Hoe kan ik haar overtuigen?

Laat ik maar gewoon bij het begin beginnen. Al ongeveer twee en een half jaar ben ik depressief. Een half jaar geleden liep het uit de hand en begon ik met mezelf te krassen enzo, opzich best onschuldig had ik het idee. Omdat ik hier toch wel een beetje mee zat had ik het aan een vriendin verteld die ik heel erg vertrouw, en die heeft me vervolgens meegesleurd naar de maatschappelijk werkster op school. Had geen enkel effect, dus na een aantal gesprekken werd ik via de huisarts doorverwezen naar een psycholoog, waar ik nu nog steeds elke week kom. Mijn moeder heeft met dit alles heel veel problemen, sowieso om het feit dat mijn broer en ik behoorlijk wat autistische trekjes van haar geerfd hebben, waar ze zich enorm schuldig voor voelt. Ze geeft zichzelf ook de schuld van mijn depressie, van alles eigenlijk dat fout gaat. Een tijdje later ging ik ook naar een psychiater, kreeg medicijnen, maar dat hielp ook niet. Een paar weken terug kreeg ik ruzie met een meisje uit mijn klas en ik liep even weg om af te koelen want ik wist dat het anders uit de hand zou lopen, ookal ben ik normaal heel stil en heb ik een hekel aan ruzie. De leraar die ik toen had kwam kijken wat er aan de hand was en kwam me achterna. Opeens hield ik het niet meer en heb ik het hele verhaal er bij hem uitgegooid. Naderhand ben ik ontzettend blij dat ik dat heb gedaan, want hij probeert me echt te helpen. Toen stelde hij me voor om in dagbehandeling te gaan en even later kwam de psych er ook mee. Alleen mijn moeder moest het nog weten. Ze begon te huilen en liep weg, wat bleek dus, zij was vroeger ook opgenomen geweest. Dat had ze me nooit verteld. Ze bleef maar huilen en roepen dat ze gefaald had als moeder en allemaal van zulke dingen waarbij ik me afvraag, hoe kan ik haar overtuigen dat het niet haar schuld is? Ik voel me daar heel klote en machteloos door, omdat ik in haar ogen nu een soort van bewijs geworden ben dat ze niet deugt. Ik kan natuurlijk wel tegen haar zeggen dat dat helemaal niet zo is, maar dat heb ik al zo vaak gedaan, en ik weet nu gewoon niet meer zo goed hoe ik haar kan laten geloven dat het niet aan haar ligt . Sorry dat het zo’n lang verhaal is geworden, bedankt voor het lezen iig, hoop dat het een beetje te volgen is…

Een keer op het goede moment een gesprek aangaan, elkaar alles vertellen (en dan ook echt alles), zo vertrouwelijk as possible waardoor zij zich iig een stuk beter voelt, en jij haar nogmaals op d'r hart drukt dat het écht niet zo is?

Ik weet het niet, ik denk heel vaak van oke, nu ga ik het zeggen, maar ik denk altijd dat ze boos wordt en ik ben sowieso niet echt iemand om mee te praten en mijn moeder zelf ook totaal niet. Eigenlijk denk ik dat ze beter hulp kan gaan zoeken, want ze voelt zich al zo lang rot en het wil maar niet over gaan. ze heeft geen vrienden of kennissen verder... ik vraag me gewoon af wat ik met die situatie moet want het zou echt goed voor haar zijn denk ik maar ze wil absoluut niet nog eens in therapie of iets dergelijks. Als ik over haar begin zegt ze meteen dat aan haar niks meer te doen is en ik aan mezelf moet gaan denken

Als ik zo jou verhaal hoor dan is er meer mis met je moeder dan met jou denk ik, zonder dat je dat tegen haar kunt vertellen. Wat zegt je psych erover?

Ja idd. Mijn psych zegt er niet zo veel van, dat ze het al doorhad dat er iets niet in orde was met haar, maar verder dat dat nu niet mijn probleem is maar natuurlijk is het dat ook. Ze wil me niet vertellen waarom ze is opgenomen, omdat er wat problemen op haar werk waren zegt ze, maar als je 'wat problemen' hebt word je toch niet zomaar opgenomen

[Gothic]

je kunt proberen iets voor je moeder te maken of te schrijven met een klein kadootje om haar te bedanken dat ze altijd zo'n goede moeder voor je geweest is en dat ze helemaal niet perfect te zijn, je houdt toch wel van haar. En haar ook vertellen wat je graag van haar wil. Dat je het liefste hebt dat ze je helpt en steunt en zich niet schuldig voelt, omdat jij je daar ook rot door gaat voelen. Dat jullie er samen wel doorheen komen...

misschien ook slim om samen in therapie te gaan?

[Gothic]

Rasmusje schreef op 27-10-2005 @ 18:10 :
Ja idd. Mijn psych zegt er niet zo veel van, dat ze het al doorhad dat er iets niet in orde was met haar, maar verder dat dat nu niet mijn probleem is maar natuurlijk is het dat ook. Ze wil me niet vertellen waarom ze is opgenomen, omdat er wat problemen op haar werk waren zegt ze, maar als je 'wat problemen' hebt word je toch niet zomaar opgenomen

mensen worden meestal opgenomen, omdat ze een gevaar voor zichzelf zijn of hun omgeving. Of bv een drankprobleem oid... Maar als ze het niet wil vertellen, laat het dan gewoon zo. Ze schaamt zich waarschijnlijk en wil jou er niet mee belasten.

[Gothic]

ow en ik wilde ff zeggen dat ik het knap en bewonderenswaardig vind dat je hulp gezocht en geaccepteerd hebt .

Gothic schreef op 27-10-2005 @ 18:22 :
je kunt proberen iets voor je moeder te maken of te schrijven met een klein kadootje om haar te bedanken dat ze altijd zo'n goede moeder voor je geweest is en dat ze helemaal niet perfect te zijn, je houdt toch wel van haar. En haar ook vertellen wat je graag van haar wil. Dat je het liefste hebt dat ze je helpt en steunt en zich niet schuldig voelt, omdat jij je daar ook rot door gaat voelen. Dat jullie er samen wel doorheen komen...

misschien ook slim om samen in therapie te gaan?

goeie tip . Ik ga het proberen iig, iets om haar te laten zien dat ze het wél waard is. Ze wil alleen niet in therapie, dus dat kan helaas niet. Bedankt voor je compliment, maar het duurde bij mij ook lang voor ik inzag dat het nodig was hoor

[Spiteful]

Kvind het echt wel mooi van je dat je hulp gezocht hebt, op mijn 14de hield ik gewoonweg àlles voor mezelf. Geen mens die me toen in therapie zou gekregen hebben. Kheb ook behoorlijk wat autistische trekjes overgenomen van beide ouders, vooral langs vaderskant zit het wel wat in de familie. Maar ik ben voor zover ik weet de enige waarbij het zo'n problemen opleverde dat ik er serieus depressief van werd, kben uiteindelijk min of meer gedwongen om mij te laten behandelen. Hielp in het begin allemaal geen fluit, het heeft nog jaren geduurd eer mijn psychiater doorhad dat hij een depressie moest behandelen en niet zozeer een autismespectrumstoornis, en van het moment dat ik antidepressiva kreeg, is het ineens allemaal een pak beter geworden.
Laat je moeder eens zien dat je onvoorwaardelijk van haar houdt, dat je eig niet veel meer van haar verwacht dan dat zij ook van jou houdt (als dat zo is natuurlijk, ik kan helaas niet echt zeggen dat ik zó veel van mijn ouders hou ). Zie tips in vorige posts, pak haar eens vast of zo. Kan imo nooit geen kwaad, veel mensen moeten het zonder dat soort steun doen, het lijkt mij echt het beste wat je voor je moeder kan doen.

Hoop dat het nu goed gaat dan! Mijn broer heeft er ook behoorlijk last van, maar bij hem uit het zich anders dan bij mij. Als hij bijvoorbeeld iemand tegenkomt en die zegt dan hoi tegen hem loopt hij gewoon door zonder iets te zeggen, dat durft hij niet. Hij neemt ook nooit iemand mee naar huis of gaat naar iemand anders toe en weet ook totaal niet wanneer hij onbeleefd is want dat heeft ie gewoon niet door, en toch is hij al twee jaar ouder dan ik. We vinden het allemaal heel moeilijk om met mensen om te gaan, maar de laatste tijd gaat het me nog best aardig af vind ik (tenminste, vroeger durfde ik niet eens te praten en nu heb ik zelfs een paar goede vrienden dus dat is voor mij heel wat) Nee ik kan ook niet zeggen dat ik zo enorm veel van mijn ouders hou, maar ergens doe ik het toch wel ookal komt het niet echt naar buiten Ik heb iig liever dat ze gelukkig zijn