Van top tot teen in de zorgen... Het was zo gezellig bij mijn beste vriendin thuis, maar 's avonds, tegen een uur of negen...
De tranen liepen uit mijn ogen, ik kon ze niet meer binnenhouden, ik had het moeilijk om allerlei redenen: Mijn gezondheidstoestand die niet al te geweldig is, het idee dat morgen (nu vandaag) alles anders wordt omdat het nieuwe studiejaar gaat beginnen, het idee dat ik er zo erg tegenop zag om 19 te worden (omdat ik al zo vaak gewenst had dat ik die leeftijd niet zou halen)...
Mij beste vriendin troostte me door te zeggen dat we altijd contact zouden blijven houden, wat er ook gebeurt. En ook dat het lichamelijk wel allemaal goed zou komen met me, omdat zij vond dat ik daar erg mijn best voor aan het doen ben. Ik voelde me wel ietsje beter daardoor. Zij was echt heel lief voor me

.
Nu ben ik dan ruim een uur 19, en ik voel me gelukkig ietsje beter dan daarstraks. Ik heb m'n vriendin (die zelf vandaag ook jarig is) nog gesproken en dat luchtte enorm op.
Nu kan ik vol goede moed mogen naar de introductie gaan, want ik weet dat ik haar altijd mag sms'en als ik dat nodig vind

. Dat is voor mij al een hele geruststelling.