Ik was op Utrecht Centraal, samen met mijn kat op de trein aan het wachten. Paradeert er een hoogzwangere man van in de vijftig langs. (Waarschijnlijk zwanger van Herr Heineken of van Sir Guinness ofzo). Even later paradeert hij weer langs, steeds mijn kant op glurend. En een derde keer. Ik vond hem al heel vergeetachtig, dat hij steeds terugliep naar het restaurant!
Maar de derde keer liep hij opeens weer terug, mijn kant op. Hij begon heel verlegen: "mevrouw, ehh.. wat zou u ervan vinden als wij eh... kennis maakten? Zou u dat willen? misschien? Mevrouw?" Dus ik vroeg wat hij bedoelde met kennis maken, ik wilde me best voorstellen. En toen zei hij, stamelend: "nou, nee, ik bedoel.. U en ik - ik en u..... *puppy-face*". Dus ik zei: "denkt u niet dat ik wat te jong ben voor u?" en als reactie kreeg ik: "oh, moet dat dan uitmaken? Moet dat toch zoveel uitmaken?" Veel te vriendelijk als ik ben, zei ik: "och, misschien niet. Maar ik ben verloofd."
En toen droop hij heel verdrietig af.
Ik wil maar één ding zeggen:

niet meer en niet minder.