms ook niet meer wat ik nou zelf voel en wat ik zelf denk en hoe het met mij gaat. Ik vergeet het wel eens. En dit gaat irl ook zo en dat vind ik lastig. Misschien moet ik dat maar eens bespreken met de psych.
Hmm, ik heb vandaag overleefd, met ups en downs, dat wel ja. Morgen nog een dag, 's avonds therapiehuiswerk maken en dan donderdag therapie. Ja, dat heb ik wel even nodig. Het eten is een rommeltje, ik kan en wil het niet en dat maakt het lastig.
|
|
01-04-2008, 23:36
|
|
Verwijderd
|
pfff, ben heel erg ziek, koorts, hoesten, verkouden, geen tranende ogen.
morgen wel werken. beetje bikkelen. en ik vind het moeilijk om 'mijn' meisje te leren socializen. komt wel.
|
|
02-04-2008, 00:03
|
|
Verwijderd
|
oh ik wil zo graag verdwijnen. zwemmen was leuk, vriendin spreken was gezellig. maar nu heb ik een dip en de cake en m&ms die we samen aten zitten bijna allemaal in mijn buik en daar moeten ze blijven want mijn lijf protesteert. het doet pijn en ik wil dat niet.
alles doet pijn. alles alles álles in mijn lijf doet pijn. mijn hart doet zo'n pijn en ik weet niet waarom. ik weet niet wie het breekt, wie me zo'n pijn doet. Ik doe het zelf, maar verder mag ik niet klagen toch? Zo erg is het toch allemaal niet? pf. ik weet niet wat ik morgen ga doen. ik geloof dat ik maar iets leuks moet plannen, want ik ga kopje onder zo. en ik duw mezelf fijn steeds verder naar beneden.
|
| Advertentie |
|
|
 |
«
Vorige topic
|
Volgende topic
»
|
|
Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 21:44.
Adverteren